Kabanata 1

Kabanata 1

Vanessa’s POV

“Moan my name, Vanessa!” sigaw ni Gerald habang binibilisan niya ang pagbayo sa ibabaw ko. Hinila niya ang buhok ko, pinipilit akong tumayo sa bawat hampas ng katawan niya.

Pinigilan ko ang pag-iyak nang maramdaman ang hapdi at kirot sa pagkababae ko. Ilang beses na niya akong tinikman ngayong gabi, pero parang hindi siya napapagod.

I am my boss’s secretary. Sekretarya sa umaga, bed warmer niya sa gabi.

Tatlong taon na akong nakatago bilang secret lover niya. Tatlong taon na puro sakripisyo at pagtiis para sa mga gastusin ni Lola Belen sa ospital. May chronic health conditions ang lola ko at wala akong ibang naisip na paraan noon kundi tanggapin ang alok ni Sir Gerald.

I’ve been secretly in love with him for almost five years. Kaya tiniis ko ang lahat ng ginagawa niya sa akin. Every harsh word, every demanding night, every time he ignored my feelings.

Napahawak ako sa kama at nagsimulang umungol sa pangalan niya, hoping that one day, maramdaman din niya ang gusto kong maramdaman niya sa akin.

“Harder, G-Gerald…” nanginginig ang boses ko. Sobrang hapdi na ng pagkababae ko, pero kailangan kong sundin siya.

Mas lalo niyang binilisan ang paggalaw nang marinig ang pagdaing ko. “Shit! Ang sarap-sarap mo talaga, Leona!” sigaw niya, sabay hampas sa pwet ko. “I missed you so fucking much. I won’t stop fucking you!”

Bigla akong natigilan. Nagulat sa narinig galing kay Gerald. Nanlaki ang mga mata ko.

Leona Hayes.

Nahulog ang cellphone niya sa sahig.

Hindi ko napigilang mapangiti ng mapait mang nakita ko ang screen ng cellphone niya. Nakangiti sa camera ang mukha ni Leona. Para bang tumigil ang mundo ko. Ako ang katalik niya sa loob ng maraming taon, pero ibang babae ang iniisip niya habang ginagamit ako.

Naluha ako sa sakit. Pinigilan ko ang paghikbi, pero kailangan kong umungol. Pinipilit kong sundin ang bawat galaw niya, kahit na diring-diri na ako sa sarili ko.

Makalipas ang mahigit kalahating oras, naramdaman ko ang pagputok ng katas niya sa loob ko. Humiga siya sa kama, kinuha ang cellphone, at inilapag sa bedside table. Mabilis siyang kumuha ng pera sa drawer at iniabot sa kamay ko.

“Don’t forget to take your pills, slut,” malamig niyang sabi, bago naglakad papasok sa banyo.

Napahagulhol ako habang yakap-yakap ang sarili. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko. Gusto ko lang ng tahimik na buhay, marangal na trabaho, at marahil—isang tao na magmamahal sa akin ng totoo. Kailanman, hindi ko inakala na makikita ko ang sarili ko bilang bayarang babae ng lalaking lihim kong minamahal.

Nagbihis ako at inilagay ang pera sa bag. Inayos ko ang sarili bago lumabas ng silid niya. Kailangan ko pang puntahan si Lola Belen sa ospital.

Habang nasa biyahe papuntang ospital, umiinom ako ng pills upang siguraduhing hindi niya ako mabubuntis.

Umiyak ako nang umiyak sa loob ng taxi. Hindi ko matanggap ang mga narinig ko kanina.

Matagal ko nang alam ang tungkol kay Leona. Pinili kong magpakatanga at hinayaan siyang gamitin ang katawan ko kapalit ng pera. Pero ngayong gabi, hindi ko aakalaing lalabas ang mga salitang iyon sa bibig niya.

Akala ko, nasasarapan siya dahil sa akin. Mali pala ako. Ibang babae ang iniisip niya tuwing kami’y nagtatalik.

Pagdating ko sa ospital, pinilit kong ngumiti sa harap ni Lola Belen. Sinubukan kong itaboy sa isip ang mga sinabi ni Gerald, pero paulit-ulit pa rin bumabalik sa isipan ko ang bawat salita niya.

Binabalatan ko ang orange para kay Lola Belen nang bigla siyang magsalita.

“Hija, napagalitan ka na naman ba ng boss mo? Namamaga ang mga mata mo. Umiiyak ka na naman siguro,” sabi ni Lola, may halong pag-aalala sa tinig.

Ngumiti ako nang pilit. “Wala po, Lola. Medyo sumakit lang po ang ngipin ko kanina kaya napaiyak ako.”

“Kung may problema ka, sabihan mo lang ako. At pasensiya ka na kung naging pabigat ako sa iyo,” dagdag pa niya.

Niyakap ko siya nang mahigpit, upang hindi niya makita ang pangingilid ng luha sa mga mata ko. “Lola, hindi po kayo pabigat. Gagawin ko po ang lahat para gumaling kayo at lumakas.”

***

“Vanessa, pinapatawag ka ni Boss!” sabi ng katrabaho ko no’ng dumating ako sa kompanya. “Bakit ngayon ka lang? Kanina pa niya hinahanap!”

Dali-dali akong tumakbo patungo sa opisina ni Sir Gerald. Pagpasok ko, nakita ko siyang may kausap sa cellphone. Nakangiti siya sa kausap niya sa kabilang linya—isang ekspresyon na ngayon ko lang nakita sa kaniya kanya.

“I’m so excited to see you again,” masaya niyang sabi. “I will announce our engagement when you’re back.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Kung hindi ako nagkakamali, si Leona ang kausap niya.

Nangilid ang luha ko, pero mabilis ko itong pinunasan. Ayokong makita niyang umiiyak ako. Ayokong makita niya ang kahinaan ko.

Pagkatapos ng tawag, nag-iba agad ang ekspresyon niya. Malamig, seryoso. May linuha siya sa loob ng drawer. Nakita ko ang hawak niyang cheque at pinirmahan iyon.

Naglakad siya palapit sa akin. “Leona is back after three days. We’ll end our arrangement,” malamig niyang sabi.

Napaluha ako pero pinilit kong kontrolin ang sarili. “Okay… I understand,” ang boses ko ay halos pumutok sa sakit.

“Here’s the compensation for your service. You can stay in my house. I’ll give it to you since I’ll buy a new house for us. For me and Leona.”

Dahan-dahan akong tumango, hawak ang cheque. Pero muli siyang nagsalita, at para bang may panibagong sipat sa puso ko.

“And I want you to plan my engagement with her, Vanessa.”

Parang may sumaksak sa puso ko. Lihim ko siyang minamahal sa loob ng maraming taon. He dumped me. At ngayon, ako pa ang gagawa ng plano para sa kasal niya sa babaeng iniibig niya.

Nagpanggap akong ngumiti. “Yes, Sir. I wish you good luck on your engagement.”

“Thank you, Vanessa.”

Lumabas ako ng opisina niya. Dali-dali akong tumakbo sa CR. Sa loob, bumuhos ang luha ko. Napahagulhol ako habang hawak-hawak ang cheque.

For three years, I was just his bed warmer. His plaything. I gave him my body, my loyalty, my heart. And now? His first love is back. He dumped me for her.

“I trusted you… I loved you…” bumulong ako sa sarili ko habang pinipilit ko muling buuin ang sarili ko. Ngunit kahit gaano ko pilitin, ramdam ko ang puwang na iniwan niya sa puso ko—isang puwang na walang makakapalit.