Kabanata 3

Kabanata 3

Vanessa’s POV

Dumiretso ako sa pinakamagaling na event organizer na kilala ko pagkatapos kong makalabas sa hotel ni Sebastian.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari.

One-night Stand. 

Whirlwind engagement na hindi ko man lang alam o maalala.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot. Isang gabi lang, tapos biglang may fiancé na ako. Tapos isang mayamang lalaki pa!

Huminga ako nang malalim habang naglalakad sa sidewalk.

“Focus, Vanessa,” bulong ko sa sarili ko. “May kailangan kang tapusin.”

Pagkatapos ng engagement ni Gerald, aalis na ako sa kompanya niya. Wala na akong lugar doon. Alam ko naman kung saan umiikot ang mundo niya ngayon—kay Leona.

Next week na ang engagement nilang dalawa.

Kaya ko ‘to.

Ilang araw na lang.

Nag-vibrate ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen.

Gerald.

Nanikip ang dibdib ko pero sinagot ko pa rin.

“Hello, Sir?”

Pero hindi siya ang nagsalita.

“Miss Van, pwede mo ba kaming bilhan ng pizza ni Gerald?”

Napakagat ako sa labi ko nang marinig ang boses ni Leona. Malambing. Komportable. Parang siya ang may karapatan sa lahat.

“Sige po, Ma’am,” sagot ko agad kahit gusto kong tumanggi.

“Make it fast, okay? We’re hungry.”

“Yes, Ma’am.”

Binaba na agad niya ang tawag.

Napabuntong-hininga ako.

“Ganito na talaga,” mahina kong sabi. “Employee na lang ako.”

Tinawagan ko ang event organizer. “Hi, I might be late. May aasikasuhin lang ako sa office.”

Pagkatapos noon, dumiretso ako para bumili ng pizza.

Habang naglalakad ako pabalik ng kompanya, hindi ko maiwasang mag-isip.

Dati, ako ang pinapatawag niya. Ako ang hinahanap niya.

Ngayon, utusan na lang ako.

Pagdating ko sa opisina ni Gerald, hindi na ako kumatok. Sanay naman na ako.

Pero pagpasok ko… nanigas ako nang nakita ko silang dalawa.

Nakita ko si Leona na nakaupo sa kandungan ni Gerald. Nakayakap siya sa leeg nito habang naghahalikan sila.

Hindi ako nakagalaw.

Parang bumalik lahat ng alaala.

Ako ‘yon dati.

Ako ang nakaupo sa kanya. Ako ang hinahalikan niya. Ako ang tinatawag niya tuwing gabi.

Ngayon… ibang babae na.

Naramdaman ko ang paninikip ng dibdib ko.

Nang mapansin nila ako, huminto sila.

“Nandito na po ang pizza, Ma’am, Sir,” sabi ko habang nakayuko. Inayos ko ang eyeglass ko para hindi nila makita ang mga mata ko.

“Ah, good,” sagot ni Leona. “I’m starving.”

Nilapag ko ang pizza sa table.

“Vanessa,” tawag niya ulit.

“Yes, Ma’am?”

“Pwede mo ba kaming itimpla ng juice?”

Napatingin ako sa kanya. Nakangiti siya habang hinahalikan ulit ang leeg ni Gerald.

“Of course, Ma’am,” sagot ko.

Sumulyap ako kay Gerald. Nahuli ko siyang nakatingin sa akin. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya.

Tatalikod na sana ako nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

“Wait.”

Napatingin ako sa kanya. “Sir?”

Pero biglang tumunog ang cellphone ni Leona.

“Excuse me,” sabi nito at agad lumabas ng opisina.

Naiwan kaming dalawa.

Ramdam ko ang bigat ng hangin sa paligid.

Napatingin ako sa kanya. Nakabukas pa rin ang polo niya. Hindi pa niya inaayos ang sarili niya. Napatingin ako sa sahig. May mga tissue. May mga papel na nagkalat.

Hindi na bago sa akin ang ganitong eksena. 

Ganito rin kasi ang nangyayari sa tuwing nagtatalik kaming dalawa ni Gerald dati. 

“Saan ka nagpunta kagabi?” malamig niyang tanong.

Hindi agad ako nakasagot.

“Sir, I—”

“Answer me, Vanessa.”

Napatingin ako sa kanya. “Pinuntahan ko lang ang kaibigan ko.”

“Kaibigan?”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ramdam ko ang tensyon sa bawat hakbang niya.

Hinawakan niya ang leeg ko. 

Napasinghap ako.

“Kaibigan?” ulit niya. “And you and your friend fuck?”

Napatigil ako.

Hinila niya ako papunta sa salamin.

“Look at yourself,” sabi niya.

Napatingin ako sa repleksyon ko.

Doon ko nakita ang markang iniwan ni Sebastian sa leeg ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Gerald—”

“Who did that?” tanong niya, mahigpit ang boses.

“Hindi na mahalaga,” sagot ko. “We’re done.”

“Don’t change the topic.”

“Hindi ko binabago,” sagot ko. “I’m just stating a fact. Tapos na tayo.”

Tinitigan niya ako. “You think I’ll just let that pass?”

Napailing ako. “You don’t have the right.”

“Wala?”

“Wala,” matigas kong sagot. “I’m just your employee now.”

Napangisi siya. “Talaga?”

“Gerald, wala na akong responsibilidad sa’yo. Kung ano ang ginagawa ko sa buhay ko, hindi mo na dapat pakialaman.”

Bigla niya akong hinila palapit.

“Hindi pa tapos ‘to,” madiin niyang sabi.

“Tapos na,” sagot ko. “You ended it.”

“Hindi ibig sabihin no’n pwede ka nang magpakalat kung kani-kanino.”

Namilog ang mga mata ko. “Excuse me?”

“And what? You slept with someone the moment I ended things?”

“Yes,” sagot ko, direkta. “And that’s none of your business.”

Bigla niya akong hinalikan.

Nanlaban ako. Tinulak ko siya.

Pak!

Sinampal ko siya.

“Don’t touch me!” sigaw ko.

Huminga ako nang malalim. Nanginginig ang katawan ko.

“Hindi mo na ako pagmamay-ari, Gerald. Tapos na ang kontrata natin. You don’t get to touch me anymore.”

Tinitigan niya ako.

“May Leona ka na. Siya ang mahal mo. Siya ang pakasalan mo.”

Pinigilan ko ang luha ko.

“And I think we should keep our distance,” dagdag ko. “I have a husband.”

Nangunot ang noo niya.

“Husband?”

Tumawa siya.

“I mean fiancé,” mabilis kong sabi. “Ikakasal na kami.”

“Who?”

“Hindi mo na kailangan malaman.”

Humakbang ako palayo. “After ng engagement ninyo, magre-resign na ako.”

Bigla niya akong hinila.

“Sige umalis ka,” sabi niya. “Pero sa tingin mo matatanggap ka ng lalaking ‘yan kapag nalaman niyang pinagsawaan ka na ng boss mo?”

Nanigas ako.

“You’re a slut,” dagdag niya. “Walang lalaking tatanggap sa’yo kundi ako lang.”

Parang may pumutok sa loob ko.

Hindi ko na napigilan ang luha ko.

Sinampal ko ulit siya.

“Wala kang karapatang magsalita ng ganiyan!” sigaw ko. “Hindi ako kakapit sa’yo kung hindi lang ako nangangailangan ng pera!” Huminga ako nang malalim. “Diring-diri ako sa sarili ko dahil hinayaan kitang gawin sa akin ang lahat ng ‘yon!”

Hinayaan ko ang mga luha ko na bumagsak. Sobrang bigat ng nararamdaman ko ngayon.

“I gave you everything,” dagdag ko. “Pero wala kang ibinalik kundi sakit.” Pinunasan ko ang luha ko. “I will submit my resignation tomorrow, Sir,” sabi ko. “Hindi na kita kayang pagsilbihan.”

Tinalikuran ko siya. Hindi ko na kayang manatili pa. Tumakbo ako papasok ng elevator.

Habang bumababa, tuloy-tuloy ang pag-iyak ko.

Tapos na talaga.

Paglabas ko ng building, nakita ko si Sebastian na nakatayo sa labas. 

Napahinto ako.

Pinunasan ko agad ang mukha ko pero huli na. Nakita na niya.

“What happened?” tanong niya, seryoso ang boses.

“Nothing,” sagot ko agad.

“Don’t lie.”

Napaiwas ako ng tingin. “I said nothing.”

Lumapit siya. “Did someone hurt you?”

Nanatili akong tahimik. Nanginginig ang buong katawan ko sa pinaghalong sakit at galit.

“Vanessa,” tawag niya. “Look at me.”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

“Let’s go somewhere,” sabi ko.

Tinitigan niya ako. “Where?”

“Anywhere,” sagot ko. “Ayoko na rito.”

Hindi na siya nagtanong.

“Sebastian—!” sigw ko nang bigla niya akong binuhat.

“Stay still,” sabi niya. Ipinasok niya ako sa kotse. “Let’s go to my house,” sabi niya sa driver.

Tahimik ako habang nakatingin sa labas ng bintana. At doon ko… nakita ko si Gerald.

Nakatayo siya. Nakatingin sa amin.

Hindi ko alam kung sumunod siya o nagkataon lang.

I faked my smile. 

Tapos na ang pagiging Vanessa na kilala niya.