CHAPTER ONE

                                               "ANG LIHIM NG SILID ARALAN"

UNANG ARAW!!

THIRD PERSON:

Bumukas ang pinto ng sasakyan.

Dahan-dahang bumaba ang isang lalaki, matangkad, matikas, at may presensyang agad nagpapatahimik sa paligid. Malamig ang kanyang aura, at sa paraan pa lang ng paglakad niya, halatang hindi siya basta-bastang imbestigador.

Si Chief Inspector Darius Alcantara.

Huminto siya sandali, pinagmasdan ang paligid, ang eskwelahang kanina’y puno ng buhay, ngayo’y tila pinigil ang paghinga.

“Anong initial report?” tanong niya agad, diretso ang tingin sa scene.

Lumapit ang isang pulis at bahagyang yumuko bilang paggalang.

“Sir, ang biktima po ay isang estudyante, nakilala bilang si Adrian Velasco. Natagpuan siya kaninang umaga ng isang utility staff sa likod ng campus.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Darius.

“Cause?”

“Sa ngayon, sir… pinaghihinalaang self-inflicted. May naiwan pong sulat sa loob ng bag niya.” sagot ng pulis, iniabot ang isang transparent evidence bag.

Hindi agad kinuha ni Darius.

Sa halip, tumingin muna siya sa paligid, sa mga estudyanteng nagbubulungan, sa takot na pilit tinatakpan ng tsismis, at sa hangin na tila may itinatagong kwento.

“Motibo?”

“Base po sa mga kaklase niya… may kinalaman daw sa hiwalayan nila ng dating nobya. Si Collen Santiago.”

Sandaling natahimik si Darius.

“Collen Santiago…” ulit niya, mababa ang boses.

“Siya rin po ang huling nakausap ng biktima kagabi, sir.”

Dahan-dahang kinuha ni Darius ang ebidensya.

~~~~~

Dinala si Collen sa isang bakanteng silid sa loob ng eskwelahan, ginawang pansamantalang interview room. Tahimik ang paligid ramdam ang tensyon ng paligid.

Nanatiling nakatungo siya.

Namumugto ang mga mata, nanginginig ang mga daliri habang mahigpit na hawak ang panyo.

Hindi pa rin niya matanggap na ganon ang nangyari kay Adrian.

Pumasok si Chief Inspector Darius Alcantara, kasunod ang isang babaeng pulis na may hawak na notebook.

Huminto siya sa tapat ni Collen.

Pinagmasdan muna niya ito, hindi bilang suspek, kundi bilang isang taong may pinagdadaanan.

“Collen…” mahinahon pero diretso niyang tawag.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang dalaga. Halatang pagod na sa kakaiyak.

“Alam kong mahirap ito,” dagdag niya, “pero kailangan naming maintindihan ang nangyari.”

Tahimik na tumango si Collen.

“Kelan mo huling nakausap si Adrian?” tanong ni Darius.

Napapikit si Collen sandali, parang binabalikan ang alaala.

“Kagabi po…” paos niyang sagot.

“Anong nangyari sa pagkikita niyo?”

Napahigpit ang hawak niya sa panyo.

“Pauwi na po sana ako noon…” nanginginig ang boses niya, “pero bigla siyang nag-text… gusto niya raw po akong makasama… kahit sandali lang.”

Tahimik lang si Darius, nakikinig.

"At nung nagkita kayo, ano sumunod na nangyari?"

“Inaaya niya po ako gusto niya po sana… kumain kami sa labas.” Bahagyang napailing si Collen, kasabay ng pagpatak ng luha. “Pero tumanggi po ako.”

“Bakit?”

“Dahil ayaw na po ng mga magulang namin na magkita pa kami…” sagot niya, halos pabulong. “Simula nung naghiwalay kami… pinagbawal na po.”

Saglit na katahimikan.

“Paano ang tono niya kagabi?” tanong muli ni Darius, mas seryoso na ang boses. “May kakaiba ba?”

Napaisip si Collen.

“Hindi po siya galit…” mahinang sagot niya. “Pero… parang ang lungkot niya. Hindi ko lang po inakala na…” naputol ang salita niya, napayuko ulit habang umiiyak.

“Collen,” muling tawag ni Darius, mas malalim ang boses, “sa tingin mo ba… kaya niyang gawin iyon sa sarili niya?”

Mabilis siyang umiling.

“Hindi po!” agad niyang sagot, halos napalakas. “Kilala ko po si Adrian… kahit nasasaktan siya, hindi siya ganung klase ng tao.”

Napatingin si Darius sa kanya, masinsinan.

“Sigurado ka?”

“Sigurado po ako…” nanginginig niyang sagot. “Kaya nga po… hindi ako naniniwala na ganoon lang iyon.”

Tahimik ang buong silid.

“At kung may alam ka pang kahit maliit na detalye-” dagdag ni Darius.

Biglang tumingin si Collen sa kanya, puno ng pagmamakaawa ang mga mata.

“Sir… pakiusap po…” halos pabulong niyang sabi, pero ramdam ang desperasyon. “Alamin niyo po ang totoo.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi po siya ganun… hindi siya basta susuko.”

Saglit na natahimik si Darius.

Pagkatapos ay tumango siya, bahagya, pero may bigat.

“Gagawin namin ang lahat para malaman iyon.”

Tumayo siya, pero bago tuluyang umalis.

Muling tumingin kay Collen.

At sa paraan ng pagtingin niya ay parang mas lalo lang tumibay ang hinala niya.

Na may kulang sa kwentong ito.

At ang sagot…

Maaaring nagsisimula pa lang lumitaw.

Tinitigan niya ang sulat sa loob ng plastic, parang may hinahanap sa pagitan ng mga salitang hindi pa niya nababasa.

Pagkatapos ay nagsalita siya, malamig at sigurado:

“Secure the area. Walang lalabas, walang papasok.”

Napatingin sa kanya ang mga pulis.

“Sir… mukhang malinaw naman po—”

“Walang malinaw,” putol niya, matalim ang tingin.

Saglit na natahimik ang lahat.

“Ang mga ganitong kaso,” dagdag niya, “madalas may tinatagong kwento sa likod ng ‘mukhang obvious.’”

Muli niyang sinulyapan ang lugar.

At sa unang pagkakataon parang may mali.

At sigurado siyang hindi ito magtatapos sa isang simpleng kwento ng kabiguan sa pag-ibig.

~~~~~

Lumipas ang ilang oras.

Sinuyod ng mga imbestigador ang buong campus, mula sa likod ng gusali hanggang sa bawat sulok na posibleng may makitang ebidensya.

CCTV footage ay malinis.

Walang kahina-hinalang galaw.

Ang suicide note, maayos ang sulat, tugma sa handwriting ni Adrian ayon sa initial comparison.

Mga kaklase , iisa ang sinasabi.

“Malungkot siya.”

“Hindi pa siya nakaka-move on.”

“Madalas siyang uminom nitong mga nakaraan.”

"Pumapasok pa nga ng amoy alak."

Lahat tila nagtuturo sa iisang direksyon.

~~~~~

Nakatayo si Chief Inspector Darius Alcantara sa may bintana ng hallway, nakatanaw sa madilim na bahagi ng campus kung saan natagpuan ang katawan.

Lumapit ang isang pulis.

“Sir… wala po talaga kaming nakitang kahit anong sign ng foul play.”

Hindi siya agad sumagot.

“Even the note, sir,” dagdag pa nito. “Mukhang authentic naman po.”

Tahimik.

Masyadong tahimik.

“Sir… mukhang malinaw na po talaga—”

“Hindi,” putol ni Darius.

Bahagya siyang lumingon, malamig ang mga mata.

“Masyadong malinis.”

Napakunot ang noo ng pulis.

“Sir?”

“Walang kahit isang inconsistency?” tanong niya, mababa ang boses. “Walang kahit isang detalye na sumasalungat?”

“Wala po, sir. Lahat… nagtutugma.”

Doon bahagyang napangiti si Darius, isang ngiting hindi umaabot sa mata.

“At doon ako mas kinakabahan.”

Natahimik ang pulis.

“Minsan,” dagdag niya, “kapag ang isang kwento ay perpektong-perpekto…”

Dahan-dahan siyang humarap muli sa bintana.

“Ibig sabihin, may nag-ayos.”

~~~~~

Sa kabilang banda, mag isang nakaupo si Collen sa labas ng silid.

Tahimik.

Pero hindi mapakali.

Paulit-ulit niyang binabalikan ang huling mensahe ni Adrian sa kanya.

“Kahit saglit lang…”

Napapikit siya, kasabay ng pagtulo ng luha.

“Hindi ka ganun…” bulong niya sa sarili. “Hindi mo kayang iwanan ako nang ganito…”

⚠️⚠️⚠️⚠️

AUTHOR'S NOTE

Babala sa mga Mambabasa

Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga sensitibong tema tulad ng krimen, karahasan, panlilinlang, pagtataksil, emosyonal na trauma, at iba pang sitwasyong maaaring hindi angkop sa mas batang mambabasa.

Ang lahat ng tauhan, lugar, organisasyon, at pangyayari sa kuwentong ito ay kathang-isip lamang at bunga ng malikhaing imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa totoong tao, buhay man o pumanaw na, lugar, o pangyayari ay nagkataon lamang at walang intensyong manakit, manira, o magbigay ng maling impormasyon.

Ang mga aksyon, desisyon, at gawaing ipinapakita ng mga tauhan sa kuwentong ito ay hindi dapat tularan, gayahin, o isabuhay sa totoong buhay. Ang layunin ng nobelang ito ay magbigay ng aliw, misteryo, at aral sa mga mambabasa, hindi upang hikayatin ang anumang ilegal, mapanganib, o marahas na gawain.

Pinapayuhan ang mga mambabasa na magpatuloy lamang kung komportable sila sa mga temang tatalakayin sa kuwento.

Maraming salamat sa inyong suporta.

— Ms. Yaen