CHAPTER THREE

AURORA VALE POV:

Pagkasakay ko sa loob ng sasakyan, agad kong isinandal ang likod ko sa upuan habang tahimik na nakatanaw sa madilim na kalsada sa labas.

Tahimik ang paligid.

Tanging mahinang ugong ng makina ang maririnig habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan palayo sa presinto.

Pero sa isip ko paulit-ulit na bumabalik ang sinabi ni Tito kanina.

Magreretiro na siya.

“Tuloy na talaga ang pagreretiro ng Tito mo?”

Basag ni Rodney sa katahimikan habang nakatuon pa rin ang tingin nito sa kalsada.

Bahagya akong napabuntong-hininga bago marahang hinilot ang aking noo.

“Uhm.”

Mabagal akong tumango bago ipinikit sandali ang mga mata at inihilig ang ulo sa sandalan.

“Paano na ’yan?” tanong niya muli. “Tutuloy ka pa rin ba?”

Bahagya akong napangiti.

Pero kahit ako, ramdam kong walang buhay ang ngiting iyon.

“Nandito na ako sa buhay na ’to, Rodney,” mahina kong sagot. “Wala nang dahilan para hindi ko ituloy.”

Dahil kahit gustuhin ko mang umiwas, hindi ko kayang pabayaan ang mga kasong humihingi ng hustisya.

Hindi ko kayang balewalain ang mga bagay na nakikita ko.

Napabuntong-hininga si Rodney bago bahagyang sumulyap sa akin.

“Kapag wala na ang Tito mo sa presinto… sino na ang mapagkakatiwalaan natin doon?”

Bahagya akong natahimik.

Dahil iyon din ang bagay na matagal nang umiikot sa isipan ko.

Sa loob ng maraming taon, si Tito lang ang naging sandalan at proteksyon ko sa mundong ito.

Siya lang ang taong lubos na nakakaalam kung hanggang saan ang kaya kong tiisin at kung ano ang mga bagay na dapat kong iwasan.

Pero kapag tuluyan na siyang mawala sa serbisyo, alam kong mas magiging delikado ang lahat lalo na't may iilan na ang nakakaalam tungkol sa kakayahan ko.

Dahan-dahan akong napamulat.

At hindi ko alam kung bakit biglang sumagi sa isip ko ang lalaking nakasalubong ko kanina sa opisina.

Ang malamig nitong mga mata.

Ang seryoso nitong ekspresyon habang nakatingin sa akin.

Bahagyang kumunot ang noo ko.

Hindi ko alam kung bakit siya agad ang naisip ko.

Pero sa lahat ng taong nakita ko sa presinto kanina…

Siya lang ang hindi ko mabasa nang buo.

THIRD PERSON:

Napabuntong-hininga na lamang si Hepe habang dahan-dahang inilapag ang isang sobre sa mesa. Galing iyon kay Aurora, at kahit hindi pa niya binubuksan, alam na niya kung gaano kabigat ang laman nito.

Napahilot siya sa kaniyang noo, bakas ang pagod at bahagyang iritasyon. “Ang batang ’yon… ayaw pa ata akong mag-retire,” bulong niya, sabay buntong-hininga.

Sa loob ng sobre ay ang mga dokumentong may kinalaman sa kaso ng asawa ni Aling Mercy, isang usaping matagal nang hindi maresolba at unti-unti nang kinakain ng katahimikan ng imbestigasyon.

Alam ni Hepe na may kakaibang kakayahan si Aurora pagdating sa ganitong mga kaso. Kaya kahit ipinagbabawal at delikado, palihim pa rin itong nakikialam upang makatulong.

Ngunit hindi niya maikakaila ang kaba para sa pamangkin niya. Alam niyang ang pagpasok nito sa ganitong klase ng imbestigasyon ay maaaring magdala sa kanya sa panganib.

Gayunpaman, ramdam din ni Hepe ang tigas ng loob ni Aurora, buo ang desisyon nitong ipagpatuloy ang pagtulong sa mga kasong hindi kayang resolbahin ng karaniwang imbestigasyon ng pulisya. 

“Sir, nandito na po si Chief Inspector Darius Alcantara.”

Napatingin si Hepe sa pintuan, saka agad tumango. “Sige, papasukin mo.”

Mabilis na lumabas ang tauhan, habang si Hepe naman ay agad na itinabi ang sobre sa ibabaw ng mesa, bahagyang itinulak ito palayo na tila ayaw ipahalata ang laman.

Ilang sandali lang ay bumukas ang pinto at pumasok si Chief Inspector Darius Alcantara. Maayos ang tindig nito, matalim ang tingin, at halatang sanay sa mga bigat ng serbisyong pulisya.

“Good evening, Hepe,” malamig ngunit magalang nitong bati habang tuloy-tuloy na lumapit sa mesa.

Napabuntong-hininga si Hepe at itinuro ang upuan sa harap niya. “Maupo ka, Chief Inspector.”

Ngunit kahit maayos ang kanilang pagbati, ramdam sa silid ang bigat ng hindi pa nasasabi, lalo na ang sobre na kasalukuyang nakatabi, tila naghihintay na muling buksan ang isang kasong ayaw nang matahimik.

Bahagyang lumuwag ang ekspresyon ni Hepe nang tuluyang makapasok si Chief Inspector Darius Alcantara. Sa kabila ng pormal na tindig nito, hindi maikakaila ang pamilyar na aura, tila ba ibinalik siya sa mga panahong kasama pa niya sa serbisyo ang ama ni Darius, ang matalik niyang kaibigan at matagal niyang naging ka-partner sa mga operasyon.

“Kamusta na ang tatay mo?” tanong ni Hepe, bahagyang lumambot ang boses. “Matagal-tagal ko na rin siyang hindi nakakausap.”

Sandaling ngumiti si Darius. “Ayos naman po siya, Hepe. Madalas pa rin kayong mabanggit.”

Tumango si Hepe, saka muling inayos ang sarili. “Ikaw, kamusta ang bagong lipat mo dito sa Barangay Silong?”

“Naging maayos naman po,” sagot ni Darius, muling bumalik sa pagiging seryoso ang tono. “May hinawakan na agad akong kaso.”

Dahan-dahan nitong inilapag ang hawak na sobre sa mesa.

“Isang estudyanteng nagpakamatay daw.”

Napatingin si Hepe sa sobre, bahagyang kumunot ang noo habang unti-unting bumibigat ang kanyang pakiramdam, tila ba may kung anong hindi tama sa simpleng paliwanag ng kaso.

Sa mga sandaling iyon, bahagyang natahimik si Hepe. Habang pinagmamasdan niya si Darius, may kung anong alaala ang biglang sumagi sa isip niya ang kanyang pamangkin na si Aurora.

Kung sakaling tuluyan na siyang magretiro, alam niyang hindi basta-basta mawawala sa kanya ang mundo ng mga kasong ganito. At sa likod ng lahat, naroon si Aurora, palihim man o hindi, patuloy na makikialam upang tumulong sa mga imbestigasyong hindi kayang resolbahin ng karaniwang sistema.

Napabuntong-hininga siya, halos hindi namamalayan.

Sa isip niya, hindi maiiwasan ang isang bagay, ang binatang nasa harap niya ngayon.

Si Darius.

Kung magpapatuloy ang landas nito bilang isang matalas at prinsipyadong imbestigador, may posibilidad na balang araw ay magtagpo ang landas nila ni Aurora.

At kapag nangyari iyon…

Magiging kakampi kaya ito ng kanyang pamangkin?

O isa itong magiging hadlang, isang opisyal na susunod sa batas kahit pa taliwas sa ginagawa ni Aurora?

Bahagyang kumunot ang noo ni Hepe. Hindi niya alam kung alin ang mas gugustuhin niya.

Ngunit isang bagay ang malinaw, kapag nagkrus ang kanilang mga landas, hindi iyon magiging simpleng pagkakataon lamang.

Maaaring doon magsimula ang mas malaking banggaan.

At posibleng hindi lang sa trabaho… kundi pati sa ugnayang maaaring mabuo sa pagitan ng dalawa.

⚠️⚠️⚠️⚠️

AUTHOR'S NOTE

Babala sa mga Mambabasa

Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga sensitibong tema tulad ng krimen, karahasan, panlilinlang, pagtataksil, emosyonal na trauma, at iba pang sitwasyong maaaring hindi angkop sa mas batang mambabasa.

Ang lahat ng tauhan, lugar, organisasyon, at pangyayari sa kuwentong ito ay kathang-isip lamang at bunga ng malikhaing imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa totoong tao, buhay man o pumanaw na, lugar, o pangyayari ay nagkataon lamang at walang intensyong manakit, manira, o magbigay ng maling impormasyon.

Ang mga aksyon, desisyon, at gawaing ipinapakita ng mga tauhan sa kuwentong ito ay hindi dapat tularan, gayahin, o isabuhay sa totoong buhay. Ang layunin ng nobelang ito ay magbigay ng aliw, misteryo, at aral sa mga mambabasa, hindi upang hikayatin ang anumang ilegal, mapanganib, o marahas na gawain.

Pinapayuhan ang mga mambabasa na magpatuloy lamang kung komportable sila sa mga temang tatalakayin sa kuwento.

Maraming salamat sa inyong suporta.

— Ms. Yaen