CHAPTER TWO

AURORA VALE POV:

Habang hawak ko ang dalawang kamay ni Aling Mercy, ramdam ko agad ang panlalamig ng kanyang mga palad, hindi lang dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal na niyang hinahanap.

Mahigpit ang kapit niya sa akin, parang doon na lang siya kumakapit para hindi tuluyang bumigay.

Huminga ako nang malalim.

Ito ang bahagi na palagi kong kinatatakutan… hindi para sa sarili ko, kundi para sa kanila.

Dahan-dahan kong hinigpitan ang hawak ko sa kanya.

“Aling Mercy…” mahina ngunit malinaw kong tawag, “bago po tayo magsimula, kailangan niyo pong tandaan ang isang bagay.”

Nanginginig siyang tumango, hindi man lang makatingin sa akin.

“Kapag hinawakan niyo po ako… makikita niyo ang nangyari,” patuloy ko. “Hindi lang po piraso ng alaala… kundi ang mismong huling sandali niya.”

Saglit akong tumigil, pinipigilan ang bigat ng susunod kong sasabihin.

“Maririnig niyo ang mga boses. Makikita niyo ang mga galaw. At mararamdaman niyo… kahit hindi iyon sa inyo nangyari.”

Mas lalo niyang hinigpitan ang kapit niya sa kamay ko.

“Masakit po ito,” diretsahan kong sinabi. “At kahit gusto niyong umiwas… hindi niyo magagawa. Kailangan niyong harapin kung ano man ang lalabas.”

Unti-unting pumatak ang luha niya.

“A-at… makikilala ko po ba…?” basag ang boses niyang tanong.

Bahagya akong napapikit.

“Opo,” sagot ko, halos pabulong. “Makikilala niyo po kung sino.”

Isang mahabang katahimikan ang bumalot sa amin.

Ramdam ko ang panginginig ng buo niyang katawan.

“Kung handa na po kayo…” sabi ko, “huwag niyo pong bibitawan ang kamay ko. Kahit ano pa ang makita niyo.”

Mabagal siyang tumango, pilit kinakalma ang sarili kahit ramdam niya ang panginginig ng katawan niya.

Ngunit sa mismong sandaling iyon.

Parang gumuho ang lahat.

Unti-unting nagdilim ang paligid, kasabay ng mabilis na pagbigat ng pakiramdam sa dibdib niya nang mahawakan na niya ang kamay ko.

Dumilim ang paligid namin.

Nawala ang liwanag ng kasalukuyan, at napalitan ng isang malamlam na eksena, isang gabing puno ng tensyon.

Naroon si Mang Kardo, mabagal ang paglalakad sa gilid ng madilim na kalsada.

Bitbit pa niya ang maliit na supot habang inuubo patuloy parin sa paglalakad. Wala siyang kaalam-alam na may matang nakasunod sa bawat hakbang niya mula sa likod ng poste ng ilaw.

At sa harap niya, isang anino na unti-unting nagiging malinaw.

Mabigat ang paghinga nito.

Mahigpit ang hawak sa mahabang dos por dos na tila matagal nang pinaghandaan gamitin.

“Hindi… hindi…” narinig kong basag na bulong ni Aling Mercy sa tabi ko.

Napakapit siya nang mas mahigpit sa kamay ko, nanginginig ang buong katawan habang pilit iniiwas ang tingin ngunit hindi niya magawa.

Biglang humakbang palapit ang lalaki.

At bago pa tuluyang makalingon si Mang Kardo ay malakas na bumagsak ang unang hampas sa ulo niya.

Napahandusay siya sa sementadong kalsada.

Mariin na napapikit si Aling Mercy kasabay ng pag-agos ng mga luha.

Ngunit hindi pa tapos iyon.

Muling inangat ng lalaki ang dos por dos.

Isa pang hampas sa ulo ni Mang Kardo.

Isa pang tama. Sunod-sunod pa, walang patid, hanggang sa kusa na lamang itong huminto na para bang doon lang niya naramdaman ang pagod sa kanyang sarili.

Walang kahit anong awa sa kanyang mukha.

Tanging matinding galit na matagal nang kinikimkim at ngayon lang sumabog.

Tanging nanginginig na mga kamay na lang ni Mang Kardo ang pilit kumakapit sa malamig na kalsada, na para bang doon siya kumukuha ng kahit kaunting lakas upang makatakas.

“Auwwkkk...” tanging dugo na lang ang lumalabas sa basag na bibig niya.

Ngunit mas lalo lamang humigpit ang hawak ng lalaki sa kahoy.

“Tama na… tama na!!!!” umiiyak na sigaw ni Aling Mercy na napapakalmot na sa mga kamay ko.

Pero walang nakakarinig.

Walang tumutulong.

Tanging malamig na hangin at ang paulit-ulit na tunog ng mabibigat na hampas ang bumabalot sa gabing iyon.

Hanggang sa unti-unting bumagal na ang paghinga ni Mang Kardo.

Hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng lakas.

At sa gitna ng dilim unti-unting luminaw ang mukha ng taong may hawak ng dos por dos.

Doon tuluyang napahagulhol si Aling Mercy.

“Hindi…” wasak niyang bulong. “Hindi siya…”

Ang bawat galaw, bawat sakit, bawat sandali kailangan niyang masaksihan.

“At higit sa lahat…” mahina kong bulong, kahit alam kong naririnig niya sa gitna ng pangitain, “ito ang katotohanang matagal nang nakatago.”

Unti-unting luminaw ang mukha ng taong nasa harap ni Mang Kardo.

At doon tuluyang bumigay si Aling Mercy.

“Hindi… hindi siya…” hikbi niya, wasak ang boses.

Ngunit sa sandaling iyon, naging malinaw ang lahat, wala nang maitatago at wala nang puwang para sa alinlangan.

Dahil sa gabing iyon hindi lang niya nakita kung paano kinuha ang buhay ng kanyang asawa…

nakilala rin niya kung sino ang kumuha nito.

At nang bumalik kami sa kasalukuyan, wala na ang lakas sa katawan ni Aling Mercy.

Nanginginig na umiiyak.

Ngunit sa gitna ng sakit hawak na niya ang isang bagay na matagal niyang hinanap.

Ang katotohanan.

******

THIRD PERSON:

Sa labas ng mga selda, ang pasilyo ay makitid at semento ang sahig, bahagyang basag na sa ilang parte. Ang bawat hakbang ay may echo, parang dinadala ang bigat ng lahat ng kasong hindi pa nareresolba.

Papasok si Darius sa loob, diretso ang tingin nito, kasunod ng isang pulis na may hawak na file. Halata sa kanya ang pagiging sanay sa ganitong lugar, hindi siya nagtatagal sa emosyon, trabaho ang nasa isip.

Habang naglalakad siya sa pasilyo, abala ang kanyang isip sa kasong kailangan niyang silipin.

Ngunit bigla siyang huminto.

Sa harap mismo niya, mula sa kabilang dulo ng pasilyo, may paparating na babae.

Dahan-dahan lang ang lakad nito.

Tahimik.

May suot na mahabang dark coat na bahagyang sumasayad sa sahig, itim na gloves, at sombrerong nakatakip sa ulo. May face mask rin na nagtatago sa kalahati ng mukha nito, kaya tanging mga mata lang ang malinaw na nakikita.

Hindi siya mukhang detainee.

Hindi rin mukhang bisita.

Parang… may sarili siyang mundo sa loob ng presinto.

Habang papalapit sila sa isa’t isa, unti-unting humihina ang ingay sa paligid. Parang kahit ang presinto ay sumunod sa bigat ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa.

Sa gitna ng pasilyo, matapos ang ilang hakbang, nagtagpo ang kanilang mga landas, sandaling nagkatitigan, walang ngiti at walang salitang namutawi.

Pero may kakaibang bigat sa hangin na hindi maipaliwanag ni Darius.

Napakunot siya ng noo.

Parang may mali… pero hindi niya alam kung ano.

Ang babae naman ay hindi nagtagal sa tingin. Dire-diretso lang itong naglakad, dumaan sa gilid niya na para bang wala lang.

Isang mahinang amoy ng malamig na hangin at kung anong hindi niya maipaliwanag ang naiwan sa kanyang paligid.

Napalingon si Darius habang papalayo ito.

“Sino siya?” mahinang tanong ni Darius sa pulis na nasa tabi niya, habang sinusundan pa rin ng tingin ang babaeng papalayo sa pasilyo.

Saglit itong nagkibit-balikat, tila nag-aalangan pang magsalita.

“Ah… siya ba?” pabulong nitong sagot, sabay tingin sa dulo ng hallway kung saan unti-unting nilamon ng anino ang babae. “Hindi ko rin masyadong kilala, sir. Pero Aurora Vale ang pangalan niya.”

Napakunot ang noo ni Darius.

“Aurora Vale…”

Tumango ang pulis, saka bahagyang lumapit, tila sinisigurong sila lang ang makakarinig.

“Sa totoo lang, sir… wala halos kumakausap sa kanya dito. Bihira rin siyang magpakita. At kahit nandito siya, parang… hindi siya parte ng lugar.”

Saglit itong nag-atubili bago nagpatuloy.

“Wala ring nagtatangkang lumapit o kumausap sa kanya. Sa mga mata pa lang niya, makikita mo na… mailap siya. Parang may sariling mundong hindi basta pinapapasok ang kahit sino.”

Sandaling natahimik si Darius.

“Ang alam lang namin… pamangkin siya ni Hepe.”

Mas lalo pang sumeryoso ang mukha ni Darius.

“Si Hepe?” ulit niya, mababa ang boses.

Tumango ang pulis.

“Si Hepe Ramon Delos Reyes.”

Isang sandaling katahimikan.

Tanging tunog ng lumang fluorescent light ang maririnig sa pasilyo.

Pagkatapos, tila hindi napigilan ng pulis ang sarili at nagpatuloy, at pabulong pang bahagyang lumapit pa ito sa kanya.

“Alam mo, sir… may mga usap-usapan dito.”

Napatingin si Darius.

Luminga muna ang pulis sa paligid bago nagsalita.

“Kapag pumupunta si Aurora dito… may nahuhuli si Hepe.”

Napakunot lalo ang noo ni Darius.

“May nahuhuli?”

Tumango ito, mabigat ang tingin.

“Oo. Yung mga kasong matagal nang sarado. Yung mga ‘walang suspek,’ ‘walang lead’… bigla na lang nagkakaroon ng resulta.”

Sandaling huminto ang pulis, parang nag-iisip kung dapat pa ba niyang sabihin ang susunod.

Pero sinabi rin niya.

“At lagi raw… after niyang dumalaw, parang may bagong impormasyon si Hepe. Parang alam niya bigla kung saan magsisimula.”

Tahimik.

Mas bumigat ang hangin sa pagitan nila.

“Hindi namin alam kung paano,” dagdag ng pulis, “pero… ang weird lang, sir. Parang siya yung susi sa mga kasong akala namin patay na.”

Muling napatingin si Darius sa dulo ng pasilyo.

Ngunit wala na ang babae.

Tanging malamig na bakas na lang ng presensya nito ang naiwan.

Nanatiling nakatayo si Darius.