All Chapters of ECHOES OF THE CRIME: Chapter 1 - Chapter 7

***MGA ANINO NG KRIMEN***Hindi lahat ng krimen ay nag-iiwan ng bakas sa lupa.May mga krimen na nananatiling nakabaon sa katahimikan walang saksi, walang ebidensya, at walang hustisya. Tanging ang mga naiwan na lamang ang patuloy na nabubuhay sa tanong na hindi kailanman nasasagot.Hanggang sa dumating si Aurora Vale.Sa unang tingin, isa lamang siyang ordinaryong dalaga na tahimik ang buhay, maingat sa kilos, at sanay umiwas sa atensyon ng iba. Ngunit sa likod ng kanyang tahimik na mga mata ay may kakayahang hindi dapat umiral sa mundong ito.Isang sumpang hindi niya kailanman hiniling.Kapag nahawakan niya ang isang taong may kaugnayan sa isang namatay kahit pa ito’y isang simpleng bagay na minsang hinawakan ng biktima, may bigla siyang hinihila pabalik sa nakaraan. Hindi bilang tagamasid, kundi bilang isang saksi.Nakikita niya ang huling hininga.Naririnig niya ang mga sigaw na matagal nang nawala sa mundo.Nararamdaman niya ang takot na hindi kanya, ngunit tila tumitimo sa kanya

AURORA VALE POV:Habang hawak ko ang dalawang kamay ni Aling Mercy, ramdam ko agad ang panlalamig ng kanyang mga palad, hindi lang dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal na niyang hinahanap.Mahigpit ang kapit niya sa akin, parang doon na lang siya kumakapit para hindi tuluyang bumigay.Huminga ako nang malalim.Ito ang bahagi na palagi kong kinatatakutan… hindi para sa sarili ko, kundi para sa kanila.Dahan-dahan kong hinigpitan ang hawak ko sa kanya.“Aling Mercy…” mahina ngunit malinaw kong tawag, “bago po tayo magsimula, kailangan niyo pong tandaan ang isang bagay.”Nanginginig siyang tumango, hindi man lang makatingin sa akin.“Kapag hinawakan niyo po ako… makikita niyo ang nangyari,” patuloy ko. “Hindi lang po piraso ng alaala… kundi ang mismong huling sandali niya.”Saglit akong tumigil, pinipigilan ang bigat ng susunod kong sasabihin.“Maririnig niyo ang mga boses. Makikita niyo ang mga galaw. At mararamdaman niyo… kahit hindi iyon sa inyo nangyari.”Mas

AURORA VALE POV:Mahigpit kong hawak ang lumang family picture habang tahimik na nakaupo sa gilid ng kama.Bata pa ako roon.Nasa gitna nina Mama at Papa habang mahigpit nila akong yakap at parehong nakangiti sa camera.Masaya at buo.Isang pamilyang wala pang bahid ng lungkot.Ngunit ngayon tanging larawan na lang ang natitira sa alaala ng gabing iyon.Dahan-dahang pumatak ang luha ko sa ibabaw ng litrato habang nanginginig ang mga daliri kong humahawak dito.Minsan iniisip ko pa rin…Ano kaya ang pakiramdam ng normal na buhay?Iyong hindi kailangang makakita ng dugo.Hindi kailangang marinig ang mga sigaw ng mga patay.Hindi kailangang pasanin ang sakit ng ibang tao.Napapikit ako nang mariin.At sa katahimikan ng kwartong iyon isang mahinang katok ang narinig ko mula sa pinto.“Bakit?” mahina kong tanong habang mabilis na pinupunasan ang luha ko.Dahan-dahan kong ibinalik ang family picture sa ibabaw ng lamisita bago tumingin sa pinto.Pagkabukas no’n bumungad si Rodney na may hawak

DARUIS POV:Mabigat ang katahimikan sa loob ng opisina nang muli akong humarap kina Gabriel at Elena Velasco.Pareho silang mukhang hindi pa rin nakakabangon sa pagkawala ng anak nila.At ngayong hawak ko na ang panibagong findings.Mas lalo kong alam na dudurog ang natitira nilang pag-asa.Dahan-dahan kong inilapag ang folder sa ibabaw ng mesa.Tahimik silang parehong nakatingin sa akin.“May lumabas na pong bagong resulta mula sa forensic investigation,” diretso kong sabi.Napahigpit agad ang hawak ni Mrs. Velasco sa panyo.“Ano pong ibig sabihin no’n?” nanginginig niyang tanong.Huminga ako nang malalim bago nagsalita.“May nakita pong traces ng illegal substance sa katawan ni Adrian.”Agad nanlaki ang mga mata nilang dalawa.“Ano?” halos pabulong na sambit ni Gabriel.“Mababa lang po ang level,” dagdag ko agad. “At base sa assessment ng medico-legal… posible pong hindi siya regular na gumagamit.”“Hindi…” mabilis na umiling si Elena habang unti-unting naiiyak. “Hindi gumagamit ng