Lahat ng Kabanata ng ECHOES OF THE CRIME: Kabanata 1 - Kabanata 10

"ANG LIHIM NG SILID ARALAN"▪️▪️▪️✨✨✨ UNANG ARAW: ANG SIMULA NG IMBESTIGASYON✨✨✨▪️▪️▪️THIRD PERSON:Bumukas ang pinto ng sasakyan.Dahan-dahang bumaba ang isang lalaki, matangkad, matikas, at may presensyang agad nagpapatahimik sa paligid. Malamig ang kanyang aura, at sa paraan pa lang ng paglakad niya, halatang hindi siya basta-bastang imbestigador.Si Chief Inspector Darius Alcantara.Huminto siya sandali, pinagmasdan ang paligid, ang eskwelahang kanina’y puno ng buhay, ngayo’y tila pinigil ang paghinga.“Anong initial report?” tanong niya agad, diretso ang tingin sa scene.Lumapit ang isang pulis at bahagyang yumuko bilang paggalang. “Sir, ang biktima po ay isang estudyante, nakilala bilang si Adrian Velasco. Natagpuan siya kaninang umaga ng isang utility staff sa likod ng campus.”Bahagyang kumunot ang noo ni Darius. “Cause?”“Sa ngayon, sir… pinaghihinalaang self-inflicted. May naiwan pong sulat sa loob ng bag niya.” sagot ng pulis, iniabot ang isang transparent evidence bag.H

AURORA VALE POV:Pagkasakay ko sa loob ng sasakyan, agad kong isinandal ang likod ko sa upuan habang tahimik na nakatanaw sa madilim na kalsada sa labas.Tahimik ang paligid.Tanging mahinang ugong ng makina ang maririnig habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan palayo sa presinto.Pero sa isip ko paulit-ulit na bumabalik ang sinabi ni Tito kanina.Magreretiro na siya.“Tuloy na talaga ang pagreretiro ng Tito mo?”Basag ni Rodney sa katahimikan habang nakatuon pa rin ang tingin nito sa kalsada.Bahagya akong napabuntong-hininga bago marahang hinilot ang aking noo.“Uhm.”Mabagal akong tumango bago ipinikit sandali ang mga mata at inihilig ang ulo sa sandalan.“Paano na ’yan?” tanong niya muli. “Tutuloy ka pa rin ba?”Bahagya akong napangiti.Pero kahit ako, ramdam kong walang buhay ang ngiting iyon.“Nandito na ako sa buhay na ’to, Rodney,” mahina kong sagot. “Wala nang dahilan para hindi ko ituloy.”Dahil kahit gustuhin ko mang umiwas, hindi ko kayang pabayaan ang mga kasong humihin

DARUIS POV:“Sir.”Napalingon ako sa isa sa mga kasamahan ko.Si Forensic Officer Miguel Ramos.May hawak itong ilang papeles at seryoso ang mukha.“May initial report na po mula sa medico-legal.”Agad akong tumayo.“Lumabas na po ang initial toxicology screening.”Tahimik kong binuklat ang papel.At doon bahagyang kumunot ang noo ko.“Positive?” mababa kong tanong.Tumango si Ramos.“May traces po ng illegal substance sa system ng biktima.”Saglit akong natahimik.“Mataas?”“Hindi po,” sagot niya agad. “Actually… mababa lang ang level.”Napatingin ako sa kanya.“At base sa assessment ng medico-legal…” dagdag niya, “posibleng hindi po siya regular user.”“Meaning?”“Possible na first time… o hindi madalas gumagamit.”Tahimik akong napaisip.Posible pala iyon.Sa toxicology kasi, may mga pagkakataong nakikita kung gaano karami ang substance sa katawan, at minsan nagbibigay iyon ng ideya kung regular bang gumagamit ang isang tao o hindi.At sa kaso ni Adrian parang may hindi tugma.“Ano

THIRD PERSON:Binalot ng katahimikan ang rooftop ng campus. Habang unti-unting nilalamon ng gabi ang buong eskwelahan, tanging malamig na hangin lamang ang marahang dumaraan sa paligid, tila sumasabay sa bigat ng damdaming bumabalot sa gabing iyon.Sa gilid ng rooftop, malapit sa bakal na railings, mag-isang nakatayo si Collen. Nakatanaw siya sa malayo habang hinahaplos ng malamig na simoy ng hangin ang kanyang mukha.Kapansin-pansin ang kanyang mga matang namumugto pa rin sa kakaiyak. Bakas sa kanyang anyo ang matinding lungkot at sakit na pilit niyang kinikimkim. Sa gitna ng tahimik na gabi, tila siya lamang ang natitirang gising, habang unti-unting nilalamon ng kadiliman ang lahat ng nasa paligid niya.Mahigpit na nakahawak si Collen sa kanyang cellphone habang paulit-ulit na pinagmamasdan ang mga larawang kasama niya si Adrian. Bawat litrato ay tila isang paalala ng mga sandaling kailanman ay hindi na maibabalik.Hanggang sa mga oras na iyon, hindi pa rin niya matanggap ang pagkawa

THIRD PERSON:Tahimik ang paligid, ngunit ang hanging dumadaloy sa loob ng silid ay tila puno ng mga bagay na ayaw pang sabihin ng katotohanan.Si Calex ay nakatayo sa gitna ng kwarto, nakapalibot sa kanya ang mga dingding na puno ng litrato ni Adrian.Bawat larawan ay parang may sariling tinig, bawat isa ay may bitbit na alaala na ayaw na sanang balikan, ngunit hindi niya maiwasan.Dahan-dahan siyang lumapit sa pader na puno ng mga litrato. Naroon ang mga larawan nila ni Adrian, mga simpleng kuha ng kanilang mga ngiti at tawanan.Sa iba, ordinaryong pagkakaibigan lamang ang makikita sa mga iyon.Ngunit si Calex lang ang nakaaalam ng tunay na kuwento sa likod ng bawat larawan. Ang bawat ngiti ni Adrian ay minsang naging dahilan ng kanyang saya, at ang bawat larawang nakapaskil sa pader ay saksi sa relasyong pinili nilang itago.Sa bawat hakbang niya, bumibigat ang kanyang paghinga.Para bang ang buong silid ay humihigop ng lakas niya.“Adrian…” mahina niyang banggit, ngunit walang sag