บทที่ 6 เป็นห่วง

"ไปไหน ปล่อยนะ"

"อายุยังไม่ถึงยี่สิบเข้าสถานที่แบบนี้ได้ยังไง การ์ดของร้านไม่ตรวจสอบเลยเหรอ แล้วยังจะก่อเหตุทะเลาะวิวาทอีก ชอบนักเหรอไอ้การทำตัวเป็นนักเลงเนี่ย มันไม่ได้เท่เลยนะนิค" ชายรุ่นพี่ลากตัวฉันออกจากที่เกิดเหตุมายังหน้าห้องน้ำ ปากหยักได้รูปของเขาพ่นคำบ่นใส่ฉันชุดใหญ่ ก็แค่ปกป้องตัวเองเขาทำอย่างกับว่าฉันไปฆ่าใครตาย

"ทำไมต้องบ่นด้วย นิคอยู่ของนิคดี ๆ เธอคนนั้นเข้ามาหาเรื่องเองนะ อย่าทำเหมือนว่านิคไปมีเรื่องกับคนของตัวเองได้ปะ" ใช้น้ำเสียงไม่พอใจที่ถูกต่อว่าเถียงเขากลับ เขาจะได้รู้ว่าคำพูดของเขามันทำร้ายฉันได้เหมือนกัน แล้วสะบัดมือที่ถูกเกาะกุมสุดแรงให้เป็นอิสระ

มือเล็กหยิบเอาบุหรี่ไฟฟ้าออกจากกระเป๋ากางเกงเอามาดูดเพื่อลดความตึงเครียดก่อนหน้านั้น ส่วนคนตัวสูงแค่ยืนมองฉันนิ่ง ๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรเพราะต่างคนต่างร้อนอยู่ ควันสีขาวถูกพ่นออกมาไม่กี่ครั้งก็หายไปเพราะน้ำยาหมด เขาจึงหยิบเครื่องสูบจากมือฉันไปแล้วยื่นพอตไฟฟ้ามาแทน

ฟู่ว

"ดีขึ้นหรือยัง"

"….." ฉันไม่ยอมคุยกับคนที่ไม่รู้สาเหตุที่มาของการมีปากเสียงก่อนหน้าด้วยหรอก คราวดีก็ดีราวเทพบุตร ถึงคราวร้ายก็ร้ายอย่างกับผีห่าซาตาน

"พี่ขอโทษ พี่แค่เป็นห่วงนิคมากเกินไป…"

"….."

"จานิค…" พอเห็นฉันเงียบนานเขาจึงใช้อีกเสียงเข้ามาคุยด้วย

"เราไม่รู้จักกันเลย แต่อยู่ ๆ เธอคนนั้นก็เข้ามาหาเรื่อง กล่าวหาว่านิคไปยุ่งกับคนของตัวเอง ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใครนิคยังไม่รู้เลย" ฉันบอกเขาแล้วส่งพอตคืน ออกท่องราตรีคืนแรกก็เจอแจ็กพอตรางวัลใหญ่ อะไรจะโชคดีขนาดนั้น

"รู้ว่าเขามาหาเรื่องก็ไม่ต้องไปต่อปากต่อคำด้วย หากถึงขั้นลงไม้ลงมือกันขึ้นมาแล้วถ้าพี่ไม่เจอก่อน คิดไหมว่าตัวเองจะเป็นยังไง…?"

"มันก็ต้องเจ็บกันไปข้างนึง ใครจะโง่ยืนให้ทำฝ่ายเดียว"

"ตัวเท่าลูกแมวยังจะไปไฟต์กับเขา" คนตัวสูงกว่าว่า พลางจับศีรษะฉันแล้วโคลงเบา ๆ

"แล้วแมวมันไม่มีเล็บเหรอ? แมวมันแจกยันต์ได้นะเผื่อไม่รู้"

"….." เขาเงียบ

"เคยได้ยินลูกแมวปราบเสือไหมล่ะ?" ถามเขาแล้วช้อนสายตาท้าทายขึ้นมองคนตัวสูง

"น่าจะคนเมามั้ง ไม่ต้องไปสนใจหรอก" เขาไม่ได้ตอบแต่ยังวนกลับมาเข้าเรื่องเดิม

"ถ้าเมาแล้วถูกผีเจาะปากมาพูดหรือชอบหาเรื่องคนอื่นแบบนี้ต้องโดนกระทืบสักครั้งให้หายซ่า"

"เก่งจริงตัวแค่นี้"

"จะลองไหม?" ฉันถามแล้วตั้งการ์ดเตรียมเสิร์ฟหมัดคู่ประจำกาย คนถูกถามไม่ได้เอื้อนเอ่ยตอบรับ เพียงแต่ใช้มือลดหมัดฉันลงจากระยะห่างระหว่างใบหน้าตัวเอง

"นี่อยากเห็นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้นมาก ถ้าเจอหน้านะจะด่าให้ฉี่ราดเลยคอยดู"

"ถ้าเจอเขาจะบอกว่า?"

"ก็จะบอกว่าทำไมไม่เก็บคนของตัวเองเอาไว้ให้ดี ปล่อยหมาบ้าออกมาทำไม รู้ไหมว่าสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น"

คนอยากรู้พยักพเยิดหน้ารับทราบเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบ แล้วปรายตาคมมองชายหญิงหลายคู่ดึงร้าวกันเข้าไปทำบางอย่างข้างในนั้นทำฉันต้องเบ้หน้าตามพร้อมทั้งใช้ความคิด สถานที่แบบนี้ก็ไม่เว้นเหรอ คิดแล้วขนลุก ใช้มือน้อยลูบคลำท่อนแขนของตัวเองให้ขนที่มันลุกชูชันสงบลง

"ขอทางหน่อยค่ะ" เสียงผู้หญิงหลายคนพูดขึ้นพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปในห้องน้ำ บางคนกระแทกไหล่ตัวเองโดนฉันทั้งสองข้าง

"ระวัง" เสียงทุ้มคนพูดกระตุกข้อมือดึงร้าวฉันเข้าไปหาตัวเอง ขนาดหน้าอกที่ฉันเซฟป้องกันมาอย่างดีถูกบดขยี้เข้ากับร่างของชายหนุ่มรุ่นพี่

คิ้วทรงสวยขมวดเข้าหากันเป็นปม ปากชมพูบ่นอุบอิบ ดวงตาคู่คมทั้งสองจ้องมองหน้าฉันราวกับข้องใจอะไรสักอย่าง ก่อนที่ใบหน้าหล่อนั้นจะฉายความเจ้าเล่ห์ให้เห็น

"นมใหญ่จังนิค" เสียงทุ้มจากเขาเอ่ยออกมาหลังจากที่เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

"ปล่อยนะพี่ยูโร" ฉันพยายามแกะมือเขาออกอย่างยากลำบากแต่กลับโดนตัวสูงกำมันไว้แน่น

"รู้สึกดีชะมัดที่นิคจำชื่อพี่ได้"

"ค่ะ แล้วจะปล่อยได้หรือยัง"

"ไม่ปล่อย ถ้านิคจำพี่ไม่ได้พี่ก็จะไม่ปล่อย" เขาไม่พูดเปล่าแต่ยังโอบร่างฉันให้ชิดกับกายของตัวเองแน่น มืออีกข้างลูบไล้ทั่วทั้งแผ่นหลังบาง

"จะทำอะไร"

"ถ้ายังจำไม่ได้พี่ก็จะทำให้นิคจำได้เอง" ใบหน้าหล่อโน้มลงมาใกล้กับต้นคอ ลมหายใจอุ่นทำฉันรู้สึกแปลกประหลาด

"อย่า…" พอเอาเข้าจริงมันไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย

"จำได้หรือยัง?" ถามแล้วสอดมือเข้ามาในเสื้อจากทางด้านหลัง ฝังจมูกเข้าใส่คอระหง กดดันให้ฉันตอบในบางช่วง เขาใช้ฟันขบเม้มกับผิวหนังจนฉันสะดุ้ง แล้วดูดผิวเนื้อบางเบา

สุดท้ายก็ต้องบอกความจริงออกไปเมื่อตะขอบรากำลังจะถูกคนมือไวถอด

"ถ้ายูโรไม่หยุดเค้าจะโกรธแล้วนะ"

พรึบ!

คนตัวสูงยอมผละออกจากตัวฉัน ตาคู่สวยทอประกายเวลาสบเข้าหากัน

"จำได้แล้วเหรอ?" คนอยากรู้ยกยิ้ม

"….." พยักใบหน้าให้ เมื่อก่อนฉันมักจะแทนตัวเองเวลาคุยกับยูโรว่า เค้า และเรียกเขาว่า ยูโร ไม่มีคำว่าพี่นำหน้าเหมือนคนอื่น

ความจริงคือจำเขาได้ภายในคืนนั้นแล้วด้วยซ้ำ ผู้มีพระคุณช่วยฉันในการหาระยะเวลาที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ และขำมุกแป้ก ๆ ของเรา ที่ยังไม่บอกความจริงเพียงแค่อยากดูปฏิกิริยาเขาก่อนว่าเขาจะมีฟีดแบ็คอะไรกลับมา และก็เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด เล่นตัวดีนักเกือบจะโดนเขาเล่นกลับ แต่มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

"ดีใจได้ไหมเนี่ย" ว่าแล้วอุ้มฉันขึ้นสูงเหนือศีรษะตัวเอง หมุนให้ครบหนึ่งรอบอยู่หน้าห้องน้ำของไนต์คลับ

"เวอร์ ปล่อยลงได้แล้ว" ทำเหมือนเด็กได้ของเล่นไปได้

คนตัวสูงยอมปล่อยฉันลงแต่ก็ยังเหนี่ยวรั้งเอาไว้ใกล้ตัว

"ยังชอบกินยูโรอยู่ไหม?" เขาจำได้เหรอว่าฉันชอบกินขนมยูโร่เค้ก

"ชอบ ยูโรซื้อมาเหรอ?"

"พี่พกมันติดตัวไว้ตลอด แต่ขนมของพี่มันเป็นไส้นมข้น แรก ๆ มันนุ่มแต่สักพักมันจะแข็ง" ทำไมมันฟังดูทะแม่งแปลก ๆ เขาหมายถึงขนมเหมือนฉันใช่ไหม

"ขนมมันแปลก ๆ นะ"

"รุ่นลิมิเตดน่ะ" เสียงคนตัวสูงขำในลำคอ

ฉันสลัดมือเขาออกได้สำเร็จ ผลักดันร่างหนาออกให้ไกลตัวแล้วเดินกลับโต๊ะด้วยความรู้สึกใจเต้นผิดจังหวะ

"หายไปไหนมาตั้งนาน" เสียงไอ้มายด์ถามอย่างเป็นห่วง

"เกิดเรื่องนิดหน่อย"

"ไอ้นิคพี่ยูโรมองมึง" พลอยเพทายกระซิบเบาข้างหู มือมันสะกิดให้มองไปยังโต๊ะโซนที่อยู่ไม่ไกลกัน

ดวงตาฉันสบเข้ากับคู่ของเขาทันที อย่าบอกนะว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว เลิกคิดไปเองและหลงตัวเองสักทีจานิค มันแค่บังเอิญ

พี่รหัสไอ้มายด์ถือบรั่นดีประมาณสามขวดมาทางโต๊ะพวกฉันตามด้วยรุ่นพี่อีกสองคนพร้อมกับขอแก้วใบใหม่

"พี่เลี้ยงครับและก็จะขอย้ายมาร่วมโต๊ะด้วย คิดซะว่าเลี้ยงสายรหัส"

"หา?" เราทั้งห้าคนอุทานขึ้นพร้อมกัน มาไม้ไหนอีกเนี่ย ไม่ใช่จะแอบวางยาพวกคออ่อนอย่างฉันหรอกนะ

"ได้ครับ เชิญเลยพี่" ไอ้รามกับไอ้ตามเป็นคนตอบ เห็นแก่กินสุด

"พี่ยูโรมานั่งข้างพวกหนูก็ได้ค่ะ" ไอ้พลอยมันบอกหนุ่มลูกครึ่งอีกคน นั่งข้างมันก็นั่งข้างฉันไหมล่ะ

"พี่ชื่อมาร์คนะครับ เป็นปู่รหัสของมายด์" หนุ่มลูกครึ่งในกลุ่มนั้นเริ่มแนะนำตัวกับพวกฉัน

"ส่วนพี่ชื่อต้าร์นะครับ" หนุ่มหน้าไทยหล่อละมุนสมาชิกอีกคนของแก๊งแนะนำตัวบ้าง และเป็นกลุ่มพวกฉันเริ่มแนะนำแต่ละคนให้รุ่นพี่ได้ทราบ

"ยูโรฟ้าอยากคุยกับมึง" พี่ต้าร์ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้เพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนารับมันมาเพียงเสี้ยวเดียวแล้วจึงกดตัดสายนั้นไป

ฉันไม่สนใจหรอกว่าปลายสายคือใครและไม่ได้แอบดูด้วยแต่ตามันเห็นเองว่าเป็นผู้หญิงสวย

"แอบมองทำไม" เสียงหนุ่มข้างกายว่าขณะส่งสมาร์ตโฟนคืนเพื่อนตัวเอง

"ไม่ได้แอบ" ปฏิเสธเสียงแข็ง

"พี่เห็นอยู่ว่านิคแอบมอง"

"คุยกับสาวล่ะซี้" ฉันแหย่เขากลับเชิงโยนหินถามทาง หากเขาคุยกับผู้หญิงจริงนั่นแปลว่าเขาอาจจะมีคนคุยหรือมีคนที่สนใจอยู่แล้ว

หลังเที่ยงคืน…

"มึงจะกลับเลยไหมไอ้นิค" เสียงแบบนี้ต้องเป็นเสียงของไอ้ตามแน่

พยักหน้าบอกมันเสร็จหันใบหน้าไปอีกทาง กล่าวคำล่ำลากับคนหน้าหล่อ สองมือคล้องกับต้นคอหนา

"เค้ากลับแล้วนะสุดหล่อ มามะ ขอจูบลาก่อนกลับหน่อย"

แม้ฉันจะพยายามโน้มใบหน้าเข้าไปไกลมันก็ไม่สามารถสัมผัสกับริมฝีปากสีชมพูนั้นได้สักที ได้ยินเพียงแค่เสียงบ่นเท่านั้น

"ไอ้เด็กหื่น"

"เอ่อ มันเมาแล้วรั่วครับพี่ ไม่ต้องสนใจนะครับ ผมพามันกลับก่อนดีกว่า" ร่างฉันลอยเหนือเก้าอี้ถูกไอ้ตามแบกพยุงมายังรถจักรยานยนต์ หมวกกันน็อกถูกไอ้ตามนำมาใส่ให้อย่างทุลักทุเล

"ให้พี่ไปส่งไหม…?”

"ไม่เป็นไรครับพี่ยูโร ผมไม่รบกวนพี่ดีกว่า พี่กลับไปดื่มต่อเถอะครับ"

"แต่เราจะพาคนเมาเหมือนหมานั่งรถมอร์เตอร์ไซค์กลับในสภาพนี้ ไม่กลัวนิคตกรถหรือไง มันอันตรายนะ"

"ไอ้ผู้ชายปากเสีย มาว่าจานิคเหมือนหมาได้ไงออกจะสวยขนาดนี้"

"เงียบก่อนไอ้นิค" เสียงไอ้ตามมันกระซิบ

"ว่าไง ให้พี่ไปส่งไหม?"

"เอ่อ…ก็ได้ครับ" ไอ้ตามจึงส่งตัวฉันไปให้ยูโรคนปากจัดแบกพยุงร่างฉันไปยังรถยนต์ของตัวเอง

"ผู้หญิงอะไรปล่อยตัวเองเมาอย่างกับหมา" เจ้าของอ้อมกอดค่อนแคะ