บทที่ 5 ไม่ตรงไทป์ใครสักคน

Feel Good Apartment

"ไอ้รุ่นพี่บ้า ชอบทำให้คนอื่นเข้าใจผิดอยู่เรื่อย" ปากบ่นอุบให้คนเคยคุ้น ส่วนมือเก็บสิ่งของให้เข้าที่เข้าทาง แต่พอนึกถึงเรื่องนั้นพวงแก้มทั้งสองข้างกลับเห่อร้อนขึ้นมาง่าย ๆ

"หรือเราจะทำเรื่องที่คิดให้มันเป็นจริงดีล่ะครับน้องจานิค…?" ขายาวของเขาก้าวเข้ามาใกล้ มือหนาค่อย ๆ ปลดหัวเข็มขัดตัวเองออกอย่างช้า ๆ

"ไม่เอาโว้ย ไอ้รุ่นพี่บ้ากาม" ฉันแค่นเสียงด่าเขาแล้วรีบออกจากห้อง พอประตูเปิดออกก็ต้องกลับเข้าไปตั้งหลักใหม่ เพราะหน้าห้องมีทั้งผู้หญิงและผู้ชายหลายคนยืนอยู่ แต่ละคนกำลังให้ความสนใจมาที่ฉันคนเดียว

"เข้ามาทำไมอีกครับ หรือว่าเปลี่ยนใจอยากทำ?" เสียงกวนประสาทจากคนข้างกายทำฉันต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด

เอี๊ยด!

"มันไม่ใช่แบบที่พวกพี่คิดนะคะ" ฉันอธิบายกับคนหมู่มากเดี๋ยวพวกเขาเข้าใจผิด จากนั้นค่อย ๆ ขยับตัวออกให้พ้นกับประตูห้องเรียน

"ใครบอกนิคว่าไม่ใช่ครับ…?" เสียงทุ้มสวนขึ้น ร่างสูงเบียดตัวเองออกมาข้างนอกไล่ติดกระดุมเสื้อนักศึกษาใหม่ เข็มขัดพาดอยู่บนบ่าถูกสวมเข้าที่เดิม ทรงผมยุ่งเหยิงถูกเขาใช้มือสางแบบเร่งรีบ ดวงตาคู่คมตวัดมาทางฉัน ปลายคิ้วทรงสวยถูกเจ้าของมันยกขึ้นเมื่อเขารู้ว่าฉันหลงเข้าไปในเกมเขาเข้าให้แล้ว

ทำไมเขาอยู่ในสภาพนี้ล่ะ ฉันกับเขาไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย แกพลาดท่าจนได้นะจานิค

"ไอ้คนเจ้าเล่ห์เอ๊ย อย่าให้ถึงทีจานิคก็แล้วกัน"

หลังจากจัดการเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้าตู้หนังสือเรียบร้อย และทำความสะอาดเสื้อช็อป เสื้อคณะ ต่อด้วยการทำความสะอาดห้องยกใหญ่ เก็บของทุกอย่างให้เป็นที่เป็นทาง วุ่นอยู่กับการเก็บห้องสักพัก สายตาจึงเหลือบไปเห็นใครบางคนโทรเข้ามา

>>["คืนนี้พวกกูจะไปแฮงค์เอ้าต์ มึงจะไปด้วยไหม เดี๋ยวกูให้ไอ้ตามไปรับ ร้านนี้เด็ดกูบอกเลย"] คุยกับไอ้รามเสร็จก็วางโทรศัพท์ไว้เตียงนอนเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ

มือวางเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีดำข้างหน้าสกรีนตัวหนังสือสีขาวกับกางเกงทรงกระบอกใหญ่ขายาวสีดำไว้บนเตียงก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่ต้องไปเปิดประตูให้คนข้างนอกซะก่อน มันเดินเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวใหญ่

"ทำอย่างกับห้องตัวเองเลยนะมึง"

"ก็มาอยู่ที่นี่บ่อย ไม่เกรงใจมึงกูย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่าเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กและกูไม่เห็นว่ามึงเป็นเพื่อนนะ" มันพูดพร้อมกับใช้สายตาสุดพิลึกมอง เป็นสายตาที่ฉันไม่เคยเห็นมันมองแบบนี้มาก่อน

"มึงหยุดไอ้ตาม ห้ามพูด" ต้องห้ามมันก่อนเพราะฉันเองก็รู้ว่ามันจะพูดอะไรต่อ แขกผู้เกือบจะมีเกียรตินั่งขำจนตัวโยน

"กูไม่พิศวาสมึงหรอกไอ้นิค ต่อให้โลกนี้เหลือมึงเป็นผู้หญิงคนเดียวกูยอมบวชตลอดชีวิต"

"สมพรปากด้วยเถอะ!"

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินออกมายังห้องนั่งเล่นแต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะหลับ นี่เราแต่งตัวนานไปเหรอ?

"กลิ่นน้ำหอมนี่เตะจมูกกูเลยนะ" เปลือกตามันเปิดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงก่อนจะดึงตัวฉันไปยืนคู่กันอยู่หน้ากระจก วางท่อนแขนลงกับต้นคอของฉันแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพโพสต์ลงในโซเชียลของมันพร้อมกับแท็กชื่อไอจีฉันไปในตัว

"น้าเจตน์ไม่ว่าอะไรใช่ไหม" น้าเจตน์ที่ตามพูดถึงคือป๊าของฉันเอง

"ป๊าไม่รู้" ถ้ารู้ก็งานเข้า เผลอ ๆ อาจจะได้ย้ายไปอยู่หอใน

ตามตะวันขับรถบิ๊กไบก์ของมันออกจากอพาร์ตเมนต์ของฉันโดยมุ่งหน้าไปยังสถานบันเทิงที่รามนัดไว้ ระหว่างทางฉันกับตามก็สัพเพเหระไปเรื่อยแม้จะไม่ค่อยได้ยินเท่าไรแต่ก็ยังมีความพยายามชวนเราคุย มันเต็มหรือเปล่า...? ดูดี ๆ แล้วไอ้เพื่อนคนนี้มันก็หล่อเหมือนกันนะแต่ทำไมมันไม่มีแฟนอีกสักที

Night Club

ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา เสียงเพลงดังกึกก้องทั่วทุกสารทิศ แสงไฟสีสลัวกะพริบสลับตามจังหวะเพลงทำฉันตาลาย กลิ่นของแอลกอฮอล์คละคลุ้งรวมกับกลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าทำให้สาวน้อยร้อยลีลาอย่างฉันลุ่มหลง สาดสายตามองซ้ายมองขวาก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างไอ้ตาม สักพักเด็กเสิร์ฟยกบรั่นดีมาวางแล้วชงให้ทุกคนในกลุ่ม แต่ฉันต้องรีบบอกก่อนเพราะชอบแบบเข้ม

"ทำไมมึงไม่ใส่เดรสหรือไม่ก็ชุดน่ารัก ๆ กว่านี้แบบไอ้พลอยมา" มาถึงไอ้รามก็เปิดประเด็นถามเรื่องเครื่องแต่งกายที่อยู่บนร่างกายฉันทันที

"กูกลัวคนมาจีบเยอะ เดี๋ยวยูโรมีคู่แข่ง" ฉันพูดพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน มือเทบรั่นดีใส่แก้วแบบเพียวยกเข้าปาก

"ช่างกล้าพูดว่าพี่ยูโรจะมีคู่แข่ง ให้มันมีก่อนเถอะคนมาจีบมึง ปากแจ๋วขนาดนี้ใครจะอยากได้เป็นแฟน" ก็จริงอย่างที่ไอ้มายด์มันว่า

นี่ฉันจะไม่ตรงไทป์ผู้ชายคนไหนเลยหรือไง แค่ปากแจ๋วเกินผู้หญิงไปหน่อย แต่นมกับน้องจีจี้ยังมีเหมือนผู้หญิงคนอื่นทั่วไป ถึงแม้หน้าอกอาจจะเล็กสำหรับผู้ชายไทยแต่ส่วนล่างอวบอูมแถมเนินยังอลังการมากนะ

ไม่ได้ขายของเพียงแค่อวยตัวเองต่างหาก เผื่อมีคนหน้ามืดมาชอบตัวฉัน ชอบในสิ่งที่ฉันเป็น แต่ชาตินี้คงไม่มีหรอก

แก้วหลายใบถูกชนเข้าหากันจนเกิดเสียงดังสนั่น มือหยิบเครื่องสูบออกมาจากกระเป๋าก่อนจะดูดมันเข้าเต็ม ๆ ปอดแล้วพ่นควันสีขาวกลิ่นแตงโมออกทางปากกับจมูก

"มึงดูดเยอะเกินไปไหมไอ้นิค"

"ปกติ" เอ่ยตอบมันทั้งที่ควันสีขาวยังถูกพ่นออกจากปากของฉันไม่หยุด

"กูลองหน่อย" ฉันยื่นสิ่งนั้นให้มายด์ต่อ พอมันเริ่มดูดเข้าไปได้ไม่เท่าไรก็สำลักควันออกมา

"กำลังไฟมันแรงไป แสบคอ" คิ้วข้างซ้ายของฉันถูกยกขึ้นเพื่อเป็นคำตอบให้คนที่พูดพร้อมกับยกน้ำเมามาดื่มต่อ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังหน้าเวทีเพื่อขอเพลงอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เพลงเศร้าพร้อมกับให้รางวัลเป็นเงินสดล่วงหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมาบทเพลงที่ฉันได้ถูกบรรเลงโดยวงดนตรีที่กำลังแสดงอยู่บนเวทีในขณะนี้ ตอนนี้ฉันสนุกกับเพลงที่พึ่งขอไปมาก ออกสเต็ปดานซ์ได้ไม่เท่าไรก็ต้องได้หยุดเมื่อถูกผลักจากข้างหลังหลายครั้ง สองมือคนข้างกายผลักร่างฉันล้มลงกับพื้นในรอบสุดท้าย

"เจ็บนะโว้ย!" พยายามพยุงตัวเองขึ้นโดยมีมือของคนอยู่ใกล้ยื่นเข้ามาช่วย "อยู่ใครอยู่มันไม่เป็นหรือไง ชอบหาเรื่องคนอื่นมากเหรอวะ?"

"อีเด็กนี่เองเหรอที่ชื่อจานิค" หญิงสาวใบหน้าสวยสไตล์สายฝอถามผู้หญิงหน้าหวานข้างกัน

"ใช่ ทำไม?" เธอคนนั้นไม่ได้ตอบแต่ฉันเป็นคนตอบเอง

ดวงตาเฉียบคมจ้องมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าก่อนที่ปากอวบอิ่มจะขยับต่อ

"กูหมั่นไส้มึงมานานละอีเด็กแรด"

พึ่งเจอกันก็วันนี้ แต่บอกหมั่นไส้ฉันมานานและยังด่าว่าฉันแรด มันยังไงกันอีกล่ะ

"นั่นมันเป็นปัญหาของพี่ไม่ใช่ของนิค โต ๆ กันแล้วต้องหัดควบคุมอารมณ์ตัวเอง" ถ้าตั้งใจจะมาหาเรื่องกันก็บอก เพราะคนอย่างจานิคมันพร้อมลุยอยู่แล้ว

"อีเด็กนี่!"

"ไปเถอะฟ้า อย่าหาเรื่องเด็กมันเลย" ผู้หญิงอีกคนพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ ดูแล้วน่าจะเป็นเพื่อนสนิทกัน

"ก็เด็กมันยุ่งกับคนของกู" คนพูดก้าวเข้ามาประชิดตัว ความสูงของฉันอยู่ระหว่างไหล่เธอแค่นั้น หากมีการทะเลาะวิวาทขึ้นมาฉันเองที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ

"ไม่เคยยุ่งกับคนมีเจ้าของ" พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า ไม่เคยยุ่งและไม่คิดที่จะยุ่ง

ปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีสวยเหยียดยิ้มให้ก่อนจะคว่ำลง

"มึงเอากับคนของกู ช่วงเช้ายืนกอดกับอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ ช่วงบ่ายไปเอากับคนของกูในห้องเรียน ตัวแค่นี้แต่แรดฉิบหาย"

"….." อายุจะครบสิบเก้าแล้วยังไม่เคยถูกเจาะไข่แดงเลยสักครั้ง แล้วฉันไปเอากับคนของหล่อนตอนไหน

"ได้ยินไหมว่ามึงเอากับคนของกู!"

"คนของฟ้าคือใคร?" เสียงนี้ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียกความสนใจจากเราทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี มือผู้มาใหม่รั้งเอาตัวฉันเข้าใกล้ตัวเองก่อนจะเอ่ยถามคล้ายกับเป็นห่วง "เป็นอะไรหรือเปล่านิค"

ฉันไม่ได้เป็นไรมากหรอก แต่ขอแสดงละครออดอ้อนผู้ให้ติดกับหน่อยเถอะ

"โอ๊ย เจ็บ เจ็บตรงนี้อะยูโร" หันบั้นท้ายที่กระแทกพื้นไปทางเขา พลางถลกชายเสื้อขึ้นสร้างความเซ็กซี่วาบหวิวล่อคนแก่เล็กน้อย

"ไหนพี่ขอดูหน่อย" ฝ่ามือเย็นเฉียบแตะสัมผัสกับเอวคอด บีบมันเบา ๆ พลางลูบไล้บางครั้งสร้างความวูบไหวมวนท้องน้อย

"อเล็กซ์…" เธอคนนี้เอ่ยเรียกคนชื่ออเล็กซ์เสียงดัง สองขาเรียวงามพยายามก้าวเท้าเข้ามาใกล้แต่โดนผู้หญิงอีกคนห้ามเอาไว้

"อย่าทำอะไรที่มันล้ำเส้น" คนตัวสูงบอกกับผู้หญิงหน้าสวยคนนั้นแล้วลากเอาฉันออกจากฟลอร์เต้นรำ

"ตามพี่มานี่"