เข้าสู่ระบบ[The Hour of Reckoning]Ang ingay ng mga missiles na bumubutas sa atmospera ay parang hiyaw ng libu-libong demonyo, pero sa loob ng obsidian na silid, ang tanging maririnig ni Vladimir ay ang mabilis na paghinga ni Ryella. Ang reynang kanina lang ay puno ng kampanteng sadismo ay tila naging isang estatwa ng yelo habang nakatitig sa screen.Ang lalaking nasa bunker—ang lalaking may hawak ng detonator—ay walang iba kundi si Lorenzo Volkov."Lorenzo..." bulong ni Vladimir, ang kanyang boses ay puno ng hindi makapaniwalang pag-asa. "Buhay ka..."Ang mukha ni Lorenzo sa screen ay wasak, kalahati ng kanyang balat ay sunog at ang isang mata ay puti na, pero ang ngiti niya ay kasing-pait ng lason. "Hindi mo ako mapapatay nang ganoon
[The Fires of Sodom]Ang sakit sa loob ng utak ni Vladimir ay hindi maikumpara sa anumang pisikal na pahirap na naranasan niya sa kamay ng mga mafia rivals o sa Hive. Para itong isang mainit na bakal na humahalukay sa bawat sulok ng kanyang pagkatao, binubuklat ang mga sikretong pilit niyang ibinaon para sa kaligtasan ng pamilya Volkov."Stop... Ryella, f*ck... stop!" ungol ni Vladimir. Ang kanyang katawan ay nanginginig, ang mga kalamnan niya ay bumabakat sa ilalim ng kanyang pawisang balat habang ang mga kadenang pilak ay humihigpit sa bawat paggalaw niya.Si Ryella ay nakaluhod pa rin sa ibabaw niya, ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa sentido ni Vladimir. Ang kanyang mga lila na mata ay tila nagliliyab sa tuwa habang nakikita ang mga imahe ng mga nuclear silos at launch codes na lumalabas sa isipan ng kanyang asawa
[The Kiss of Judas]Ang bawat segundong lumilipas sa loob ng obsidian na silid ay tila isang dahan-dahang paglaslas sa pulso ni Vladimir. Ang kalansing ng kanyang mga kadena ay nagsilbing metronom ng kanyang paghihirap. Sa harap niya, nakaluhod ang kanyang kapatid na si Natalia—duguan, tulala, at tila isang basyong shell ng babaeng dati niyang kilala."Look at her, Vladimir," bulong ni Ryella.Tumayo si Ryella mula sa pagkakaupo sa ibabaw ni Vladimir at lumapit kay Natalia. Hinawakan niya ang buhok ni Natalia at sapilitang itinaas ang mukha nito. Ang kaibahan nila ay nakapanlulumo: si Natalia ay marumi at wasak, habang si Ryella ay nagliliwanag sa kanyang itim na sutla, ang bawat galaw ay puno ng awtoridad at kamandag."Natalia... sis..." ungol ni Vladimir, pilit na binabatak ang mga kadena sa kanyang mga kamay hanggang sa bumaon ang bakal sa kanyang balat. "Ryella, parang awa mo na. Huwag siya. Ako na lang. Kill me, torture me, f*ck me to death, but leave my sister out of this!"Tuma
[The Altar of Adoration]Hindi abo ang bumati kay Vladimir pagmulat ng kanyang mga mata. Hindi rin ang malamig na tubig ng Moscow. Sa halip, ang bumati sa kanya ay ang halimuyak ng mamahaling insenso at ang amoy ng sariwang dugo—isang kombinasyon na kasing-tindi ng isang lasing na panaginip.Naramdaman niya ang bigat sa kanyang mga kamay at paa. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang kalansing ng mabibigat na kadena ang sumagot sa kanya. He was stripped to the waist, spread-eagled on a massive bed of black silk and cold steel. Ang silid ay nababalot ng kadiliman, maliban sa ilang kandila na nagbibigay ng anino sa mga pader na gawa sa obsidian."Gising ka na, aking hari."Ang boses na iyon. Malambing pero may talas ng labaha.Mula sa anino sa paanan ng kama, lumabas si Ryella. She wasn't the silver monster from the Womb anymore. She looked human, pero may kung anong mali. She was wearing a translucent black robe that left nothing to the imagination, her skin glowing with a faint, unnatur
[The Womb of Darkness]Ang itim na likido ay hindi lang putik; it was alive. Malapot, malansa, at may sariling tibok ng puso. Habang hinihigop nito ang mga paa ni Vladimir, naramdaman niya ang unti-unting paglamig ng kanyang kalamnan. It was like being swallowed by an abyss that didn’t just want his body—it wanted his sanity."Ryella! Hawakan mo ako!" sigaw ni Vladimir.Pero si Ryella ay hindi gumagalaw. Nakatayo siya sa gitna ng dambuhalang hatch, ang pilak na liwanag ng kanyang balat ay nagre-reflect sa itim na langis sa paligid nila. She looked like a marble statue drowning in ink. Ang kanyang mga mata, na kanina lang ay nagpakita ng kaunting humanidad, ay tuluyan nang naging puti."Vladimir..." mahina niyang sambit. Hindi ito tawag ng paghingi ng saklolo. It was a goodbye. "The boy... I can hear him. He’s breathing inside the walls.""Kukunin natin siya! Just... f*ck, Ryella, pull me up!"Vladimir struggled, his muscles straining against the vacuum of the black liquid. Just as his
[Th Rise of the White Serpent]Ang puting liwanag na lumabas mula sa katawan ni Ryella ay hindi banal. Hindi ito kaligtasan. Ito ay isang malamig at malupit na puwersa na tila humihigop ng hininga sa loob ng basement ng mga Volkov. Sa gitna ng liwanag na iyon, ang lahat ay naging anino—maliban sa kanya.Vladimir felt his skin crawl. This wasn't the Ryella he defended in court, nor the Ryella he made love to in the rain. This was something ancient, hungry, and terrifyingly beautiful.Nang humupa ang silaw, Ryella was standing, but she wasn't breathing. The steel collar around her neck didn't just break; it melted, the molten metal dripping onto her collarbone, searing her skin without her even flinching. Her eyes, once a chaotic gold, were now twin voids of crystalline white—a dead, frozen landscape.







