เข้าสู่ระบบ[The Kiss of Judas]Ang bawat segundong lumilipas sa loob ng obsidian na silid ay tila isang dahan-dahang paglaslas sa pulso ni Vladimir. Ang kalansing ng kanyang mga kadena ay nagsilbing metronom ng kanyang paghihirap. Sa harap niya, nakaluhod ang kanyang kapatid na si Natalia—duguan, tulala, at tila isang basyong shell ng babaeng dati niyang kilala."Look at her, Vladimir," bulong ni Ryella.Tumayo si Ryella mula sa pagkakaupo sa ibabaw ni Vladimir at lumapit kay Natalia. Hinawakan niya ang buhok ni Natalia at sapilitang itinaas ang mukha nito. Ang kaibahan nila ay nakapanlulumo: si Natalia ay marumi at wasak, habang si Ryella ay nagliliwanag sa kanyang itim na sutla, ang bawat galaw ay puno ng awtoridad at kamandag."Natalia... sis..." ungol ni Vladimir, pilit na binabatak ang mga kadena sa kanyang mga kamay hanggang sa bumaon ang bakal sa kanyang balat. "Ryella, parang awa mo na. Huwag siya. Ako na lang. Kill me, torture me, f*ck me to death, but leave my sister out of this!"Tuma
[The Altar of Adoration]Hindi abo ang bumati kay Vladimir pagmulat ng kanyang mga mata. Hindi rin ang malamig na tubig ng Moscow. Sa halip, ang bumati sa kanya ay ang halimuyak ng mamahaling insenso at ang amoy ng sariwang dugo—isang kombinasyon na kasing-tindi ng isang lasing na panaginip.Naramdaman niya ang bigat sa kanyang mga kamay at paa. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang kalansing ng mabibigat na kadena ang sumagot sa kanya. He was stripped to the waist, spread-eagled on a massive bed of black silk and cold steel. Ang silid ay nababalot ng kadiliman, maliban sa ilang kandila na nagbibigay ng anino sa mga pader na gawa sa obsidian."Gising ka na, aking hari."Ang boses na iyon. Malambing pero may talas ng labaha.Mula sa anino sa paanan ng kama, lumabas si Ryella. She wasn't the silver monster from the Womb anymore. She looked human, pero may kung anong mali. She was wearing a translucent black robe that left nothing to the imagination, her skin glowing with a faint, unnatur
[The Womb of Darkness]Ang itim na likido ay hindi lang putik; it was alive. Malapot, malansa, at may sariling tibok ng puso. Habang hinihigop nito ang mga paa ni Vladimir, naramdaman niya ang unti-unting paglamig ng kanyang kalamnan. It was like being swallowed by an abyss that didn’t just want his body—it wanted his sanity."Ryella! Hawakan mo ako!" sigaw ni Vladimir.Pero si Ryella ay hindi gumagalaw. Nakatayo siya sa gitna ng dambuhalang hatch, ang pilak na liwanag ng kanyang balat ay nagre-reflect sa itim na langis sa paligid nila. She looked like a marble statue drowning in ink. Ang kanyang mga mata, na kanina lang ay nagpakita ng kaunting humanidad, ay tuluyan nang naging puti."Vladimir..." mahina niyang sambit. Hindi ito tawag ng paghingi ng saklolo. It was a goodbye. "The boy... I can hear him. He’s breathing inside the walls.""Kukunin natin siya! Just... f*ck, Ryella, pull me up!"Vladimir struggled, his muscles straining against the vacuum of the black liquid. Just as his
[Th Rise of the White Serpent]Ang puting liwanag na lumabas mula sa katawan ni Ryella ay hindi banal. Hindi ito kaligtasan. Ito ay isang malamig at malupit na puwersa na tila humihigop ng hininga sa loob ng basement ng mga Volkov. Sa gitna ng liwanag na iyon, ang lahat ay naging anino—maliban sa kanya.Vladimir felt his skin crawl. This wasn't the Ryella he defended in court, nor the Ryella he made love to in the rain. This was something ancient, hungry, and terrifyingly beautiful.Nang humupa ang silaw, Ryella was standing, but she wasn't breathing. The steel collar around her neck didn't just break; it melted, the molten metal dripping onto her collarbone, searing her skin without her even flinching. Her eyes, once a chaotic gold, were now twin voids of crystalline white—a dead, frozen landscape.
[The Corpse in Moscow]Ang lamig ng Moscow ay hindi lang basta hangin—ito ay parang libu-libong karayom na tumutusok sa balat ni Vladimir, pilit siyang ginigising mula sa bangungot ng nagdaang linggo. Three days since the Hive sank. Three days since the explosion that turned the Adriatic sea into a graveyard of gold and fire.Vladimir stood in front of the charred remains of the old Volkov estate. Dito nagsimula ang lahat. Dito rin ba matatapos? Ang kanyang mukha ay puno ng gasgas, ang kanyang mga mata ay malalim ang itim na tila hindi na nakatulog simula noong mawala ang kanyang mag-ina."You look like a ghost, Vlad," sabi ni Lorenzo sa likuran niya. Nakasaklay ito, ang kaliwang braso ay naka-sling dahil sa tinamong sugat sa Hive. "The world thinks you're dead. The Valentes are scrambling for power, and Sofia is nowh
[The Two Queens]Ang tubig na pumapasok sa sub-basement ay kasing-lamig ng bangkay, pero mas masakit ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Natalia. Vladimir felt like he was standing in the middle of a collapsing dream. Natalia—Ryella’s sister, the ghost of Moscow—was standing there, glowing under the flickering emergency lights, her hand protectively cradling a swollen stomach."Natalia... paano?" Vladimir’s voice was barely a whisper. "We saw the fire. Ryella searched for you for years. Pinagluksa ka niya."Natalia laughed, a dry, hollow sound that echoed against the metal walls. "Pinagluksa? No, Vladimir. Ryella was too busy being your 'assassin' and your 'queen' to realize that Mateo had other plans. Habang nilalasap niyo ang buhay sa Venice, I was in a glass box. I was being prepared. Because why have one weapon when you can have a legacy?""Sino ang ama niyan?" humahakbang na si Vladimir palapit, ignore the freezing water rising past his knees. "Sino, Natalia?!"Natalia’s smi







