LOGINAmelia
Pagdating ko sa firm, limang minuto na lang bago magsimula ‘yung meeting na pwedeng magpanalo—or magpabagsak—sa career ng boss ko. At kung siya bumagsak, kasama ako ro’n. “Cruz!” sigaw agad ng supervisor ko pagkapasok ko. “Conference room three. Blackwood Corporation proposal. Don’t screw up.” Great. No pressure. Kinuha ko agad ‘yung mga files sa mesa ko, muntik ko pang matapon ‘yung kape. Habang nagmamadali ako sa hallway, nag-e-echo ‘yung tunog ng heels ko sa marble floor—masyadong malakas, parang nang-aasar. Just hearing the name Blackwood Corporation was enough to make anyone nervous. Lahat ng nasa industry kilala si Adrian Blackwood — the youngest CEO in the Fortune 500. Brilliant. Ruthless. At sabi ng iba, walang konsensya. Ilang linggo na naming pinaghahandaan ‘tong bid. Kapag nakuha ng firm namin ang contract, siguradong safe ang lahat. Pero para sa akin, mas simple lang ‘yung dahilan — makabayad kahit konti sa hospital bills ni Mama. Kahit kaunting pahinga lang mula sa stress. Pagpasok ko sa conference room, punong-puno na. The senior partners stood in a row like soldiers — perfect suits, fake smiles, rehearsed charm. Umupo ako sa pinakalikod, tahimik lang. Hindi naman ako dapat magsalita. I was just there to assist, observe, and blend in. Tapos bumukas ‘yung pinto. At pumasok siya. Adrian Blackwood. Walang nagsalita. The moment he walked in, the whole room shifted — parang may biglang lumamig sa hangin. Even the most confident partners straightened up like students caught cheating. Mas matangkad siya kaysa sa in-expect ko. Suot niya ang authority, hindi lang ang suit. Black tailored perfection — every line, sharp; every move, precise. Dark hair, clean cut, and a face built for control. Pero ‘yung mata niya… doon ako napatigil. Cold. Calculating. Parang kaya niyang basahin ka, tapos desisyunan kung worth noticing ka ba o hindi. Ako ang unang umiwas ng tingin. Umupo siya sa dulo ng mesa, surrounded by his executives. Walang smile, walang “good morning,” just a single nod. The meeting began. The managing partner started his pitch — halatang kinakabahan. I kept my head down, writing notes, pretending na hindi ko nararamdaman ‘yung presensya niya sa kabilang dulo ng mesa. Tapos napansin ko ‘yung mali. Mali ‘yung percentage sa slide. Maliit lang na error — pero sa taong tulad ni Blackwood, fatal ‘yun. Nakita kong kumunot ang noo niya, konting flicker ng irritation. Bago ko pa napigilan sarili ko, nagsalita ako. “Excuse me,” I said softly, pero umalingawngaw sa room. “There’s a small discrepancy in slide five. The projected ROI should be 12.7%, not 11.2. It accounts for the updated tax adjustment from last quarter.” Tahimik. As in tahimik na tahimik. Tumalikod sa akin ang boss ko, halatang galit. “Cruz.” he hissed. Warning na ‘yun. Pero si Adrian… tumingin sa akin. Diretso. Parang tinitimbang niya kung may karapatan ba akong magsalita. “Correct,” sabi niya, calm pero mababa ang boses. “Continue.” Wala na. ‘Yun lang. No praise, no thank you. Pero ramdam ko — hindi siya sanay na kinokorekta siya. After that, parang mas mabigat ang hangin sa kwarto. Pagkatapos ng presentation, tumayo siya, shook hands, and said, “We’ll review your proposal. Expect a decision within the week.” Pagkaalis niya, sabay-sabay kaming bumuntong-hininga. Then my supervisor snapped. “Next time you want to play genius, Cruz, maybe don’t correct a billionaire in front of his board.” Gusto kong sumagot — pero wala ring saysay. Tama naman ako, at alam kong alam ni Adrian ‘yun. Pero sa loob ko, may kung anong kumislot. Hindi guilt, hindi pride. Something else. Kasi noong tumingin siya sa akin… hindi lang ako nakita niya. Parang binasa niya ako. At ‘yun ang mas delikado. --- Adrian It was supposed to be another boring meeting. Another firm trying too hard. Another round of flattery and fake confidence. I’d already decided I wouldn’t hire them. Blackwood Corporation doesn’t settle for mediocrity. I wanted precision, strategy, control. Instead, I got panic in expensive suits. Then she spoke. Amelia Cruz. Young. Quiet. Almost invisible. Until she opened her mouth. Her correction was fast, calm, and accurate. No pretension, no fear. Just facts. And the way she said it—steady, confident—caught me off guard. When I looked at her, she didn’t look away immediately. May konting pag-aatubili, pero bumalik din ang tingin niya, diretso. Interesting. Pag-alis ko ng meeting, dala ko pa rin ‘yung pangalan niya. Cruz, Amelia. Paralegal. Two years out of law school. Top of her class. Scholar. No connections. No safety net. A fighter. I skimmed through her notes from the proposal. Perfectly written. Clear. She’d done more than half the people who presented. I should’ve moved on. Maraming merger na kailangang tapusin, maraming crisis na dapat ayusin. Pero hindi ko siya maalis sa isip ko. That voice. That calm defiance. The precision. Fearless, but not reckless. Someone like her either breaks early… or learns how to survive. Habang nakatingin ako sa mga ilaw ng Manhattan that night, I poured myself a drink. Scotch. The burn grounded me. I’d built my empire by controlling every variable, every risk, every person. But Amelia Cruz? She was an unknown variable. And I don’t like unknowns. Still… I wanted to see what she’d do next. And I will. --- Amelia By the time I got home, pagod na pagod na ako. Law notes on the bed, instant noodles sa mesa, and my brain refusing to shut off. Pero kahit anong pilit kong iwasan, bumabalik pa rin sa isip ko ‘yung meeting. ‘Yung moment na nagtagpo ‘yung tingin namin. ‘Yung boses niya. ‘Yung paraan ng pagsabi niya ng “correct” — simple, pero parang may bigat. It should’ve scared me. Dapat scared ako. Pero ang weird — kasi instead, may ibang naramdaman ako. Something close to curiosity… or worse, fascination. It was stupid. He was a billionaire. I was one rent away from eviction. Our worlds weren’t just different — hindi talaga dapat magtagpo. And yet, deep down, I couldn’t shake the feeling… Na ‘yung araw na ‘yon? Hindi lang basta meeting. It was the beginning of something. Something I wasn’t ready for.Amelia’s POVHindi ko narinig yung confrontation.Naramdaman ko.Nangyari siya isang oras matapos umalis si Bianca, iniwan yung katahimikan na parang talim. Matagal na ulit huminga nang maingat ang office. Nagbalikan na sa trabaho ang mga tao, kinukumbinsi ang sarili na tapos na ang tensyon.Hindi pa.Lumulubog lang siya sa ilalim—parang fault line na hinihintay lang ang huling pressure bago bumigay.Nasa desk ako, nagre-review ng contracts, nang biglang mag-iba ang hangin.Hindi figurative.Literal.Humina ang mga boses. Bumagal ang mga yabag. May gumapang na instinct sa executive floor—parang mga hayop na nararamdaman ang anino ng predator.Galit si Adrian Blackwood.Hindi yung maingay. Hindi padalos-dalos.Cold.At yun ang delikado.Napatingin ako pataas sakto nang lumabas si Bianca sa elevator, phone dikit sa tenga, mukha niyang puno ng iritasyon. Perpekto pa rin siya—ivory suit, tuwid ang likod, taas-noo—pero may mali sa galaw niya. Masyadong mabilis. Parang alam na niya kung ano
Amelia’s POVHindi ko in-expect na ganito pala ang jealousy.Akala ko dati, maingay siya—may sigawan, may confrontation, may drama. Yung tipong ramdam mo agad, kaya mong paghandaan. Parang eksena sa pelikula na alam mong sasabog.Pero hindi.Tahimik siyang dumating.At pag dumating, parang nagyeyelo ka.Una kong napansin yung katahimikan sa office ni Adrian.Hindi yung usual na productive silence—yung sanay na ako, puno ng tension at strategy, yung bawat segundo may iniisip. Iba ’to. Mabigat. Intimate. Parang hindi dapat may ibang tao.Nakatayo ako sa labas ng glass wall, hawak yung tablet ko, kunwari naghihintay lang matapos yung call niya. Yun ang sinasabi ko sa sarili ko. Na professional lang ako. Na wala akong pakialam.Pero sa loob, nakita ko si Bianca, nakaupo sa edge ng desk niya na parang normal lang. Parang ginawa na niya ’to ng isang libong beses.Kampante. Komportable.Hindi siya mukhang assistant. Hindi rin submissive. Kung umasta siya, parang sa kanya yung space. Isang pa
Amelia’s POVHindi nagpatagal si Bianca para i-corner ako.Hindi naman talaga siya yung tipo na naghihintay.Kinabukasan agad nangyari—masyadong maaga, bago pa tuluyang magising ang opisina. Tahimik pa ang mga hallway, may halo pang amoy ng polish at kape, at yung ambisyon ng mga tao hindi pa ganap na kumakapit sa hangin. Nasa maliit akong executive lounge malapit sa bintana, nire-review ang notes para sa strategy meeting na pinapasukan ako ni Adrian, nang marahan na magsara ang pinto sa likod ko.Soft.Sadya.Hindi ako agad lumingon. Hindi ko kailangan.“You’re punctual,” sabi ni Bianca. “That’s good. Adrian values punctuality.”Andoon na naman—pangalan niya sa bibig niya, parang inaangkin.Inaayos ko muna ang mga papel ko, bumibili ng isang segundo bago ko siya harapin. “May kailangan po ba kayo, Ms. Vale? ”Tahimik siyang natawa. “Nagkukunwari ka pa ring magka-level tayo? ”Humarap ako.Nakasandal siya sa mesa, naka-cross ang mga braso, perpekto ang ivory suit, kalmado sa paraan ng
Amelia’s POVNag-slide open ang elevator doors with a soft chime, at biglang bumaba ang temperatura sa executive floor.Ramdam ko siya bago ko pa siya makita.Yung katahimikan.Yung biglang pag-shift ng attention.Yung paraan ng pagputol ng mga usapan—parang may humila ng switch at pinatay lahat.People freeze.Mga assistant na kalahating tumayo mula sa desks nila.Mga analyst na napatigil sa gitna ng lakad.Mga bulungan na biglang naglaho.Ganito yung reaction kapag may paparating na bagyo.O predator.Then she steps out.Bianca Vale moves like the building already belongs to her—matangkad, composed, at nakamamatay ang ganda sa ivory suit na mukhang mas mahal pa sa isang taon kong renta. Tumutunog ang heels niya sa marmol, bawat hakbang eksakto, sigurado, parang may declaration. Perfect ang pagkakahila ng dark hair niya. Pulang labi na naka-curve sa ngiti na mukhang polite—kung hindi mo alam kung gaano ito katarim.Alam ko agad ang totoo the moment na magtagpo ang mga mata namin.Mal
Adrian’s POVTahimik ang building sa gabi—mas tahimik kaysa gusto ko.At sa company na ganito kalaki, may dalawang ibig sabihin lang ang ganitong katahimikan:Victory.Or vulnerability.Ngayong gabi, parang parehong meron.Halos lahat ng staff umuwi na kanina pa. Pati cleaning crew bumaba na sa lower floors, iniwan ang top offices sa sobrang linis na katahimikan. Pero may isang ilaw na naka-on pa rin.Sa kanya.Nakatayo ako sa labas ng office ni Amelia, nakatingin sa kanya through the glass wall. Nakayuko siya sa pile ng documents, buhok niya nakalaylay sa pisngi, at yung pen niya tumatama sa papel in that thoughtful, rhythmic way.Magte-ten na.Dapat umuwi na siya.Dapat nagpapahinga.Dapat hindi niya pinipilit ang sarili dahil lang may sumubok manira sa kanya.Pero hindi siya nagpapatalo.Tinatanggap niya yung impact, tapos umaangat ulit.The kind of strength na ina-admire ng tao.The kind of strength na kinatatakutan nila.The kind of strength that ruins men like me.Kumatok ako sa
Amelia’s POVPagbalik ko pa lang sa office, ramdam ko na agad na may mali.Yung atmosphere… iba. Parang may humigop ng ingay. People were moving weird—masyadong tahimik, masyadong mabilis. Tapos parang iwas silang lahat sa akin. Or worse… parang may alam sila.Isang analyst nga na halos hindi ko kilala, muntik nang matumba sa upuan sa sobrang pag-iwas.Napakunot ako. “Are you okay? ”Tumango lang siya, kinakabahan ang mga mata, tapos nagmamadaling umalis.Ayun na. May nangyari.At malamang, kung sino ang may kagagawan, hindi ko na kailangan hulaan.Hindi na ako umupo. Hindi na rin ako nag-isip. Dumiretso ako sa taong parang walking thunderstorm in a tailored suit.Nakasara ang office door ni Adrian, pero hindi ako pinigilan ng assistant niya nang dumiretso ako.“She’s allowed in,” narinig ko boses niya galing sa loob—calm, mababa, at yung tipong alam mong siya ang may hawak ng lahat.Of course alam niya na darating ako.Alam niya lagi.Pagpasok ko, sinara ko agad yung pinto. Tumitibok







