Chapter 2

Chapter 2

***Jhaxien Pov’s***

Napilitan muli ako makipagkita kay Mr. Suwain, sa isang class na hotel sa West Ofeten, na sikat dayuhin lalo na ng mga taong may malaking kinikita at mapera.

Sinundo niya ako ng mercedes benz niya, kasama ang ilan niyang tauhan, wala akong palag, lalo na at nakabantay si Tiya Veron sa akin!

Pilit ang ngiti kong hinarap siya sa wooden chair na may magandang kulay ng mantel at bulaklak ng Rosas sa ibabaw ng mesa.

Hindi ganun karami ang kumakain ng mga oras na iyon.

Pinaghila niya ako ng upuan bago siya naupo sa tapat ko, sabay sa saliw ng musika nagpapaganda sa ambience ng paligid. Ngunit kahit ganoon, ay wala akong maramdaman na excitement at kasiyahan kahit pa sinasabi ni Tiya Veron ang halaga ng kinikita niya.

Umorder agad siya ng pgkain at alak na pinakamahal! Ayokong isipin na napakaswerte ko dahil kaya niya akong gastusan ng ganun.

Naging tahimik lamang ako, wala naman akong interes na alamin kung anong meron sa buhay niya, kung bakit ba siya mayaman. kung bakit wala pa siyang asawa, gayong nasa hustong edad na siya, at kung tutusin ay dapat may binata o dalaga na siyang anak.

Sa sobrang tahimik ko at pakikinig ng kwento ng mga pinagdaaan niya ay hindi ko na namalayan kung gaano karaming alak na ang nainom ko. Nagiging dalawa na siya sa paningin ko, at sa t’wing mauubos ko ang laman ng kopita ko ay ang tuloy tuloy niyang pagsalin, ayokong mag-isip ng masama ngunit sapalagay ko ay nilalasing niya ako.

“Tama na ho siguro ito, gusto ko na din umuwi! May trabaho pa ho ako bukas!” awat ko at inom sa huling takal niya ng alak.

Isa akong dress clerk sa isang department store sa Toshana Mall, taga assist at taga sukat ng mga damit, sa male designated ako napunta.

“Ikaw naman masyado pang malayo ang gabi! Magkwentuhan pa tayo! Huwag kang matakot sa akin!” muli niyang takal, gusto ko ‘man tumutol ay wala akong magawa ang pakiramdam ko lang ay nahihilo na ako at hindi ko na kaya pa.

“Ayaw mo na ba? Sige ihahatid na kita!” Tumayo si Mr.Suwain habang ako naman ay alalay ng dalawa niyang bodyguard.

Kinabahan ako ng biglang nagbago ang ruta ng daan, parang hindi daan palabas.

Sa elevator kami sumakay, hindi ko maaninag ang floor kung saan kami hihinto.

Para akong lantang gulay na kaladkad nila palabas at papasok ng elevator, iniisip ko na paano makaalis sa dalawang humahawak sa akin.

“Pagkahatid ninyo sa kanya, iwan na ninyo kami!” Tukoy ni Mr. Suwain sa dalawang lalaking kasama namin.

Napagtanto ko na may masama siyang balak sa akin, wala akong maisip na paraan paano makaalis, mabuti na lang at bumitaw ang isa para magbukas ng pinto habang ang nag-iisang lalaking nakahawak sa akin ay kinagat ko, hindi ko alam saan ko siya kinagat, pero iyon ang naging paraan upang makaalis ako sa kanya, sumakay ako ng elevator may napindot akong numero ngunit hindi ko alam kung ano.

Pagbukas ko ng elevator ay naghanap ako ng lalabasan ngunit malawak ang lobby mukhang hindi ko narating ang ibaba sa halip ay nadagdagan pa ang numerong nakapaskil sa bawat pinto.

Lumingon ako sa elevator, umaakyat rin ang numero, batid ko na susundan nila ako kaya kailangan ko makahanap ng pagtataguan.

Pasuray suray ang takbo ko hindi ko alam saan magpupunta,

No choice ako kundi ang pihilitin ang bawat doorknob na madaraanan ko umaasa na may bubukas, pinagpatuloy ko sa pagpihit, ng biglang may bumukas at muntikan na akong masubsob.

Madilim ang kwarto, wala akong makita, dahan dahan akong bumangon at mabilis na isinara ang pinto ng marinig ko ang mga boses ng mga lalaking humahabol sakin, pigil ang hininga ko na animo’y maririnig nila.

Nanatili akong nakatayo sa pinto, ng may malamig na kung ano ang dumikit sa leeg ko.

“Sino ka? Pinadala ka ba ng mga taga South?”

Boses ng lalaki ang narinig ko, malamig ngunit may nakakatakot na aura, hindi ko kaagad siya nilingon dahil madilim naman kaya hindi ko mapag-aaralan ang kanyang mukha, ngunit batid ko na nasa pagitan ng bente o trenta pa lang ang edad niya, sinulyapan ko siya mula sa gilid ng mata ko, mataas siya at naglalaro sa anim na pulgada o higit pa ang taas niya. At isa pa ay napabango niya, kaya mas lalo akong nahihilo. Muli siyang gumalaw at mapulopot ako sa bisig niya.

Ngayon ramdam ko na ang init ng kanyang katawan, at kahit bangag ay nakakaramdam pa rin ako ng takot.

“Are you Drugs?” rinig kong sabi niya, well hindi ko alam pero kung totoo iyon, kaya ba ang parang nawala na agad ako sa sarili at parang lasing na lasing, at si Mr. Suwain ang may kagagawan.

“E-ewan, h-hindi k-kon a-alam! Itanong mo na lang sa matandang gusto akong gahasain.” Sumisigok kong sabi.

“Ganun ba?” sambit niya na animo na hindi na naniniwala sa akin, Pagkatapos noon ay nawalan na ako ng ulirat.