The Date That Made Him Jealous

Chapter 7

“Belle, I'm waiting.”

Napapikit ako habang hawak ang cellphone ko. Nasa kabilang linya si Mia, at halatang hindi siya matutuwa hangga't hindi niya nakukuha ang sagot na gusto niya.

“Girl, it's a family picture,” sabi ko. “Alam mo naman kung gaano ka-close ang mga magulang namin.”

“Then explain the comment about making it official.”

“Baka joke lang.”

“Belle Reyes, I know you. Kapag nagsisinungaling ka, ang dami mong paliwanag.”

“Wow. Best friend ba kita o police investigator?”

“Both. Now answer me.”

Napatingin ako sa drawer kung saan ko itinago ang engagement ring. Gusto kong sabihin ang totoo. Gusto kong ipaliwanag kung paano kami pinili ng mga magulang namin para sa isang kasal na hindi naman namin hinihingi. Pero sa tuwing naiisip kong sabihin iyon, bumabalik sa isip ko ang pangakong ginawa namin ni Adrian.

Walang makakaalam sa university.

At lalong hindi dapat malaman ni Mia sa pamamagitan lang ng isang tawag.

“Promise, kapag kaya ko nang sabihin, ikaw ang unang makakaalam,” sabi ko.

Matagal siyang natahimik.

“Fine. Pero tandaan mo, Belle. Hindi ako galit dahil may sikreto ka. Nag-aalala ako dahil parang mag-isa mong dinadala ang problema mo.”

Lumambot ang dibdib ko.

“I'm sorry.”

“Just promise me you'll tell me when you're ready.”

“I promise.”

Pagkababa ko ng tawag, agad akong nag-message kay Adrian.

Me: Your mom is making things worse. Mia is asking questions again.

Adrian: Good morning to you, too.

Me: I'm serious!

Adrian: So am I. Don't panic. We'll figure it out.

Me: Easy for you to say. You're not the one being interrogated by my best friend.

Adrian: Want me to distract her?

Me: Absolutely not. Baka isipin niyang may affair tayo.

Adrian: An affair with my own fiancée? Scandalous.

Me: I'm blocking you.

Adrian: See you at the study lounge, sweetheart.

Napailing ako. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang magbiro sa gitna ng kaguluhan. Mas nakakainis, minsan napapangiti pa rin ako.

Pagdating ko sa campus, nakita ko siyang nakaupo sa study lounge kasama ang laptop niya. May dalawang bottled water sa mesa, at isa sa mga ito ay nakalagay sa harap ng bakanteng upuan para sa akin.

“Bakit may tubig na para sa akin?” tanong ko.

“Because I have excellent manners.”

“Since when?”

“Since I met you. You bring out the best in me.”

“Then I suggest you stop meeting me.”

Tumawa siya habang inaabot sa akin ang revised presentation.

“Here. Check the introduction. I changed the wording based on your suggestion.”

Binasa ko iyon at napataas ang kilay ko. Maayos ang pagkakasulat, malinaw ang objective, at hindi sobra ang paggamit niya ng mga salitang kinaiinisan ko.

“Okay,” sabi ko. “This is actually good.”

“Actually?”

“Don't let it go to your head.”

“Too late. I'll remember this compliment for the rest of my life.”

“Your life must be very boring.”

“Not anymore.”

Mabilis siyang bumalik sa laptop, pero nakita ko ang ngiti sa gilid ng labi niya. Muli kong ibinaling ang pansin ko sa presentation bago pa niya mapansin na nakatingin ako.

Makalipas ang ilang minuto, dumating si Nathan, ang senior na namamahala sa university gala.

“Belle, do you have a minute?”

Tumayo ako at ngumiti. “Sure. What's up?”

“About Saturday's gala. We're finalizing the program, and I was wondering if you'd like to attend with me.”

Napatingin ako sa kaniya. “As part of the committee?”

He smiled. “As my date.”

Bago ako nakasagot, naramdaman kong tumigil sa pagta-type si Adrian.

“That's sweet of you, Nathan,” sagot ko nang maayos. “Pero may boyfriend ako, so I can't accept a date. I'm still happy to help with the event, though.”

“Fair enough.” Hindi nawala ang ngiti ni Nathan. “I respect that. See you at the rehearsal?”

“Definitely.”

Pagkaalis niya, bumalik ako sa upuan ko. Tahimik si Adrian, nakatitig sa screen ng laptop na para bang may personal na away siya sa spreadsheet.

“What's wrong?” tanong ko.

“Nothing.”

“Your favorite word.”

“Your favorite question.”

Napangiti ako. “Narinig mo ba ang sinabi ni Nathan?”

“Hard not to. He was standing right beside us.”

“And?”

“And you have a boyfriend. You answered him correctly.”

Napatitig ako sa kaniya. “You sound disappointed.”

He finally looked at me. “Why would I be disappointed? I'm happy for you.”

“Hindi ka mukhang happy.”

“Would you like me to clap?”

Napatawa ako. “Admit it. Nagseselos ka.”

“Belle, if I were jealous every time a guy looked at you, I wouldn't have time for school.”

“That's not a denial.”

“It's a statement about my workload.”

Umirap ako, pero hindi ko maitago ang ngiti ko. May kakaibang saya sa pakikipagtalo sa kaniya, lalo na kapag alam kong hindi niya kayang panindigan ang pagiging walang pakialam niya.

Nagpatuloy kami sa project hanggang tanghali. Nang tumunog ang cellphone ko, nakita kong message iyon ni Lucas.

Lucas: Lunch later? I miss you.

Agad akong nag-reply.

Me: Of course. See you at the courtyard.

Napansin ni Adrian ang ngiti ko.

“Lucas?”

“Why? Do you want to answer for me?”

“No, thanks. I have enough trouble answering for myself.”

“Good.”

Tumayo ako para kunin ang bag ko, pero biglang dumulas ang isang notebook mula sa mesa. Sabay kaming yumuko ni Adrian para pulutin iyon. Nagbanggaan ang mga noo namin.

“Ouch!” reklamo ko.

“Are you okay?” Mabilis niyang hinawakan ang balikat ko at sinuri ang mukha ko. “Belle, look at me.”

“I'm fine! You hit me!”

“You moved into my head.”

“Because you stole my space!”

Natawa siya, pero hindi niya agad inalis ang kamay sa balikat ko. Ilang segundo kaming nagkatitigan bago siya biglang umatras.

“Sorry,” mahina niyang sabi.

Hindi ko alam kung bakit mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko sa simpleng paghingi niya ng tawad.

“It's fine,” sagot ko, halos pabulong.

Pagdating ko sa courtyard, naghihintay na si Lucas sa isang mesa. May dala siyang pagkain para sa aming dalawa. Masaya akong naupo sa tabi niya habang ikinukuwento niya ang nangyari sa klase niya.

“By the way,” sabi niya, “I was thinking we could spend Sunday together. Just us. No school, no projects.”

Napatigil ako. Sunday ang araw ng family dinner, at kahit tapos na ang dinner na iyon, alam kong may mga susunod pang family gatherings na kailangang paghandaan. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nag-alinlangan.

Napansin ni Lucas ang pagbabago ng ekspresyon ko.

“Something wrong?”

“Nothing. I just have a few things to do.”

“Belle, lately, parang lagi kang may ibang iniisip. I miss the way we used to talk.”

Nakaramdam ako ng guilt. Mahalagang bahagi ng buhay ko si Lucas, at hindi niya kasalanang may problemang hindi ko masabi.

“I'm sorry,” sabi ko habang hinahawakan ang kamay niya. “I'm not trying to shut you out. Things have just been complicated lately.”

He squeezed my hand. “Then let me be there for you. You don't have to tell me everything at once.”

Ngumiti ako at sumandal sandali sa balikat niya. Dapat sapat na ang lambing na iyon para mawala ang gulo sa isip ko. Pero nang bumukas ang p***o ng courtyard at nakita kong dumaan si Adrian kasama ang ilang classmates, hindi ko maiwasang mapatingin.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Nakita niya ang kamay ni Lucas na nakahawak sa akin. Sandali siyang tumigil, saka nagpatuloy sa paglalakad na para bang wala siyang nakita.

Hindi ko alam kung bakit may kumurot sa dibdib ko.

Hindi ko dapat pakialaman ang reaksyon niya. May girlfriend siya, at may boyfriend ako. Wala kaming karapatang magselos sa isa't isa.

Pero nang gabing iyon, habang naghahanda ako para matulog, may dumating na message mula kay Adrian.

Adrian: Are you free tomorrow after class?

Napakunot ang noo ko.

Me: Why?

Ilang segundo siyang hindi sumagot.

Adrian: I need to talk to you about something important. Just the two of us.

Me: About the project?

Matagal bago lumitaw ang reply niya.

Adrian: No. About us.

Napaupo ako sa kama.

Bago pa ako makapag-type ng sagot, may sumunod pang message.

Adrian: And Belle? Please don't bring Lucas.

Napatitig ako sa screen, hindi alam kung matatakot ba ako o matutuwa.

Dahil sa unang pagkakataon, si Adrian mismo ang humihiling na mapag-isa kami.

At pakiramdam ko, pagkatapos ng pag-uusap na iyon, hindi na magiging pareho ang lahat.