One Dinner, Two Fiancés

Chapter 5

“Hindi ako pupunta.”

Iyon ang una kong sinabi nang ipaalala ni Mama ang family dinner sa Sunday. Nasa harap ako ng salamin, hawak ang dalawang damit na hindi ko mapili.

“Belle, napag-usapan na natin ito,” sagot niya. “Mahalaga ang dinner na iyon.”

“Ma, family dinner lang naman. Bakit kailangan kong magbihis na parang may royal wedding?” Napangiti siya. “Malay mo.” Napatingin ako sa kaniya. “Ma!”

Tumawa siya at inayos ang kuwelyo ng suot kong blouse. “Anak, gusto lang naming maging maayos ang pagsasama ng dalawang pamilya. Alam kong hindi mo pa gusto ang arrangement, pero sana bigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong kilalanin si Adrian sa ibang paraan.”

“Kilalang-kilala ko na siya, Ma. Mula pagkabata, lagi niya akong inaasar.”

“Baka iyon ang paraan niya para makuha ang atensiyon mo.”

“Then he should find another hobby.”

Natawa si Mama. Wala siyang ideya kung gaano ako kaseryoso.

Kinahapunan, dumating ako sa bahay ng mga Montenegro kasama ang mga magulang ko. Sinalubong kami ng pamilya ni Adrian at gaya ng dati, magiliw silang lahat. Ang problema lang, ang lalaking kailangan kong pakisamahan ay nakatayo sa may hagdan, nakangiting parang may binabalak na kalokohan.

“Looking good, future wife,” bulong niya nang makalapit ako.

“Kapag tinawag mo ulit ako niyan sa harap nila, sisiguraduhin kong hindi ka na makakapagsalita.”

“That's the spirit.”

Inabot niya ang kamay niya para tulungan akong umakyat sa isang maliit na hakbang sa entrance. Tiningnan ko muna ang kamay niya bago ko tinanggap. Hindi ko kailangan ng tulong, pero ayokong gumawa ng eksena sa harap ng mga magulang namin.

“See? We can be civil,” bulong niya.

“Don't push your luck.”

Sa dining room, pinaupo kami ng mga magulang namin sa magkatabing upuan. Siyempre, sa tabi ko ang pinakamalaking istorbo sa buhay ko.

“Adrian, tulungan mong kumuha ng pagkain si Belle,” sabi ng mama niya.

“Of course, Mom.”

Bago ako makatanggi, kinuha na niya ang plato ko at nilagyan ng pagkain.

“Hindi ko kailangan ng personal waiter,” bulong ko.

“I'm practicing. Baka kailanganin mo sa future.”

“Mas kailangan mong mag-practice manahimik.”

Ngumiti siya at inilapag ang plato ko. “You're welcome.”

Nang magsimula ang dinner, pinag-usapan ng mga magulang namin ang negosyo, mga plano para sa susunod na taon, at ang engagement namin. Pinilit kong ngumiti kahit gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.

“Ang importante,” sabi ni Papa, “matapos ninyo ang pag-aaral ninyo. Ayaw naming maapektuhan ang education ninyo.”

Tumango si Adrian. “We understand, Uncle.”

Napatingin ako sa kaniya. Nakakagulat na kaya pala niyang maging seryoso kapag kailangan.

“Pero gusto naming mas makilala ninyo ang isa't isa,” dagdag ng mama niya. “Hindi sapat na pumayag lang kayo dahil gusto namin.”

“Paano kung hindi talaga kami magkasundo?” tanong ko.

Sandaling natahimik ang mesa.

“Then learn to communicate,” sagot ni Mama. “Hindi naman kailangang maging magkasintahan agad kayo. Ang hinihingi lang namin ay bigyan ninyo ng pagkakataon ang arrangement.”

Hindi ako nakasagot. Mas madali sanang tanggihan ang lahat kung hindi sila ganoon kabait at kaseryoso sa kagustuhan nilang ito.

Pagkatapos ng dinner, lumabas ako sa garden para makahinga. Ilang minuto lang, sumunod si Adrian na may dalang dalawang baso ng juice.

“Peace offering ulit?” tanong ko.

“Actually, juice offering.”

Tinanggap ko ang baso. “Salamat.”

Tumabi siya sa akin at saglit kaming nanahimik habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa garden.

“Hindi naman masama ang parents natin,” sabi niya. “They're just convinced we're a perfect match.”

“That's the problem. Hindi nila tayo ang tinatanong kung gusto natin.”

“True.”

Napatingin ako sa kaniya. Wala siyang ngiti o pang-aasar sa pagkakataong iyon.

“Adrian, seryoso ka bang susubukang sundin ito?”

“Hindi ko alam. Pero ayokong masira ang relasyon ng pamilya natin dahil sa atin.”

“Ako rin naman.”

Tumango siya. “Then let's take it one day at a time. We don't have to fall in love just because they want us to.”

Napahinga ako nang maluwag. “Finally, something sensible from you.”

“Don't sound too surprised.”

Natawa ako, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, hindi iyon pilit.

Biglang lumabas ang mga magulang namin sa garden.

“Perfect!” masayang sabi ng mama ni Adrian. “Dito pala kayo. Halika, mag-picture tayo.”

Bago kami makatanggi, pinatayo niya kami sa tabi ng isa't isa. Inakbayan ako ni Adrian at inilapit nang kaunti ang sarili niya para magkasya kami sa frame.

“Smile,” bulong niya.

“I'm going to step on your foot.”sabi ko.

“Romantic.”

Kinuha ng papa niya ang larawan. Pagkatapos, ipinakita niya iyon sa amin. Sa litrato, magkatabi kaming nakangiti na para bang masaya kaming magkasintahan.

“Ang ganda ninyo tingnan!” sabi ni Mama.

Nang makaalis ang mga magulang namin para kausapin ang mga bisita, mabilis kong inilayo ang sarili ko kay Adrian.

“Never again.”

“Come on, Belle. Admit it. We look good together.”

“Sa litrato lang.”

“That's a start.”

Bago ako makasagot, tumunog ang cellphone niya. Tiningnan niya ang screen at ngumiti.

“Chloe,” sabi niya.

Ang girlfriend niya.

Agad kong naalala si Lucas. Pareho kaming may taong ayaw naming masaktan, pero narito kami, nakangiti sa litrato na para bang wala kaming ibang relasyon.

“Sabihin mo sa kaniya na busy ka,” sabi ko.

Tumingin si Adrian sa akin. “Hindi ko puwedeng patuloy na iwasan ang girlfriend ko nang walang paliwanag.”

Wala akong naisagot. Tama siya. Hindi namin puwedeng itago ang engagement magpakailanman nang hindi naaapektuhan sina Lucas at Chloe.

Nang magpaalam na kami sa mga magulang niya, inihatid ako ni Adrian sa kotse ng pamilya namin.

“Belle,” tawag niya bago ako sumakay.

Lumingon ako. “Ano?”

“May project meeting tayo bukas. Don't forget.”

“Oo na hindi ko kakalimutan. Ikaw ang pinakamahirap kalimutang problema.”

Tumawa siya. “Good night, future wife.”

Umirap ako at sumakay sa kotse. Pero bago pa kami makaalis, nag-message si Mia.

Girl! May nakita akong picture ninyo ni Adrian sa post ng mama niya. Bakit ang sweet ninyo tingnan? May hindi ka ba sinasabi sa akin?

Nanlaki ang mga mata ko habang binubuksan ang larawan. Public post iyon, at kitang-kita ang braso ni Adrian sa balikat ko. May ilang comments na rin mula sa mga kaibigan ng pamilya namin.

You two look perfect together!

When is the wedding?

Napahawak ako sa noo ko. Hindi pa nga namin sinasabi sa kahit sino ang engagement, pero mukhang nagsisimula nang magtanong ang mga tao.

Nag-type ako ng reply kay Mia, pero ilang beses kong binura. Hindi ko puwedeng sabihin ang totoo sa chat. Hindi rin ako makapagsinungaling nang maayos.

Maya-maya, tumawag si Adrian.

“ nakita mo na ang post?” tanong niya.

“Oo! Bakit pinost ng mama mo iyon?”

“Hindi ko alam. Baka masaya lang siya.”

“Masaya? Adrian, tinatanong na ng mga tao kung kailan ang wedding!”

“Relax. Hindi pa naman nila alam ang tungkol sa engagement.”

“Pero paano kung may maghinala?”

Saglit siyang natahimik. “Then we'll deal with it together.”

Hindi ko alam kung bakit nakatulong ang simpleng sagot niya para kumalma ako.

“Fine,” sabi ko. “Pero kailangan nating mag-ingat.”

“Agreed. Good night, Belle.”

“Good night.”

Pagkababa ko ng tawag, dumating ang panibagong message mula kay Mia.

Hindi mo man sabihin sa akin ngayon, malalaman ko rin ang totoo. At kapag nalaman kong may tinatago ka sa akin, ikaw mismo ang kakausapin ko.

Napahiga ako sa kama at napatingin sa kisame.

Ang plano namin ay panatilihing sikreto ang engagement hanggang graduation. Pero sa bilis ng mga pangyayari, parang hindi na ako sigurado kung aabot kami ng isang buwan nang walang nakakaalam.

At ang mas nakakatakot, hindi ko na alam kung alin ang mas mahirap itago—ang engagement namin o ang kakaibang saya na nararamdaman ko tuwing inaasar ako ni Adrian.