Mag-log inenjoy readers 😉
Chapter 10I stared at Adrian's message for almost five minutes.**Adrian:** You don't have to answer tonight. I just wanted to know if I'm the only one who looks forward to seeing you every day.“Bakit mo ba ako tinatanong ng ganito?” bulong ko sa sarili ko.I wanted to reply with a joke. Something sarcastic enough to put us back in our usual routine of teasing and arguing. Pero sa pagkakataong iyon, hindi ko kayang gawing biro ang tanong niya.**Me:** You're not the only one who enjoys our project meetings.**Adrian:** That's not exactly an answer, sweetheart.**Me:** That's the only answer you're getting tonight.**Adrian:** Fine. I'll accept that tiny victory.**Me:** Good night, Adrian.**Adrian:** Good night, Belle. Don't forget that you're allowed to smile tomorrow.Napangiti ako sa huling message niya. Ang problema, hindi ko na alam kung paano ko pipigilan ang sarili kong ngumiti sa tuwing pangalan niya ang lumilitaw sa screen
Chapter 9“Is that Belle?”Napahinto ako nang marinig ang boses ni Chloe sa kabilang linya. Si Adrian ang kausap ko, at mukhang katabi niya ang girlfriend niya.“Yeah,” sagot ni Adrian. “We were just talking.”“About your project?” tanong ni Chloe.“Mostly.”Muntik akong mapapikit sa sagot niya. *Mostly?* Ano pa ba ang puwedeng pag-usapan ng dalawang taong engaged pero may kanya-kanyang karelasyon?“Adrian,” bulong ko sa cellphone, “talk to your girlfriend. We'll discuss the project tomorrow.”“Belle, wait—”Pinatay ko ang tawag bago pa siya makapagtanong. Hindi dahil nagseselos ako. Siyempre hindi. Gusto ko lang matulog nang maayos nang hindi naiisip ang boses niyang malambing kapag kausap si Chloe.Makalipas ang ilang segundo, nag-message siya.**Adrian:** You hung up on me.**Me:** Congratulations. Marunong ka nang makapansin.**Adrian:** Are you mad?**Me:** No.**Adrian:** That's a very convincing no.**Me:** Good night, Adrian.**Adrian:** Good night, Belle. Don't dream about me
Chapter 8“About us?”Ilang beses kong binasa ang huling message ni Adrian, umaasang magbabago ang mga salita kapag tumingin ako ulit. Pero hindi. Nandoon pa rin ang pangalan niya sa screen, kasama ang mensaheng hindi ko alam kung paano sasagutin.Adrian: And Belle? Please don't bring Lucas.“Ang kapal talaga ng mukha mo,” bulong ko sa sarili ko.Nag-type ako ng reply.Me: Don't make this weird. If this is about our project, we can talk in the library.Adrian: It's not about the project.Me: Then what is it about?Adrian: I'll tell you tomorrow. Please, Belle.Napahinto ako. Walang pang-aasar. Walang future wife. Walang sarcastic comment na puwede kong sagutin ng mas matalas na insulto. Tatlong simpleng salita lang ang pinakahuli niyang ipinadala: Please, Belle.At mas mahirap iyong tanggihan kaysa sa lahat ng pang-aasar niya.Me: Fine. After class. One hour only.Adrian: Deal.Me: And if you call me future wife, I'm leaving.Adrian: Good night, future—Me: ADRIAN!Adrian: Good night,
Chapter 7“Belle, I'm waiting.”Napapikit ako habang hawak ang cellphone ko. Nasa kabilang linya si Mia, at halatang hindi siya matutuwa hangga't hindi niya nakukuha ang sagot na gusto niya.“Girl, it's a family picture,” sabi ko. “Alam mo naman kung gaano ka-close ang mga magulang namin.”“Then explain the comment about making it official.”“Baka joke lang.”“Belle Reyes, I know you. Kapag nagsisinungaling ka, ang dami mong paliwanag.”“Wow. Best friend ba kita o police investigator?”“Both. Now answer me.”Napatingin ako sa drawer kung saan ko itinago ang engagement ring. Gusto kong sabihin ang totoo. Gusto kong ipaliwanag kung paano kami pinili ng mga magulang namin para sa isang kasal na hindi naman namin hinihingi. Pero sa tuwing naiisip kong sabihin iyon, bumabalik sa isip ko ang pangakong ginawa namin ni Adrian.Walang makakaalam sa university.At lalong hindi dapat malaman ni Mia sa pamamagitan lang ng isang tawag.“Promise, kapag kaya ko nang sabihin, ikaw ang unang makakaala
Chapter 6“Belle, please tell me you have a reasonable explanation.”Nakatitig si Mia sa akin habang hawak ang cellphone niya. Nasa screen pa rin ang litrato namin ni Adrian sa public post ng mama nito.“Good morning din sa iyo,” sagot ko habang kinakagat ang sandwich ko.“Don't change the subject! Bakit parang couple kayo sa picture? At bakit may nagtatanong kung kailan ang wedding ninyo?”“Because people have too much free time.”“Belle!”Napabuntong-hininga ako. Alam kong hindi titigil si Mia hangga't hindi siya nakakakuha ng sagot. Ang problema, hindi ko puwedeng sabihin ang totoo. Hindi dahil ayaw kong magtiwala sa kaniya, kundi dahil hindi pa ako handang harapin ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang engaged ako sa lalaking lagi kong inaaway.“Family friends ang mga magulang namin,” paliwanag ko. “Matagal na silang magkakilala. Siguro natuwa lang sila sa picture.”“That's not a convincing answer.”“It's the only answer I have.”Matagal niya akong tinitigan bago ibinaba
Chapter 5“Hindi ako pupunta.”Iyon ang una kong sinabi nang ipaalala ni Mama ang family dinner sa Sunday. Nasa harap ako ng salamin, hawak ang dalawang damit na hindi ko mapili.“Belle, napag-usapan na natin ito,” sagot niya. “Mahalaga ang dinner na iyon.”“Ma, family dinner lang naman. Bakit kailangan kong magbihis na parang may royal wedding?” Napangiti siya. “Malay mo.” Napatingin ako sa kaniya. “Ma!”Tumawa siya at inayos ang kuwelyo ng suot kong blouse. “Anak, gusto lang naming maging maayos ang pagsasama ng dalawang pamilya. Alam kong hindi mo pa gusto ang arrangement, pero sana bigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong kilalanin si Adrian sa ibang paraan.”“Kilalang-kilala ko na siya, Ma. Mula pagkabata, lagi niya akong inaasar.”“Baka iyon ang paraan niya para makuha ang atensiyon mo.”“Then he should find another hobby.”Natawa si Mama. Wala siyang ideya kung gaano ako kaseryoso.Kinahapunan, dumating ako sa bahay ng mga Montenegro kasama ang mga magulang ko. Sinalubong kami







