Cinco

Pagpasok namin sa cafeteria, literal na sumalubong sa akin ang dami ng tao. May kanya-kanyang mundo ang mga agent—may nagtatawanan sa isang pwesto, may seryosong nagbabasa ng reports sa tablet, may nag-uusap tungkol sa misyon. Pinilit ko ang sarili kong maging kalmado at huwag lumibot ang paningin ko, pero mahirap. Paano ka kakalma kung alam mong ilang palapag lang ang layo ng taong dalawampung taon mong pinagtanungan?

"Stop looking around like that," bulong ni Eireen habang nakatayo kami sa pila ng pagkain. "Halatang-halata ka. Kung gusto nating magpanggap na ordinary agents dito, kailangan mong matutong kumilos nang walang ibang iniisip kundi ang pagkain mo."

Liningon ko siya habang hila-hila ko ang tray ko. "Wala naman akong ibang pakay. Gusto ko lang... ewan. Gusto ko lang malaman kung anong ginagawa niya rito, sino mga kaibigan niya, anong mukha niya kapag wala sa laboratory."

"Agenda na tawag diyan, AA."

Napairap ako sabay tawa nang mahina. "Fine. Sige na nga."

Naupuan namin ay 'yung dulo, medyo malayo sa ingay ng karamihan. Pero kahit kumakain ako, lumilipad pa rin ang isip ko. Sa tuwing may dadaan na may dalang lab ID, kusa nang lumilingon ang mga mata ko kahit wala namang punto.

"Kinakabahan ka," basag ni Eireen sa katahimikan ko habang pinapanood niya akong tusukin ang pagkain ko.

"Hindi ah."

"Amire."

Bumuntong-hininga ako. "Oo na, oo na. Kinakabahan ako. Ilang taon ko siyang pinangarap makita, tapos ngayon, nasa iisang bubong na kami. Paano ba mag-isip nang normal sa ganitong sitwasyon?"

Hindi siya agad sumagot. Uminom muna siya ng tubig bago ako tinignan nang seryoso. "Hindi masamang maapektuhan, AA. Pero kailangan mong kontrolin. Hindi lang dahil nagpapanggap tayo, kundi dahil wala kang ideya kung paano siya magrereaksyon kapag nalaman niyang anak niya ang kaharap niya."

"Paano kung balewala lang sa kanya?"

"Huwag mong unahan."

Tinignan ko siya nang masama. "Bakit?"

"Dahil sinasaktan mo lang ang sarili mo sa mga bagay na hindi pa naman nangyayari."

Natigilan ako. Tumama sa akin 'yon nang diretso. Kasi totoo naman—'yon din ang pinakakinatatakutan ko. Na baka kahit magkaharap na kami, kahit malaman niyang ako 'to, wala lang pala sa kanya. Wala siyang maramdaman.

"Tama ka," mahina kong sabi. "Wala akong alam sa mararamdaman niya. Pati sa mga alaala niya, wala akong alam."

Bago pa kami makapagpatuloy, may narinig akong boses mula sa katabing table.

"Naipasa na ba ni Dr. Diaz ang report?"

Kusa akong natigilan. Agad akong sinulyapan ni Eireen, binibigyan ako ng tingin na nagsasabing huwag kang makinig. Pero huli na.

"Hindi pa raw," sagot ng lalaki sa kabilang mesa. "Nasa Lab Three pa rin. Parang may kakaiba na naman siyang nakita sa mga blood samples."

"Ulit?"

"Oo. Kilala mo naman 'yon, hindi titigil hangga't hindi niya naiintindihan ang isang bagay."

Napaigting ang panga ko. Blood samples.

Hindi ko alam kung bakit biglang kumabog ang dibdib ko. Normal naman ang research tungkol sa dugo rito sa Association, pero iba ang bigat sa akin. May kinalaman kaya ito sa ginagawa niya? O kaya... sa pinagmulan ko?

"Huwag kang mag-overthink," bulong ni Eireen.

"Hindi ah."

"Nag-i-isip ka na naman."

Huminga ako nang malalim, pilit ibinalik ang atensyon sa plato ko. "Anong klaseng scientist ba siya, Eireen?"

"Si Leonardo?" tanong niya pabalik.

"Oo."

"Ang alam ko, isa siya sa pinakamagaling na medical scientist dito. Hindi lang siya simpleng doktor—nag-aaral siya ng vampire physiology at human-vampire compatibility."

Nanigas ako sa kinauupuan ko. "Human-vampire compatibility?"

Tumango siya. "Yon ang narinig ko. Pero wala akong detalye, at mas mabuting huwag na muna nating usisain."

Natahimik ako. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang salitang 'yon. Coincidence lang ba? O may dahilan kung bakit 'yon ang pinagkakaabalahan ng tatay ko?

Pagkatapos naming kumain, dumiretso kami sa agents' area para kunin ang mga schedule namin. Pero habang naglalakad kami malapit sa records section, muli akong napatigil nang may marinig akong pangalan.

"Leonardo Diaz."

Hindi ko na napigilang huminto.

"May problema ba?" bulong ni Eireen.

"Teka lang."

Sumilip ako nang bahagya. May hawak na digital file ang isang senior agent habang kausap ang dalawa pang kasama.

"Akala ko ba naka-seal ang family records niya?" tanong ng isa.

"Naka-seal nga."

"Eh bakit humihingi ng access si Erika?"

Napahinto ako sa paghinga.

"Dahil may kulang," sagot noong isa. "May lumang record. Galing noong panahong nasa labas pa siya ng Australia."

Parang may bumagsak na mabigat sa dibdib ko. Galing noong panahong nasa labas pa siya ng Australia.

Ibig sabihin... Pilipinas?

Napatingin ako kay Eireen. Kitang-kita ko ang pagpipigil sa mukha niya.

"Pilipinas," bulong ko.

"Amire, huwag kang mag-ilusyon..."

"Kung bago pa siya mapunta rito sa Australia, posible mangyaring galing 'yun sa Pilipinas, Eireen!"

Alam kong pinapaalalahanan niya ako, pero ang hirap pigilan. Ilang taon kong hinanap ang sagot. Tapos ngayon, habang nag-iimbestiga ang mismong lider tungkol sa lumang records niya, nararamdaman kong unti-unti nang nabubuksan ang p***o.

"Siguro dapat kong itanong kay Erika—"

"Huwag na huwag mong gagawin ''yon," putol niya sa akin, seryoso na ang tono. "Kakausapin mo si Erika tungkol sa classified records? Gusto mo bang mahalata agad tayo?"

Napakagat ako sa labi ko. Gusto kong umangal, pero alam kong tama siya.

Maya-maya pa, may dumaan na assistant galing sa lab. May dala itong folder na may nakasulat sa ibabaw: DR. LEONARDO DIAZ. Narinig ko pang sinabi nito sa records officer na ibabalik na ang file dahil nakuha na ni Dr. Diaz ang kailangan niya.

"Ano raw ang hinahanap niya?" tanong ng officer.

"May lumang family record daw," sagot ng assistant bago tuluyang naglakad palayo.

Nanlamig ang mga kamay ko. Family record.

Binigyan ako ni Eireen ng makahulugang tingin. "Oh, ayan. Narinig mo na. Pero anong gagawin natin? Wala. Magmamasid muna tayo."

Bago pa ako makasagot, tumunog ang communicator ko. Assignment notice.

AGENT AMIRE ATHANASIA VLADIMIR DIAZ — FIELD SUPPORT DUTY, 1500 HOURS.

Napabuntong-hininga ako habang tinitigan ang screen. May trabaho na agad ako sa unang araw ko pa lang.

"Mukhang busy ka na," sabi ni Eireen habang nakangisi nang bahagya.

"Oo nga eh."

"Mabuti 'yan. Para naman may pagka-abalahan ang utak mo kaysa isipin nang isipin si Leonardo."

Napatawa ako nang mahina kahit may kirot pa rin sa dibdib ko. "Wala ka talaga balak patahimikin ang isip ko, 'no?"

"Hinding-hindi."

Tumayo na ako at inayos ang jacket ko. Kahit papaano, sa gitna ng lahat ng katanungang ito, may nabuo sa loob ko—isang pakiramdam ng katiyakan. Hindi na lang siya pangalan sa lumang papel. Totoo siya. Humihinga siya. At anuman ang nakatago sa lumang record na hinahanap niya, malalaman ko rin ang totoo.

Hindi ko na kailangang madaliin ang lahat.

Nandito na siya. At sa tamang panahon, magtatagpo rin ang mga kwento namin.