Seis

Pagdating ko sa briefing area, nandoon na ang ilang bagong agent na makakasama ko. Tahimik akong pumwesto sa sulok, nakatutok ang mga mata sa screen habang ipinapakita ng officer ang detalye ng misyon. Simple lang naman, pero alam kong kailangan kong mag-ingat. Unang araw ko pa lang; ayokong may makapansin na mas mabilis magproseso ang utak ko kaysa sa isang ordinaryong agent.

"Makinig kayong mabuti," panimula ng briefing officer habang pinapalitan ang digital map sa screen. "Hindi ito simpleng routine patrol. May na-detect tayong kakaibang aktibidad sa isang restricted area sa labas ng lungsod. Ang trabaho natin ay i-secure ang lugar, mangolekta ng impormasyon, at i-report ang anumang konektado sa illegal vampire activity."

Tahimik akong nakikinig habang nagsusulat ang iba. Para sa akin, basic ang mga utos na 'yun, pero pinili ko mangatwirang tahimik. Kung gusto kong manatiling ordinaryo, kailangan ko ring matutong magkunwaring nag-aabang.

"Agent Amire."

Lumingon ako sa nag-aabang na tingin ng officer.

"Yes, sir?"

"Ikaw ang ilalagay ko sa Team B. Sundin mo ang lead nila at tumulong sa field observation. Huwag kang gagawa ng mga unnecessary risk, lalo na't unang araw mo."

Tumango ako nang mabilis. "Understood, sir. Susunod ako sa team at magre-report agad kung may makita akong kahina-hinala."

Ewan ko, pero parang may bahagyang ngisi sa mukha niya bago tumango. Siguro dahil baguhan ako at gusto niyang makita kung paano ko dadalhin ang sarili ko sa totoong field.

Pagkatapos ng briefing, isa-isang nagsialisan ang mga kasama ko. Lumapit sa akin ang isang lalaking nasa late twenties, iniabot ang kamay.

"Ikaw si Amire, 'di ba? Ako si Marcus, ang lead ng Team B."

Tinanggap ko ang kamay niya. "Yes, Amire Athanasia Vladimir Diaz."

May bahagyang rehistro ng gulat sa mukha niya nang marinig ang buong pangalan ko, pero mabilis din niyang binawi.

"Diaz?"

"Oo."

"Interesanteng apelyido."

Ngumiti ako nang tipid. "Apelyido lang po."

Hindi na siya nag-inità pang magtanong. "Sige. Manatili ka lang sa tabi ng grupo. Kapag may nakita kang kaduda-duda, huwag kang aaksyon nang mag-isa. Tawagin mo ako agad."

"Masusunod."

Narinig ko ang yabag mula sa likod ko. "AA."

Lumingon ako; si Eireen, may hawak na communicator habang papalapit sa akin. "Kasama ka sa Team B?"

"Oo."

"Mabuti. Tandaan mo ang pinag-usapan natin."

Inirapan ko siya nang biro. "Huwag mo ngang ulit-ulitin sa akin 'yan kada limang minuto."

"Uulitin ko kung kailangan."

Natawa ako nang mahina. "Wala akong gagawing katarantaduhan, pangako."

Tinitigan niya ako nang mariin bago bumaba ang boses. "Alam kong wala. Hindi ako nag-alala sa misyon, Amire... nag-alala ako baka mawala ka sa focus kapag may narinig ka na namang tungkol kay Leonardo."

Nawala ang ngiti sa labi ko.

"Hindi mawawala."

"Promise?"

"Promise."

Saka lang siya tumango nang tipid. "Sige na. Mag-ingat kayo."

Ilang minuto ang lumipas at sumakay na kami sa sasakyan ng Association. Habang binabagtas namin ang daan palabas ng headquarters, nakatitig lang ako sa bintana, pinapanood ang mga gusali na lumiliit sa paningin ko. Bago pa lang sa akin ang Australia, pero hindi na 'yun ang laman ng isip ko.

Si Leonardo.

Paulit-ulit na bumabalik ang mukha niya. Kung paano siya tumingin kanina. Ang bahagyang pagtataka sa mga mata niya. At higit sa lahat, ang sinabi niyang pamilyar daw ang mukha ko.

Bakit ba hindi ko matanggal 'yon sa isip ko?

"First day mo rin ba rito?" basag ng babaeng agent na nakaupo sa tapat ko.

Binalik ko sa kanya ang atensyon ko. "Oo."

"Same. Medyo nakakapanibago, 'di ba? Sabi nila, mahigpit daw talaga rito sa Main Association."

Ngumiti ako nang tipid. "Mukha nga."

"Nakausap mo na ba si Dr. Diaz?"

Literal na napatigil ang paghinga ko. Pero pinilit ko ang sarili kong huwag magpahalata.

"Sino? Dr. Diaz?"

"Oo, si Leonardo Diaz."

Tumango ako nang dahan-dahan. "Ah, oo. Nakita ko siya kanina."

"Talaga? Hirap daw lapitan 'yon kapag abala sa trabaho, pero mabait naman daw. Isa siya sa pinakarespetadong scientist dito."

Hindi ako nagsalita, hinayaan ko siyang magpatuloy.

"Matagal na siyang nagtatrabaho rito," dagdag pa niya. "Hindi naman siya bampira, pero bilib ang buong Association sa kanya. Marami siyang ginagawang research para sa medical division."

"May pamilya ba siya rito?"

Pagkabitaw ko ng tanong na 'yon, gusto kong sakalin ang sarili ko. Sobrang obins.

Napakunot ang noo ng babae. "Family?"

"Ah—este," mabilis kong bawi. "Wala, dahil matagal na siyang nandito, naisip ko lang kung may naiwan ba siyang pamilya rito sa Australia."

Nag-isip siya saglit. "May na-chismis nga... parang may girlfriend na raw siya ngayon. Sabi nga ng iba, baka magpakasal na raw sila."

Parang may humampas sa dibdib ko.

Kasintahan. Girlfriend.

Wala akong karapatang masaktan. Alam ko 'yun. Wala akong alam sa buhay niya ngayon, at hinding-hindi ako naging parte ng mundo niya. Pero kahit anong sabihin ng isip ko, iba pa rin pala kapag narinig mo mismo sa iba na may sarili na siyang buhay—isang buhay na walang espasyo para sa akin.

"Amire?" tanong ng babae, nag-aalala ang mukha. "Ayos ka lang? Namumutla ka yata."

Pilit akong ngumiti. "Pagod lang siguro. Kaba ng first day."

Hindi na siya nagtanong ulit. Pero nanatili roon ang bigat.

May iba na siyang pamilya. Masaya na siya. At ako? Isa lang akong estranghero na nagtatago sa likod ng agent uniform para lang masilip ang tatay na hindi man lang ako nakilala.

"AA," tawag ni Marcus mula sa unahan. "Andito na tayo."

Agad kong inayos ang sarili ko, kinuha ang gamit, at bumaba ng sasakyan. Ibinaba ko ang emosyon ko; hindi ito ang oras para mag-drama. May trabaho akong dapat tapusin.

Tahimik ang restricted area. Pero habang naglalakad kami, ramdam ko ang kakaibang aura sa paligid. May mga bakas ng galaw na hindi gawa ng ordinaryong tao o bampira.

"Team B, magkahiwalay muna tayo sa pag-ikot," utos ni Marcus. "Huwag kayong lalayo. Amire, sumama ka sa akin."

"Copy."

Sinundan ko siya habang nagmamasid sa mga abandonadong istruktura. Maya-maya, nakita namin ang isang maliit na metal container na nakatago sa gilid ng pader.

"Huwag mong hahawakan," babala niya.

Tumigil ako. Lumapit ang isa naming kasamahan para i-scan ito gamit ang isang portable device. Ilang segundo lang, nanlaki ang mga mata nito.

"May biological residue sa loob."

"Tao?"

"Hindi ko sigurado."

Lumapit ako nang bahagya. Kahit hindi ko ginagamit ang buong kakayahan ko, naramdaman ko na ang klase ng amoy na lumalabas mula roon.

Dugo ng bampira.

Pero may hinalong ibang kemikal.

"Marcus," tawag ko.

"Bakit?"

"May mali sa sample na 'yan."

Nilingon niya ako. "Anong ibig mong sabihin?"

"Hindi ko pa maipaliwanag nang buo, pero hindi natin 'yan dapat buksan dito."

Nagkatinginan ang mga agent. "Bakit naman?"

Huminga ako nang malalim bago sumagot. "Dahil kung ano man ang laman ng container na 'yan... buhay pa."

Binaba ni Marcus ang tingin sa scanner at mabilis na tumango. "Tama siya. Huwag niyong galawin. Tawagin niyo ang medical research team."

Habang naghihintay kami, kinuha ko ang communicator ko nang may mag-pop na notification galing sa Main Association.

MEDICAL RESEARCH UNIT — REQUEST FOR SAMPLE TRANSFER.

Nanigas ako nang mabasa ang pangalan ng senior scientist na nag-apruba.

Dr. Leonardo Diaz.

Parang sinusundan ako ng pangalang 'to. Kahit anong takbuhin ko, kahit anong klaseng misyon ang ibigay sa akin, direkta pa rin akong ibinabato sa pangalan niya.

Lumapit si Marcus sa akin. "Ayos ka lang?"

Tumango ako agad. "Oo naman. Bakit?"

"Kanina ka pa nakatitig diyan sa communicator mo."

Itinago ko ang screen at pilit ngumiti. "Wala lang. Nagulat lang ako sa bilis ng alert."

Hindi na siya nagtanong ulit.

Habang nakatayo kami roon at hinihintay ang medical team, unti-unting bumigat ang dibdib ko. Hindi na lang ito simpleng pagkamausisa. May nakatagong kwento rito, at ramdam ko na malapit na akong madawit nang tuluyan.

Hindi ko pa alam kung bakit siya narito sa Australia.

Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanila ni Mama noon.

At lalong hindi ko alam kung paano ko haharapin ang katotohanan kapag nalaman ko na.

Pero isang bagay ang nakatatak sa isip ko ngayon:

Hindi na lang siya basta pangalan sa lumang papel. Totoo siya. Humihinga siya. At anuman ang meron sa nakaraan niya... sisiguraduhin kong malalaman ko kung bakit niya kami iniwan.