NAAKIT NG MAKASALANANG BILYONARYO (ISANG EROTIKO)

…Kumatok ako nang isang beses at pinihit ang doorknob nang may kumpiyansa. Sa pagkakataong ito, nang walang pag-aalinlangan.

“Magandang gabi, Mr. McCullen. Nasa akin na ang report mo.” sabi ko, iniunat ang braso ko para iabot ito.

Tumingala siya, nakatitig sa akin na ang mga asul na matang iyon ay diretsong tumatagos sa akin.

Kumapit ka, Robin. Hindi siya available.

“Sige. Maupo ka.”

Bumalik siya sa kanyang laptop.

“Sandali lang, ha.”

Tumango ako, ang aking mga iniisip ay paikot-ikot na imahe niya at ni Millicent na magkasama.

Kumunot ang noo ko.

“Tapos na,” pahayag niya, isinara ang kanyang laptop. Hinawakan niya ang kanyang batok, iniikot ang kanyang ulo pabalik-balik.

“Puwede mo na itong iwan sa mesa.”

Ginawa ko iyon, at tumayo agad… masyadong mabilis para umalis, naglakad patawid ng silid patungo sa pinto.

Tinawid niya ang silid, sakto lang at nahawakan ang braso ko bago pa ako makalabas.

“Aalis ka agad?” ungol niya, ang kanyang boses ay garalgal at sensual.

“Oo. May lugar akong dapat puntahan.”

“Teka. Huwag kang umalis.”

Dinilaan niya ang ibabang labi niya, nagpapadala ng maliliit na panginginig ng tunaw na init na kumalat sa buong katawan ko. Inilayo ko ang mukha ko sa kanya, namumula at tumitibok ang singit ko.

HUMINTO KA!

“Tingnan mo ako.” Hinawakan niya ang baba ko at itinaas ito, pinilit ang mga mata ko na magtama ang mga mata namin. “Buong linggo kang nasa isip ko. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa mo sa akin, Robin—pero balak kong alamin.”

Ang paos niyang boses ay may bahid ng pang-aakit na hindi ko handa, gusto kong umungol bilang tugon.

Diyos ko!

Nakakasala ito. Ginugol ko ang araw-araw sa pagkutya sa aking walanghiyang dating manloloko dahil sa kanyang pagtataksil, ngunit narito ako, ang aking isipan ay umiikot laban sa akin at naghahangad ng lalaki ng ibang babae sa mga paraang nagpapanginig at nagpapasakit sa akin nang sabay-sabay.

Humiwalay ako sa kanyang paghawak. Hindi ko kaya ito.

“Mr. McCullen…”

“Jack. Tawagin mo na lang akong Jack.”

Sabi niya, dahan-dahan at maingat na humakbang palapit sa akin.

“Jack,” sabi ko nang pantay, habang umatras. “Hindi ko alam kung ano sa tingin mo ang nangyayari rito, pero gusto kong magtrabaho sa kompanya nang malayo sa drama.”

Lumapit siya sa akin, isinasara ang pagitan, isang pilyong ngisi ang sumilay sa kanyang labi. Akala niya ba nakakatawa ito?

Diyos ko! Bigyan mo ako ng lakas…pakiusap.

“Hindi ko ito guni-guni, Robin. Alam kong nararamdaman mo rin ito.”

Hindi, hindi. Sobrang apektado ako sa kanya, pero hindi ko ito sasabihin sa kanya. Hindi ko hahayaang mahulog ang loob ko sa kanya…

Dahilan niyang hinaplos ang aking mga labi, pinikit ko ang aking mga mata sa pananabik, at marahang humihingal. Patay na patay ako “Naisip kong hawakan at halikan ka buong linggo.”

“Tumigil ka na nga.” bulong ko, ang puso ko ay kumakabog nang husto sa aking dibdib, ang kanyang matinding titig ay walang nagawa para palambutin ang aking nanghihinang katawan. Kailangan ko nang UMALIS!

“Gusto mo ito.”

Nakatayo akong walang magawa at nakatitig sa kanyang mga asul na mata, hindi makaiwas ng tingin, habang hinihipnotismo niya ako. Yumuko siya, walang kahirap-hirap akong binuhat mula sa lupa gamit ang aking baywang hanggang sa magtama ang aming mga mata, ang kanyang mga titig ay agad akong nilalamon. Isa na akong ganap na babae.

“Napakaganda mo, Robin,” bulong niya sa aking mga tainga, marahang hinaplos ang aking earlobe. “Hindi ko alam kung paano ko nakontrol ang aking sarili nang ganito katagal.” Isang mabilis na panginginig ang bumalot sa aking balat, bawat dulo ng aking nerbiyos ay naninigas at nakatayo sa pagdinig. Napakalaki ng epekto niya sa akin. Masyado akong mahina – masyadong walang kakayahan para lumaban, para mag-isip nang tama, para pigilan ang lalaking ito.

Inilapit niya ang kanyang mukha, marahang idiniin ang kanyang noo sa akin. Lahat ng dahilan para wakasan ang kabaliwan na ito ay nakatakas, na nag-iwan sa akin ng isang desperadong nanginginig na latigo. Ang mundo ay lumiliit sa espasyo sa pagitan namin. Instinktibo kong itinaas ang aking kamay sa kanyang mukha, sinusundan ang balangkas ng kanyang panga gamit ang aking mga daliri. Siya ang pinakamagandang lalaking nakita ko.

Nawasak ang lahat.

Dahan-dahan niyang idinikit ang kanyang mga labi sa akin, habang ang aking isipan ay nagwawala sa lahat ng uri ng emosyon na tumatagos sa akin sa iba't ibang anggulo. Ang kanyang mga labi ay mainit, malambot, at parang unan sa akin, hinahayaan ang aking dila na dahan-dahang pumasok sa kanyang bibig – dinadama ang banayad na kiliti ng kanyang hininga sa ilalim ng aking ilong, ang kanyang mga daliri ay dumadampi sa aking mahaba at makapal na buhok habang kami ay naghahalikan. Ang kanyang nakalalasing na amoy ng sariwang tubig na mint na may kaunting oud ay pumapasok sa aking pandama. Naghihiwalay ang aking paghinga, ang aming mga katawan ay nagdikit sa dingding, ang init ay namumuo sa pagitan namin, ang aming mga labi ay gumagalaw sa isang ritmo ng gutom. Ang kanyang dila ay gumulong sa akin, ninanamnam ang aming pinagsasaluhang hininga, dinadama ang kalabog ng aming mga tibok ng puso habang dahan-dahan niya akong inihiga, ang aming mga kamay ay nagpupumilit na tanggalin ang mga damit ng isa't isa.

Diyos ko, kailangan ko na itong itigil, may kasintahan na siya… Diyos ko.

Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang mga daliri sa kanyang mga kulot—napakalambot, napakalambot. Walang mali sa pakiramdam na ito; pareho naming gusto ito, pareho naming kailangan ito, at nababaliw na ako sa pagnanasa. Ngunit...ito ay walang iba kundi isang makasalanang pagnanasa.

Kailangan ko siya, ngunit siya ay nabihag...

Diyos ko! Hindi ito tama, nilalabag ko ang sarili kong tuntunin—ang huwag kailanman makipag-ugnayan sa isang lalaking may pangako na. Ngunit bawat matinong kaisipan na pumasok sa isip ko ay itinapon sa bintana, ako ay tuluyang nawasak ng paghila niya.

Hinawakan niya ang aking pisngi at hinalikan ang bawat pulgada ng aking mukha, nilamon ako nang pira-piraso, walang iniwang bahagi ng aking pagkatao na hindi nagagalaw, walang puwang para mabuhay.

Sumisigaw ang aking isipan ng pagpipigil, ngunit ang aking katawan ay nalulula sa pagnanasa, nanginginig sa ilalim ng matangkad na taas ng lalaking ito. Binibihag ako ng isang makasalanang pagnanasa, ngunit hindi ko mapigilan.

"Hindi...Jack," hingal kong sabi, sabay takbo palayo sa kanya. Bumangon ako at maingat na isinuot muli ang aking mga damit, nakakaramdam ng hiya—ang aking mga iniisip ay malayo sa kahinahunan.

“Hindi ka aalis, Robin,” pagmumuni-muni niya, habang ang kanyang mga kamay ay unti-unting humahawak sa aking baywang. “Hindi ngayon.”

“Hindi ko ito magagawa.”

Umatras ako, ang aking mga binti ay hindi mapigilang nanginig, ipinapakita ang bawat natitirang kontrol. Ang aking pitaka at telepono ay nakalimutan sa kanyang swivel chair.

Naku.

Tumakas ako—naiwan ang aking pitaka, ang aking telepono, at ang aking dignidad.