Chapter 4

MUGTONG-mugto ang mga mata ni Addie habang pinapanood na ipasok sa loob ng puntod ang kanyang ina. Akala niya kapag naoperahan na ito ay gagaling na ito sa sakit ngunit laking pagkakamali niya dahil namatay pa rin ito.

Sobrang sakit para sa kaniya ng nangyari dahil tanging ito na lang ang natitira niyang magulang. Lumaki siyang hindi nakilala ang kanyang ama kaya mag-isa lang siyang itinaguyod ng kanyang ina pero ngayon, maging ito ay tuluyan na siyang iniwan.

Napahikbi siya. Ngayon na wala na ang kanyang ina ay hindi na niya alam ang gagawin niya. Paano pa siya ngayon mabubuhay? Paano pa siya magsisikap kung hindi na nito makikita pa ang lahat ng iyon? Napakarami niya pa namang pangarap para sa kanilang dalawa pero ang lahat ng iyon ay nawala na.

Pagpasok niya sa bahay nila ay sumalubong sa kaniya ang napakalungkot na paligid. Sobrang bigat ng nararamdaman niya ng mga oras na iyon. Niyakap niya ang litrato ng kanyang ina ngunit alam niya na kung nakikita lang siya nito na nalulungkot ay baka mas malungkot pa ito. Wala itong ibang sinabi sa kaniya noon nung nakakapagsalita pa ito kundi kapag nawala siya ay mabuhay siya ng masaya at magaan. 

Hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya. 

Pagkagising niya kinabukasan ay bigla na lang siyang napatakbo sa cr dahil gusto niyang magsuka. Mabuti at nakatakbo pa siya sa banyo bago lumabas ang suka niya. Halos maubos ang lakas niya sa pagsusuka. 

Nang tuluyang gumaan ang pakiramdam niya ay lumabas siya ng pinto ng banyo at umupo sa kama. Sumasakit na rin ang ulo niya. Inisip niya kaagad kung may nakain ba siyang hindi maganda pero nitong mga nakaraang araw ay hindi sya nakakain ng maayos dahil na rin sa stress niya kaya imposible iyon. Pero baka dahil sa puyat niya na iyon dahil hindi nga siya nakakatulog ng maayos nitong mga nakaraang.

Muli siyang humiga sa kama at gusto niya sanang bumalik pa sa pagtulog ngunit nakaramdam siya ng gutom. Ni hindi na nga pala siya kumain maghapon kahapon kaya marahil ay nagugutom siya. Tumayo siya at nagpunta sa kusina. Tanging noodles lang ang nakita niya sa lagayan nila, wala ng iba pa. Kaya iyon na lang ang niluto niya para lang maibsan ang gutom na nararamdaman niya. Mamaya na lang siguro siya lalabas para mamili dahil wala na silang natirang pagkain doon.

Umupo na siya at inilagay sa mangkok ang noodles pero nang malanghap niya pa lang ito ay halos gusto niya na namang masuka kahit na halos naisuka na niya ang lahat ng laman ng tiyan niya. Gutom na gutom siya at rinig na rinig niya ang pagtunog ng tiyan niya pero halos ayaw bumuka ang bibig niya.

May problema kaya siya? O may sakit na kaya siya?

Kahit na anong gawin niya ay ayaw talaga ang pang amoy niya sa noodles kaya wala na siyang nagawa pa kundi ang tumayo at bumalik sa silid niya upang magbihis. Naalala niya ang bilin sa kaniya ng kanyang ina na kailangan niyang alagaan ang sarili niya kaya pupunta siya ng ospital para magpa-check up.

~~~~

Nakangiti ang doktor ng lumapit ito sa kaniya. “Congratulations Miss, buntis ka.” masayang balita nito na ikinapanlaki ng mga mata niya.

Hindi siya makapaniwalang napatingin dito. “Ano pong sabi niyo?” tanong niya rito.

Bigla naman itong nagulat at napatitig sa kanyang mukha. “Ang sabi ko ay buntis ka Miss.” muling sabi nito sa kaniya.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Addie sa narinig niya at pagkatapos ay napahawak sa kanyang tiyan. Siya? Buntis? Pero paanong nangyari iyon?

Biglang nanlamig ang kanyang mga mata ng maalala niya ang gabing iyon. Ang gabing ibinenta niya ang sarili niya sa lalaking iyon kapalit ng pera. Pero posible ba na mabuntis siya kahit na isang beses lang na may nangyari sa kanila?

Sunod-sunod ang naging paglunok niya. Pero, pero… paano na ngayon ito?

“May problema ba Miss?” untag sa kaniya ng doktor dahil sa pananahimik niya. Bigla siyang napatingin dito at isang pilit na ngiti ang sumilay sa labi niya. 

“Wa-wala naman po.” sagot niya rito.

Napuno ng pag-aalala ang mukha nito. “Hindi mo naman balak na ipalaglag ang ipinagbubuntis mo hindi ba Miss?” tanong nito sa kaniya.

Nagulat siya sa tanong nito ngunit mabilis din naman siyang umiling. “Hindi po. Na-nagulat lang po ako.” sagot niya kaagad.

Syempre, mixed emotions ang nararamdaman niya pero kahit na ganun ay wala siyang balak na ipalaglag ang bata. Nagulat lang talaga siya at hindi niya inaasahan na magbubunga ang isang gabing iyon.

Alanganin itong ngumiti sa kaniya. “May mga pregnancy talaga na hindi inaasahan, pero ganun pa man blessing ang pagkakaroon ng baby.” sabi nito sa kaniya. Hindi siya umimik dahil hindi niya alam kung ano ang isasagot niya.

Hindi kaya ang Diyos na talaga ang nagbigay sa kaniya nun dahil alam nitong malulungkot siya ng sobra at araw-araw niyang mamimiss ang nanay niya kaya siya nito binigyan ng baby? Pero kahit na ganun ay hindi niya pa rin maiwasang malungkot. Napakahirap lumaking walang ama, alam na alam niya iyon tapos ipaparanas niya rin ba iyon sa magiging anak niya?

“Salamat po.” magalang na sabi ni Addie sa doktor pagkatapos niyang makuha ang lahat ng vitamins na kailangan niya para sa pagbubuntis niya.

Halos mag-init ang sulok ng kanyang mga mga dahil hindi pa rin siya makapaniwala hanggang ngayon na buntis siya. Parang isang panaginip lang ang lahat.

Habang naglalakad ay bigla na lang siyang nakasalubong ng mga nagkakagulong mga nurse at doktor habang may itinatakbong nakasakay sa isang stretcher. Duguan ito at walang malay. Sa likod ng mga doktor ay ang ilang mga tao na nagmamadaling sumunod dito marahil ang mga kamag-anak ng lalaki. Isang mabigat na buntong hininga ang pinakawalan niya bago lumiko sa isang hallway para umuwi na.

…