Chapter 5

MALAMIG ang mukha ni Sevi nang lumapag ang eroplanong sinasakyan niya. Paano ba naman ay ni hindi man lang niya nakuhang magpahinga sa business trip niya dahil napakarami niyang ginawa. Akala niya ay makakapagpahinga siya ng gabi at makakagala man lang kahit isang beses ngunit hindi. Wala siyang ibang ginawa kundi ang magtrabaho ng overtime doon.

Napabuntong hininga siya at nagpalinga-linga paglabas niya ng airport para hanapin ang driver na susundo sa kaniya. Nagsalubong ang mga kilay niya nang makitang hindi ang assistant niya ang sumundo sa kaniya. 

“Bakit nasaan si Bill?” tanong niya kaagad dito.

Nagulat ito at pagkatapos ay napayuko. “Papunta po sila sa ospital sir.” 

Nagsalubong ang knaiyang mga kilay nang marinig ang sinabi nito. “What? Bakit? Sino ang naospital?”

“Si sir Xander po sir.” sagot nito sa kaniya dahilan para magtagis ang mga bagang niya. 

Mabilis siyang sumakay ng sasakyan. “Dalhin mo ako sa ospital.” kaagad na utos niya rito. Niluwagan niya ang suot niyang kurbata at napahilot sa kanyang sentido. Kahit na pagod siya sa business trip niya at sa byahe ay pupuntahan pa rin niya ang kanyang kapatid sa ospital.

Ito ang sumunod sa kanyang kapatid niya at ang bunso naman nila ay si Sea na kakatapos pa lang sa pag-aaral. 

Ano naman kaya ang nangyari dito at bakit naaksidente?

~~~~

Ang mahahabang biyas ni Sevi ay nagmamadaling naglalakad papasok ng ospital. Pagpasok pa lang ay nagtanong na siya kaagad kung nasaan ang kapatid niya at sinabi ng mga nurse na kasalukuyan daw itong inooperhan kaya sa operating room siya nagpunta.

Sa labas ng pinto ng operating room ay naroon ang kanyang ina na yakap-yakap ng kanyang ama. Halos mapakuyom ang kanyang mga kamay nang makita niya ang vulnerable na itsura ng kanyang ina. Ang kanyang ama ang unang nag-angat ng ulo kaya nakita siya. “Sevi…” 

Doon nag-angat ng ulo ang kanyang ina at pagkatapos ay tumayo mula sa kinauupuan nito at lumapit para yakapin siya. “Sevi… si Xander…” nanginginig ang boses nito.

Wala siyang magawa kundi ang haplusin lamang ang likod nito para aliwin. Nanginginig ang mga balikat nito. “Anong nangyari? Bakit siya naaksidente?” tanong niya rito at inalalayan itong umupo.

Napailing ito. “Hindi ko alam, basta may tumawag na lang sa amin at sinabi na naaksidente siya.” humagulgol na naman ang kanyang ina. Ramdam na ramdam niya sa tinig nito ang sobrang pag-aalala at takot para sa buhay ng kanyang kapatid.

Napakagat labi siya bago hinawakan ang kamay nito at pagkatapos ay marahang pinisil. “Malakas si Xander Mommy, alam kong malalampasan niya iyon. Alam kong mabubuhay siya.” sabi niya na halos may bara ang lalamunan niya.

Nang lingunin niya ang kanyang ama ay kitang-kita rin ang labis na pag-aala sa mukha nito. Hindi ito ang ekspresyon na palagi niyang nakikita sa mukha nito dahil palagi itong seryoso, kung hindi naman ay palagi itong nakatawa dahil binibiro ang kanyang ina pero ngayon… halos hindi niya ma-explain ang ekspresyon na meron ito.

“Huwag ka ng umiyak Mommy, everythings gonna be alright.” hinalikan niya ang noo nito.

“Sana nga. Sana nga makaligtas ang kapatid mo…” umiiyak na sambit nito.

~~~~~~

PAG-uwi ni Addie sa bahay nila ng kanyang ina ay bigla siyang napaisip. Kung buntis siya, paano siya mabubuhay dito ng mag-isa? Anong alam niya sa pagpapalaki ng bata? Anong alam niya sa pagbubuntis, wala siyang alam. Baka mamaya ay kung ano pang mangyari sa magiging anak niya kaya isang desisyon ang nabuo niya sa isip niya. Uuwi na lang muna siya ng probinsya at hahanapin niya ang palaging ikwinekwento sa kaniya ng kanyang ina na nag-iisang kapatid nito na hindi nag-asawa.

Taga Nueva Ecija raw ito at nakatira sa isang liblib na bayan. Hindi niya pa ito nakikita dahil simula nang sumama daw ang kanyang ina sa kanyang ama ay hindi na ito umuwi pa doon idagdag pa na galit daw ito sa ginawang pag-alis ng kanyang ina. Hindi niya alam kung anong magiging reaksyon nito kung basta na lang siyang magpapakita sa bahay nito ng walang pasabi o kung tatanggapin ba siya nito o hindi pero gusto niya pa ring magbakasakali.

Kung hindi siya nito tanggapin doon ay tyaka na lang siya mag-iisip ng gagawin niya. Medyo matagal tagal na rin naman ang lumipas noong umalis doon ang kanyang ina kaya baka sakaling nakalimutan na nito ang lahat ng galit nito sa kanyang ina.

Umupo siya sa sofa at tiningnan niya ang larawan ng kanyang ina bago ngumiti ng malungkot. Pero kahit papano ay masasabi niyang nabawasan ang lungkot na nararamdaman niya. Napahawak siya sa kanyang tiyan at ngumiti. “Huwag kang mag-alala anak, hindi kita pababayaan okay? Kahit na hindi sinasadya ang pagkakabuo mo, masaya ako sa pagdating mo sa buhay ko.” bulong niya sa kanyang tiyan.

Kahit na hindi niya kilala ang lalaking iyon na nakasiping niya noong gabing iyon ay hindi niya ipaparamdam sa anak na malas ito sa buhay niya. Bagkus ay mamahalin niya ito ng buong-buo.

Sa totoo lang, habang nasa daan kanina pauwi ay napaisip siya. Ano kaya ang magiging reaksyon ng lalaking iyon kung hahanapin niya ito at sasabihin niyang buntis siya, magugulat kaya ito? Pero malamang na wala itong gagawin kundi ang ipagtabuyan siya dahil tapos na siya nitong binili ng sampung milyon. Wala na itong responsibilidad pa sa kaniya.

Tandang-tanda pa niya ang mukha nito pero ito? Hindi nito nakita ang mukha niya kaya kahit na magkita sila, paniguradong hindi siya nito makikilala kaya imposible rin na kilalanin nito ang anak niya. Mukha itong mayaman sa totoo lang pero wala siyang balak na maghabol dito. Idagdag pa na kahit na alam niya ang mukha nito, hindi rin naman niya alam ang pangalan nito.

…