Chapter 7

FOUR YEARS LATER

ISANG malungkot na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Addie habang nakatingin sa natutulog na mga anak niya. Dahan-dahan siyang lumapit sa mga ito at ginawa niya ang lahat para hindi siya makagawa ng kahit na anumang ingay na magiging dahilan para magising ang mga ito. Ngayon ang araw kung saan ay kailangan niyang umalis para bumalik ng Manila.

Kailangan niya kasing maghanap ng trabaho doon dahil alam niya na sa susunod lang na mga taon ay kailangan ng mag-aral ng mga anak niya. Hindi niya naman gugustuhin na hindi makapag-aral ang mga ito. Isa pa, kahit na mahirap ay gusto niya sanang ipasok ang mga ito sa private school dahil mas sigurado siya sa kalidad ng edukasyon.

Gusto niyang maging matalino ang mga ito. Sa edad nga nilang tatlong taon ay marunong na silang magsulat at bumasa ng mga simpleng english words.

Labag man sa loob niya na iwan ang mga ito ay kailangan niyang magsakripisyo para sa future ng mga ito. May mga mapapasukan din naman sa probinsya, pero kasi… mas malaki ang sahod doon kaya mas pipiliin na lang niya doong magtrabaho.

Hinalikan niya ang mga ito sa noo. Hindi na siya magpapaalam pa sa mga ito dahil baka hindi lang siya makaalis. Idagdag pa na mga bata pa ang mga ito para maintindihan ng mga ito. Napakagat labi siya at pagkatapos ay dahan-dahang lumabas ng silid ng mga ito.

Sa sala ay nakita niyang naghihintay na sa kaniya ang kanyang auntie. “Mag-iingat ka doon Addie.” sabi nito sa kaniya na ikinangiti niya naman at ikinatango.

“Opo auntie.” mabilis niya namang sagot at niyakap ito.

“Ako ng bahala sa dalawa kaya huwag mo na silang alalahanin pa.” 

Napatango na lang siya. “Tatawag po ako palagi sa inyo auntie.” sabi niya rito at pagkatapos ay binitbit na ang kanyang mga bag at lumabas na para sumakay sa naghihintay na tricycle sa labas ng bahay. Bago siya sumakay ay nilingon niya pa ang kanyang tiyahin na nasa pinto bago maluungkot na ngumiti.

“Aalis na po muna ako auntie.” paalam niya at tuluyan ng sumakay ng tricycle.

Napapikit siya pagsakay niya sa loob at huminga ng malalim para sabihin sa sarili niya na ayos lang ang lahat. Na para naman iyon sa future ng mga anak niya.

~~~~~~

Npa-angat ng ulo si Sevi nang marinig niya ang pagbukas ng pinto. “Hindi ba at inutusan kitang—” nabitin sa ere ang kanyang mga sasabihin ng makita niya ang kanyang sekretaryang si Miranda sa kanyang harapan habang naglalakad. 

Napataas ang sulok ng kanyang mga labi at natigil sa ginagawa bago sumandal mula sa kanyang kinauupuan. Hinintay niyang makalapit ito sa kaniya. Nang tuluyan na itong tumigil sa harap niya ay napangiti siya. Agad na napuno ng pagnanasa ang kanyang mga mata.

“You like it?” malambing na tanong nito sa kaniya. Ang tinatanong nito ay ang suot nito na sobrang sexy at sobrang daring na halos lumabas na ang kaluluwa nito.

Ngunit sa kaniya ay wala naman iyong problema dahil anong oras na, wala na silang kasama pa sa loob ng kmpanya dahil nauna ng nagsiuwian ang mga empleyado niya. Idagdag pa na inutusan niya si Bran kaya hindi pa ito bumabalik hanggang sa mga oras na iyon.

Tumango siya bago pinagapang ang kanyang mga kamay sa hita nito. Isang nasisiyahang ngiti ang sumilay sa labi ng babae at umupo sa kanyang mesa. Tinanggal muna nito ang mga dokumentong nasa harap niya kanina at binabasa bago ito umupo doon.

Kaya lang ay bumaba din ito kaagad at sa halip na sa mesa umupo ay sa kandungan niya ito piniling umupo. 

Ikinawit nito kaagad ang mga kamay sa kanyang leeg at siya naman ay napahawak sa beywang nito. Sa totoo lang, hindi si Miranda ang unang sekretarya niya na nang-akit sa kaniya. Ilan na ang babaeng sekretarya na dumaan sa kaniya ngunit ang lahat ay nabigo na paibigin siya.

Hindi niya nakikita ang mga ito bilang babae kundi bilang mga parausan lamang. Isa pa, hindi niya anman pinipilit ang mga ito dahil ang mga ito mismo ang lumalapit sa kaniya at sino siya para tanggihan ang mga ito? Grasya ang mga ito para sa kaniya. Tanggihan niya na ang lahat huwag lang ang mga perlas ng silangan na iniaalay sa kaniya. Pinakamagandang bagay iyon para sa kaniya sa balat ng lupa.

Ilang sandali pa ay tuluyan na nitong inilapit ang mukha sa kaniya at pagkatapos ay ramdam na ramdam niya kung paano nito ikaskas ang dibdib sa kaniya. Lalaki siya kaya normal lang na tigasan siya kaagad sa oras na madikitan siya ng katawan nito.

Ngunit kahit na ganun, alam niya sa sarili niya na parang normal lang na sex iyon sa pagitan nilang dalawa. Walang magiging epekto iyon at kahit na gaano pa nito galingan para lang mapaligaya siya ay hinding-hindi pa rin niya makakalimutan ang babaeng iyon noong gabing iyon, ilang taon na ang nakakaraan.

Kahit na ilang taon na ang nakalipas ay parang fresh na fresh pa rin sa kanyang alaala ang lahat. Na para bang kahapon lang nangyari ang lahat. Ginawa niya ang lahat para mahanap ito ngunit kahit na anong hanap niya ay hindi niya ito matagpuan. Ni wala siyang clue kung sino ito at napaka imposible na para sa kaniya na mahanap pa ito.

Idagdag pa na hindi niya maintindihan ang sarili niya kung bakit niya patuloy itong hinahanap. Wala siyang ideya. Baka dahil gusto niyang malaman kung anong klaseng babae ito at ganun na lang ang epekto nito sa kaniya. Tama, iyon nga ang gusto niyang malaman. Baka nga.

Nasa leeg na niya kaagad ang mga labi nito ng hindi niya namamalayan at halos maitulak niya ito mula sa kanyang kandungan nang biglang bumukas ang pinto. 

Natigil ang kanyang ama sa harap ng pinto dahil  sa nakita. Ang babaeng nasa kandungan niya ay kaagad na bumaba at nagmamadaling nagtatakbo palabas ng opisina dahil sa labis na kahihiyan. Naging malamig ang kanyang mga mata. Hindi ito ang unang beses na nahuli siya nito sa loob ng kanyang opisina na may kasamang babae.

…