Chapter 6

GULAT ang nakapaskil sa mukha ng babaeng nakatayo sa harapan niya nang pagbuksan siya ng pinto. Hindi ito nagsalita at pinapasok na lang siya basta kahit na hindi pa niya ibinubuka ang kanyang bibig para magpakilala.

Sa unang tingin pa lang sa mukha nito ay halos maiyak na siya dahil hindi lang ito basta kahawig ng kanyang ina kundi kamukhang-kamukha niya ito. Hindi maitatanggi na magkapatid nga silang dalawa at higit pa doon ay parang nasa harap niya muli ang kanyang ina, malakas at buhay na buhay pa.

Pagpasok nila sa loob at tumigil ito at humarap sa kaniya. “Umupo ka.” utos nito sa kaniya ngunit hindi siya gumalaw, nakatingin lang sa mukha nito habang nangingilid ang mga luha.

“Pwe-pwede ko po ba kayong yakapin?” mahina niyang tanong dito. Binalot na naman kasi siya ng lungkot at pangungulila sa kanyang ina. Miss na miss na naman niya ito lalo.

Napataas ang kilay nito ngunit sa huli ay pumayag din naman ito kaagad sa sinabi niya. Tumango ito dahilan para isahing hakbang niya ang distansya sa pagitan nilang dalawa at niyakap ito ng mahigpit. Hindi na rin niya napigilan pa ang luha sa pagtulo mula sa kanyang mga mata.

Hindi pa sila close ng Tita niya pero nang yakapin niya ito ay parang gumaan lahat ang problemang dala-dala niya.

Ilang sandali ay lumayo na siya rito at nagmamadaling pinunasan ang mga luha sa kanyang mga mata. “Pa-pasensya na po kayo… miss na miss ko lang po kasi ang nanay ko.” muling gumaralgal ang tinig niya at mahinang napahikbi. Pilit niyang pinipigilan ang kanyang sarili ngunit hindi niya talaga kayang pigilan ang kanyang emosyon dahil siguro hindi pa siya sanay na wala ang kanyang ina.

Narinig niya ang paghugot nito ng malalim na buntong hininga bago siya nito hinila patungo sa sofa. Pagkaupo niya ay tumayo ito at umalis. Pagbalik nito ay may dala na itong isang basong tubig at inabot sa kaniya. “Uminom ka muna.”

Kaagad niya naman kinuha ang tubig na dala nito at ininom. Ilang beses siyang huminga ng malalim hanggang sa tuluyan nang kumalma ang nararamdaman niya. Nakayuko siya habang hawak ang baso. “Pasensya na po kayo kung nagpakita ako rito ng wala man lang pasabi. Ako nga po pala si Addie, ang anak ng kapatid niyo…” tumigil siya sandali at napalunok. “Alam ko pong galit kayo sa nanay ko pero, wala na po kasi akong ibang malapitan ngayon. Idagdag pa po na… na buntis ho ako ngayon.” muling nag-init ang sulok ng kanyang mga mata.

Para ring may bumara sa lalamunan niya ng muli niyang maalala ang kanyang sitwasyon. Nalulungkot siya para sa anak niya ngunit ano nga ang magagawa niya? Hindi niya naman maatim na ipalaglag ang mga ito dahil hindi naman siya ganung klaseng babae.

Muli itong napahugot ng malalim na buntong hininga. “Alam mo naman siguro na hindi ako mayaman hindi ba? Isa pa, simple lang ang buhay ko rito. Nakwento naman na siguro iyon sayo ng nanay mo.” huminga ito ng malalim. “Itong manggahan at ang bukid lang ang pinagkukunan ko ng pera. Tyaka may mga alaga akong hayop.” sabi nito sa kaniya.

Kaagad siyang nag-angat ng kanyang ulo. “Okay lang po yun Auntie. Sanay naman po ako sa hirap tyaka hindi po ako maarte. Kaya ko pong mag-adjust at higit sa lahat ay handa po akong tulungan kayo sa mga trabaho niyo rito.” sabi niya dahil baka mamaya ay palayasin siya nito. “Basta huwag niyo lang po akong palayasin, wala na po akong ibang mapupuntahan.” nagmamakaawa ang tinig niyang sabi rito.

Napailing naman ito at pagkatapos ay inabot ang kamay niya para bahagyang pisilin. “Bakit ko naman iyon gagawin sa nag-iisa kong pamangkin?” isang malungkot na ngiti ang sumilay sa mga labi nito. “Anong nangyari sa kapatid ko?” tanong nito sa kaniya.

Nang banggitin nito ang nanay niya ay wala naman siyang galit na naramdaman mula sa boses nito. Ni wala rin siyang nabanaag na galit sa mga mata nito kundi sa halip ay lungkot ang nababasa niya mula sa mga mata nito. 

Napakagat labi siya bago muling nagyuko ng ulo. “Sinabihan po siya ng doktor noon na hindi siya pwedeng magbuntis dahil may sakit siya sa puso pero ipinilit pa rin niyang magbuntis at ako ang resulta.” sabi niya rito.

Sandali itong natahimik. “E ang tatay mo?” 

Halos manlamig ang kanyang mga mata dahil sa tanong nito ngunit pinili pa rin niyang sagutin ito. Umiling siya. “Hindi ko na po siya nakilala dahil iniwan niya si nanay noong maliit pa ako.” sagot niya rito.

Kitang-kita niya ang gulat sa mukha nito ng sabihin niya iyon. “Anong sabi mo? Iniwan niya ang nanay mo noong maliit ka pa?” ulit nitong tanong sa kaniya na para bang hindi ito naniniwala sa sinabi niya.

Tumango siya. “Iyon po ang sabi ni nanay. Iniwan niya kami at kahit ilang taon na po ako ngayon, ni anino niya ay hindi ko pa rin nakikita. Dahil sa pagiging absent niya sa buhay ko ay ni hindi ko alam kung anong pangalan niya. Ni ang itsura niya ay wala akong kaide-ideya.” sabi niya rito. Hindi na ito nagsalita pa, bagkus ay pinagpahinga na lang muna siya nito.

~~~~~

“Isang linggo akong nawala pero hanggang ngayon ay wala ka pa ring balita tungkol sa babaeng iyon?” tanong ni Sevi kay Bill.

Nakayuko lang naman ito habang nakatayo sa harap niya. “Pasensya na po kayo sir, pero wala po talagang impormasyon tungkol sa kaniya. Sadyang basta na lang daw po siyang nagpunta doon para sa pera at hindi rin nila alam kung saan siya nakatira sir.”

Napahilot na lang sa sentido si Sevi. “na-check mo ba ang cctv? Nakuha mo ba ang mukha niya?” muli niyang tanong dito ngunit umiling ito.

“Hindi po kita ang mukha niya sir dahil noong dumating kayo ay nakasuot siya ng maskara at maging noong pag-alis niya ay nakasuot pa rin siya ng maskara.” sagot naman nito kaagad sa kaniya na ikinakuyom ng knaiyang mga kamay.

Paano niya ito mahahanap ngayon kung wala man lang siyang impormasyon tungkol dito. Bukod pa doon ay ni hindi niya man lang nakita ang mukha nito. Tanging ang natatandaan niya lang ay ang paraan ng pag-ungol nito at napaka-imposible naman yata na mahanap niya ito ng dahil lang doon.

Isang mahinang buntong hininga ang pinakawalan niya bago napasandal sa kanyang swivel chair. Saan niya kaya mahahanap ang babaeng iyon na gumugulo sa isip at buong sistema niya.

…