LOGINNang gabing iyon... Habang nasa guest room kami ng mga anak ko... Hindi ko naiwasang mapaiyak. Tahimik na natutulog sina Kiel at Kian sa malaking kama, habang walang kamalay-malay sa mga salitang bumaon sa puso ko kanina. Pinilit kong pigilan ang mga luha ko. Dahil ayokong makita nila akong umiiyak. Ngunit kahit anong pilit ko... Mas lalo lamang bumibigat ang dibdib ko. Ilang sandali pa... Tatlong marahang katok ang narinig ko mula sa pinto. Mabilis kong pinunasan ang pisngi at huminga nang malalim bago ako bumangon para buksan ang pinto Pagkabukas ko noon agad bumungad sa akin ang gwapong mukha ng kasintahan ko. Na napakunot-noo ng makita ako "Have you been crying?" Mabilis akong umiling. "H-Hindi..." Ngunit hindi ko man lang natapos ang pagsisinungaling ko. Dahan-dahan niyang itinaas ang isang kamay at marahang hinaplos ang pisngi ko. "Come on Althea you don't have to hide it from me." napayuko ako. "Pasensya na..." Mahina kong sabi. "Hin
Althea's POV Hindi ko kailanman inisip na darating ang araw na magiging normal para sa akin ang presensya ni Zevran Altamirano. Dati... Isa lamang siyang pangalan na naririnig ko sa hotel. Ang CEO. Ang taong halos kinatatakutan ng lahat Ang lalaking laging seryoso, laging abala, at walang oras para sa kahit sino. Ngunit ngayon... Siya ang lalaking naghihintay sa labas ng hotel pagkatapos ng shift ko. Siya ang lalaking marunong makinig sa mga kwento ng kambal ko na halos walang katapusan at paulit-ulit. Siya ang lalaking nakaupo sa maliit naming sala na parang hindi siya isang taong sanay sa malalaki at mamahaling lugar. At higit sa lahat... Siya ang lalaking piniling manatili. Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. Siguro noong gabing nasa rooftop kami ng ospital. Noong sinabi niyang hindi ko kailangang dalhin ang lahat mag-isa. O siguro noong una niyang hinawakan ang kamay ko hindi para tulungan ako bilang isang empleyado... Kundi b
Zevran's POV Tme has a strange way of changing people. Days became weeks. Weeks quietly turned into months. And before I realized it... That small apartment at Villa Esperanza had become as familiar to me as my own home. Every evening after work... Without even thinking about it... I found myself driving to the same place. Not because I had promised anyone. Not because I was expected to. But because my day somehow felt incomplete if I didn't see them. If I didn't hear Kian excitedly tell me about something he learned in school. If I didn't listen to Kiel proudly, explain another impossible invention he had imagined. And... If I didn't see Althea smile. It was strange. For years... My life revolved around meetings. Contracts. Business expansions. Numbers. Success. Everything had a schedule. Everything had a purpose. Yet somewhere along the way... My happiest moments became the ones that could never be written on a calendar. A simple
Hindi agad siya sumagot Nanatili lamang siyang nakatingin sa akin na parang may gusto siyang sabihin... Ngunit hindi niya alam kung paano iyon sisimulan Tahimik ang maliit naming sala. Tanging mahinang ugong lamang ng electric fan at ang banayad na paghinga ng kambal mula sa silid ang maririnig. Ilang segundo ang lumipas humakbang siyang palapit sa akin at marahan niyang inabot ang isa kong kamay. Bahagya akong napasinghap ng maramdaman ko ang mainit niyang palad. Napatingin ako sa magkahawak naming kamay. Pagkatapos... Unti-unti akong tumingala. At doon nagtagpo ang aming mga mata. Hindi ko mabasa ang nais ipahiwatig ng kanyang mga mata ngunit malinaw kong nakita doon ang pag-aalinlangan niya... At ang damdaming na tila matagal na niyang pilit itinatago. "Althea..." Mahina niyang tawag sa pangalan ko na halos pabulong. Napalunok ako. "Sir...?" Hindi siya agad nagsalita sa halip... Marahan niyang hinaplos ng hinlalaki ang likod ng kamay ko na para
Althea's POV Mabilis lumipas ang mga araw. At maging ang mga linggo. Parang kailan lamang... Nasa ospital ako, nakaupo sa labas ng emergency room habang nanginginig sa takot at hindi alam kung ano ang mangyayari sa anak ko. Parang kailan lamang... Pakiramdam ko ay mag-isa kong hinaharap ang pinakamalaking pagsubok sa buhay ko. Ngunit ngayon... Unti-unti nang bumalik sa dati ang lahat. Si Kiel ay tuluyan nang gumaling. Bumalik na ang sigla niya. Bumalik na rin ang pagiging makulit niya na madalas kong pagsabihan. "Mama, pwede na po ba akong tumakbo?" Napatingin ako sa kanya habang nakakunot-noo. "Sige anak, pero kailangan mo pa ring mag-ingat okay?." "Opo Mama. Napangiti ako habang pinagmamasdan sila. Ito ang bagay na lagi kong ipinagpapasalamat. Ang makita silang masaya. Ang makita silang ligtas. Ngunit may isa pang bagay na hindi ko inaasahan. At iyon ay... ang boss kong si Zevran. Noong una... Hindi ko alam kung paano ako magiging komp
I used to believe that every important relationship in life began with a reason. Business partnerships had contracts. Friendships were built through years of trust. Connections were created through mutual benefit. Everything had an explanation. Everything had a beginning that made sense. But with Althea and her children... I couldn't find one. There was no business agreement. No obligation. No reason for me to keep returning. Yet every morning... I found myself thinking about them. About whether Kiel was feeling better. About whether Kian was eating properly. About whether Althea had rested at all. And that bothered me. Because I wasn't someone who allowed distractions. Especially personal ones. But somehow... A family I barely knew had become the first thing I thought about when I woke up Three days after Kiel's hospitalization... I returned to the hospital. This time... I wasn't carrying documents. I wasn't meeting investors. I wasn't there as the CEO of Al
Elyse POV May mga gabing kahit pagod ka na, tumatanggi pa ring manahimik ang isip mo. Isa iyon sa gabing iyon. Nakahiga ako sa manipis kong kama habang pinapakinggan ang ulan sa bubong ng apartment. Katabi ko ang maliit na electric fan na halos mas maingay pa kaysa malamig. Sa kabilang kwarto, m
Gavin POV Hindi ko hilig alalahanin ang nakaraan. para sa akin walang silbi iyon Ang mga alaala ay parang lumang sugat kapag paulit-ulit mong hinawakan, lalo lang dumudugo. Kaya natutunan kong tumingin palagi sa susunod na problema, susunod na deal, susunod na meeting. Mas madaling kontrolin an
Elyse POV Hindi ako sanay sa mga lugar na kumikinang. Iyong tipong pati sahig ay kaya mong makita ang repleksyon mo. Iyong mga lobby na amoy mamahaling pabango at katahimikan. Iyong mga gusaling may mga taong nakangiti pero parang laging may tinatago. Kaya tuwing pumapasok ako sa De La Vega Found
Helena POV May mga taong akala nila, ang pagiging malakas ay natural na katangian. Hindi. Pinipili iyon. Araw-araw. Kahit unti-unti kang kinakain ng pagod. Kahit paulit-ulit mong pinipilit na huwag bumigay kahit sa harap ng taong matagal nang hindi na sa iyo buo. Si Gavin. Ang asawa ko. Ang







