Chapter 4

Naya stared at her mother. Pareho silang gulong-gulo ang buhok.

“Are you okay?” tanong nito sa kaniya. Tumango naman siya at pakiramdam niya ay may jetlag siya sa tindi ng biyahe nila. Ang dapat na isang oras lang ay naging tatlong oras. The whole trip was literal h*ll. Pasalamat na lang siya na nakarating sila ng safe.

Kaya pala naka-neon ang dalawang matanda dahil talagang inabutan na sila ng gabi. Kasalukuyan silang naasa labas ng mataas na pader. Sa tingin niya ay isa iyong abandonadong lugar at malayo sa kabahayan. Ang taas pa ng talahib.

“Wala kayang CCTV’s dito?” usisa ng mommy niya sa kambal.

“Wala na silang oras mag-install dito sa labas. Sa loob panigurado meron ‘yan. Hindi electronic pero tao,” sagot ni Vee Song.

Ilang sandali pa ay natulala si Naya nang tampalin ni Vee Lat ang kaniyang braso.

“May lamok, swerte ng lamok at nasipsip ka niya, ganda. Gusto mo patayin natin silang lahat makaganti ka man lang,” anito.

“Hindi po ba mas unahin natin na i-rescue si daddy?” saad niya rito.

Napatapik naman ang matanda sa noo niya saka natawa.

“Ay! Oo nga pala. Kailangan na nating bilisan. Ito, tig-isa tayo.”

Nagtaka naman si Naya nang bigyan sila ng mommy niya ng asarol. Nagtinginan pa sila. Ngumisi naman ang kambal.

“Kita niyo ‘yang sobrang taas na pader?” ani Vee Lat. Tumango naman sila.

“Hindi natin kayang akyatin ‘yan. Sa sobrang taas niyan kahit si Spiderman mahihirapang akyatin ‘yan. Kung ipagpalagay natin na nakaakyat tayo, isang problema na naman ang pagbaba. So, ano sa tingin niyo ang gagawin natin?” tanong nito.

Itinaas naman ni Erlinda ang kamay niya at nakangiti pa ito.

“Maghuhukay tayo ng lupa. Kailangan nating maghukay mula rito hanggang sa kabila para gagapang na lang tayo. Problem solved,” proud na sambit ng kaniyang ina.

“Korek! Sige na, walang pwedeng masayang na oras,” ani Vee Lat.

Wala na ring nagawa pa si Naya. Imbis na makipagtalo ay nagbungkal na rin siya. Halos maligo na sila ng pawis bago matapos. Mabilis naman ang kilos nila na gumapang at tuwang-tuwa pa nang sumakses nga.

“Ay p*nyeta!” mura ng mommy niya.

Napatingin naman siya sa hindi kalayuan at napapikit sa sobrang katangahan.

“Ano ba ‘tong ginagawa namin?”  sambit ni Naya s asarili at ramdam ang pagod na para siyang mawawalan ng lakas sa paa.

Sa hindi kalayuan ay malaki ang daan. Walang bantay at lalong walang pader. Pwede naman pala roon pero nagpakahirap pa sila.

Nagtinginan naman silang apat.

“Isipin niyo na lang na training ‘to. Isang survival training,” ani Vee Song at alanganing tumawa.

“Huwag na nating isipin ‘yan. Ang importante ay mailigtas si Gov. Tara na, sunod kayo sa ‘kin,” ani Vee Lat at tumakbo na sila papunta sa lumang building. Mabilis silang nagtago nang mapansin ang maraming bantay.

“Tang-ina! Ang daming bantay,” ani Vee Song.

“Hindi kaya hanggang dito na lang tayo? Oh my! Hindi pwede, nag-aaral pa ang Naya ko. Kailangan natin ng reinforcement. Mamamatay tayo. Kung bakit kasi eh,” reklamo ni Erlinda at nanginginig na niyakap si Naya.

Pakiramdam ni Naya ay nawalan siya ng lakas at pag-asa. Bad idea talaga na sumugod sila rito. Ni wala man lang silang dalang armas. Hindi pa sila marunong. Parang lalo lang nilang pinalala ang sitwasyon. Sana lumapit nalang sila sa mga pulis. Hindi naman lahat eh nababayaran.

Napatingin siya sa kambal na nagbubukas ng dala-dala nitong mga bag. Nanlaki ang mata niya nang makitang may mga armas doon. May shotgun at machine gun pa. Ang bigat nu’n. Kaya pala pansin niya na halos mawalan na ng hininga kabibitbit si Vee Song kanina.

“Pili ka ganda, gusto mo?” tanong ni Vee Lat sa kaniya. Umiling naman siya at kinuha lang ang baseball bat.

“Ay! Hindi ‘yan nakamamatay, nawawalan lang ng malay. Saka hahampas ka pa lang bulagta ka na sa bala ng baril ng mga ugok na ‘yon. Hindi ka ba marunong kumasa nito?” usisa nito. Tumango naman siya dahil wala naman siyang ideya. She grew up spoiled and sheltered.

“Ang mabuti pa, stay muna kayo rito. Kami na ang bahala ni, Kambs sa loob. May whistle qko rito. Pipito ako kapag pwede na kayong pumasok sa loob,” anito.

“Ha? Sigurado kayo?” nag-aalala niyang tanong.

Ngumisi naman ang dalawang matanda at itinaas ang kanilang hinlalaki.

“Matanda man sa iyong paningin, matanda pa rin. Alangan namang magmilagro ano. Sige, magtago muna kayo rito.”

Ilang saglit pa ay umalis na ang dalawa. Hindi niya alam kung ano ang ginawa at nu’ng pagsilip niya ay bulagta na ang dalawang bantay sa labas. Naiwan silang dalawa ng mommy niya na nilalamok pero wala siyang pakialam. Nag-aalala siya sa dalawang matanda.

Ilang sandali pa nga ay nakarinig sila ng malakas na tunog ng baril. Mukhang may komosyon sa loob. Kaagad na napadasal siya na sana ay okay lang ang dalawa. Hindi niya mapapatawad ang sarili niya kung may mangyari sa dalawang matanda.

“Mommy,” naiiyak niyang wika.

Hindi naman maipinta ang mukha ng mommy niya. Tahimik lang ito at halatang nag-aalala rin.

Ilang sandali pa ay narinig nila ang pagpito ni Vee Lat.

Nagtinginan sila ng mommy niya at mabilis ang kilos na tumakbo papasok ng building. Lahat ng tauhan ay nakahandusay. Isa lang ang duguan.

“Darling!” sigaw ng mommy niya at tinakbo ang ama niyang nakatali sa upuan. Maraming pasa sa mukha at napaiyak nang makita sila. Mabilis na lumapit siya rito at niyakap nang mahigpit.

“Daddy!” aniya at pumalahaw ng iyak. She’s so happy that he’s safe. Napatingin siya sa kambal na balisa.

“Bilisan na natin, naalerto ng bw*sit na ‘to ang boss niya na papunta rito. Sumakto lang pala na ginabi tayo at kaunti lang ang naiwan dito at may nakaengkwentro ang boss nila. Baka magising na rin ang mga ‘yan mamaya, bilisan na natin. Lint*k! Talagang ngayon pa sumakit ang puson ko,” reklamo ni Vee Song.

“Ha? Ano’ng nangyari? Napuruhan ka ba?” alalang tanong niya rito.

“Hindi, dinatnan ako,” sagot nito. Natahimik naman si Naya.

“Char! Joke lang! Kinabag lang. Natatae ako, tara na,” sagot nito. Napailing na lamang siya. Kahit kailan talaga.

Kaagad nilang inalalayan ang daddy nila at mabilis na lumabas ng building. Halos mawalan ng hininga si Naya nang makita ang napakaraming sasakyan na papasok. Puro armado at nakatuon sa kanila ang mga armas.

“Dapa!”

Ramdam ni Naya ang pagtama ng ulo niya sa semento at halos mawalan siya ng ulirat sa lakas ng pagsabog.