Kabanata 2

Kabanata - 2

Birthday niya ngayong araw kaya maaga pa lang ay excited na siyang nagising. Nagtungo siya sa kusina para kumuha ng tubig ngunit bago pa man siya makarating sa hamba ng p***o, may narinig siyang mga kakaibang tunog na nagpapatigil sa mga paa niya.

“Bilisan mo pa! Bilisan mo!” “Ahh! Mmh!”

“Bilisan mo, malapit na ak—”

Nanigas siya sa kinatatayuan niya. Parang nahihirapang nanganak na hindi niya maintindihan. Dahil sa matinding pagtataka at kuryosidad, nagmadali siyang nagtungo sa kusina. Hindi na niya nag-abalang buksan ang ilaw; mas pinili niyang magtago sa dilim upang malaman kung ano talaga ang nagaganap.

“Holy shit!”

Agad niyang tinakpan ng kaniyang mga kamay ang bibig nang sumambulat sa kaniya ang kahalayan na ginagawa nila. Kitang-kita ng dalawang mata niya sina Kuya Mac at Ate Lyza, walang saplot at tila lumiliyab sa sarili nilang mundo sa mismong kusina!

Nanlaki ang mga mata niya, halos hindi siya makahinga sa tindi ng gulat. Oo, aaminin niya—dalawampu't taong gulang na siya, pero ni minsan ay hindi niya pa naranasan ang ganoong bagay. Birhen pa siya, no kiss, no hug man lang! Tapos ang bubungad sa kaniya sa mismong araw ng kaarawan niya ay ang kahubaran nila? Jusko! Bakit naman ganito ang handog sa kaniya ng tadhana?

Bagamat alam kong—este, alam niyang mali ang ginawa ng dalawa, wala rin naman siyang nagawa. Sabi nga nina Mom at Dad, hindi niya naman sila tunay na kapatid. Mga ampon lamang sila mula sa bahay-ampunan, malamang ay dinala rito dahil matagal bago siya dumating sa buhay nina Mama at Papa.

Pero kahit na ganoon, ang bababoy pa rin nila, 'no! Kaya bago pa siya tuluyang mabulag o maaliw sa nasasaksihan, nagpasya siyang gumawa ng ingay upang putulin ang kasalanang iyon. Baka sakaling magising si Mom at maabutan sila rito.

“Meow... meow... meow!” ginaya niya ang tunog ng pusa habang nakatago sa gilid ng refrigerator.

“Shit! May tao! Este, may pusa!” narinig niyang taranta ni Lyza. “Baka magising si Mom at makita tayo rito!”

“Kailan ba tayo nagkaroon ng pusa?” balik-tanong naman ni Mac.

“Ano ka ba? Pusa man o ano pa 'yan, sa silid na lang natin ituloy!”

Pagkatapos ay sabay pa silang naghagikgikan na tila walang pakialam sa mundo. Kung siya lang ang masusunod sa bahay na ito, matagal na niya silang pinalayas!

Nang masigurong lumayo na sila, lumabas siya sa pinagtataguan para kumuha ng tubig. Uhaw na uhaw na talaga siya—malamang ay epekto na rin ng matinding trauma mula sa nasaksihan.

“So, ikaw pala ang pusang gumambala sa amin ni Mac!”

Napapitlag siya nang biglang sumulpot sa likuran niya ang mataray na boses ni Lyza.

“Ayyyy multo!” sigaw niya kunwari, sabay hawak sa dibdib.

“Psssst! Ang ingay mo! Baka magising si Mom!” saway nito habang masama ang tingin sa kaniya. “Bumalik ka na sa kuwarto mo. Birthday mo na mamaya, kaya dapat blooming ka!”

Sa totoo lang, mabait naman sa kaniya si Ate Lyza paminsan-minsan. Ang problema lang, masyado siya itong lulong sa mga ganoong klase ng bisyo.

Bago siya tuluyang tumalikod, hindi na niya napigilang magtanong. “Seryoso, Ate. Kailan n'yo pa ginagawa 'yan ni Kuya?”

“Hey! Umayos ka riyan! Hindi naman kami magkapatid ni Mac!” mataray nitong sagot.

“Pero... paano na lang ang mararamdaman nina Mom at Dad kapag nalaman nila?”

Kumunot ang noo ni Lyza at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. “Inggit ka lang kasi ako ang gusto ni Mac! Umakyat ka na nga!”

Napanguso siya sa inis. Wow! Siya pa talaga ang inggit?

Wala na siyang nagawa kundi ang umakyat sa silid niya. Hindi na siya umimik pa dahil ayokong—este, ayaw niyang masira ang napakahalagang araw niya. Hay naku! Bukas niya na nga lang ang mga ito isusumbong.

Makalipas ang ilang oras, tuluyan nang sumikat ang araw. Pasado alas-siyete na ng umaga nang magising siya na may ngiti sa labi.

“Yes! Baka andito na si Dad at si Tito!” Masaya siyang bumangon at mabilis na tumakbo pababa. Abala na ang lahat sa paglilinis at paghahanda sa hardin para sa simpleng salusalo.

“Mom! Dumating na ba si Daddy?” tanong niya agad.

“Nope, anak. Why?”

“Nothing, Mom,” sagot niya habang ngumiti nang palihim. Sabi nga ni Dad, surprise! Siguro may inihanda talaga itong espesyal. “What about Uncle, Mom?”

“Wala pa rin siya,” sagot ni Mama.

Bigla siyang nakaramdaman ng lungkot. Akala ko pa naman—akala niya pa naman ay sabay silang darating. Kaya naman nagpasya siyang maghilamos, magbihis, at magpaalam kay Mom.

“Mom, pupuntahan ko si Uncle sa private hotel niya. Baka tulog pa 'yun at nakalimutan ang birthday ko.”

“Oh, sige, anak. Mag-ingat ka, remember birthday mo today,” paalala ni Mama.

Dali-dali siyang lumabas at pinaharurot ang scooter na regalo sa kaniya ni Tito.

Wala siyang kaalam-alam na ang simpleng pagbisitang iyon ang magdadala sa kaniya sa pinakamadilim na bangungot ng buhay niya.

Ngunit bigla na lang naubusan ng gasolina ang sasakyan niya sa mismong wala pang kabahayan. Minabuti niyang i-park muna ang motorbike sa gilid at maghanap ng may magtitinda ng gasolina. Ganito talaga sa probinsya, pahirapan; hindi katulad sa siyudad na nasa bungad mo mismo ang mga tindahan ng gasolina at mamimili ka na lang.

Subalit biglang may nakita siyang isang grupo sa hindi kalayuan at isang lalaki ang bigla na lang sumigaw.

“Jordan, you bastard. Akala mo ba papayag akong mamatay nang ganito? Hindi ako puwedeng mamatay!”

“Ricardo.”

Nanigas ang buong katawan ng lalaking nangangalang Ricardo. Dahan-dahan siyang lumingon, nakita niya ang naglalakad na anino.

“B-Boss… Jordan?”

Patuloy na naglakad si Jordan palapit sa kaniya. Walang anumang emosyon sa mukha nito, ang isang kamay ay nakasuksok nang kaswal sa bulsa ng pantalon habang ang mga mata ay titig na titig sa kaniya.

“You really thought I'd let you walk away?”

“Please! I have a family!” nagmamakaawang sigaw ni Ricardo, napaluhod na sa sahig.

“And I have a business to protect.”

“Jordan, please! I told you everything I know about Vanessa!”

“You told me what you wanted me to hear,” malamig na tugon ni Jordan.

“I'm telling the truth!”

“Then why are you running?”

Napaatras si Ricardo hanggang sa sumandal siya sa dingding.

“Because I'm scared, Boss!”

Bahagyang tumango si Jordan, isang sarkastikong ngiti ang sumilaw sa kaniyang labi. “Good. At least you're finally honest about something.”

“Boss, please! Give me another chance! I'll serve you until the day I die!”

Ikiniling ni Jordan ang kaniyang ulo. “That's exactly the problem, Ricardo. I don't want a man like you serving me.”

“Jordan, please—”

B*NG!

Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw at bumasag sa katahimikan ng pribadong hotel.

Kasabay ng pagtunog ng baril ay ang napasigaw sa sobrang takot si Althea sa kaniyang nasaksihan. Dahilan na rin para mapatingin sa kaniya ang mga tao lalo na si Jordan.

“Boss may babae!” sigaw ng tauhan ni Jordan. Subalit si Althea ay halos matigil ang paghinga lalo na sa duguang katawan ng kaniyang tiyohin, si Ricardo!

Kitang-kita ng kaniyang dalawang mata ang karumal-dumal na tagpo—ang pagbagsak ng dug*ang katawan ng kaniyang pinakamamahal na tiyuhin sa malamig na sahig.

“U-Uncle Ricardo...?” malakas niyang sigaw.

“Uncle!” muli niyang tawag habang sunod-sunod ang pagpatak ng luha niya.

Tinakbo ni Althea ang walang buhay na tiyuhin ngunit bago pa siya makalapit ay bigla siyang sinalubong ng binatang si Jordan.

Mabilis siyang hinawakan sa leeg at hindi maipinta ang mukha ng binata habang ang mga mata nitong matalim ang tingin sa kaniya.

“You.”

“You’re going to die!”