Kabanata 3

Point of View : Althea Rose Villanueva

Napaatras ako, ang mga yabag ko ay pilit na umurong sa kinatatayuan ko. Halos hindi ako makahinga habang ang mga mata ko ay nakatutok sa lalaking may hawak pa ring nag-uusok na b@ril. Nanginginig ang mga tuhod ko, at sa bawat segundo, parang anumang oras ay bibigay na ang mga binti ko sa bigat ng takot.

“S-Sino ka...?” basag-bago at nauutal kong tanong, pilit kinakalma ang lalamunang naninigas.

Hindi siya sumagot. Sa halip, pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa—isang titig na parang sinisiyasat ang bawat hibla ng pagkatao ko. Lalo akong kinabahan sa malamig at walang-awang mga mata na iyon.

“You saw what happened, right?” malamig niyang tanong.

Mabilis akong umiling habang ang mga luha ko ay tuluyan nang bumagsak sa pisngi ko. “W-Wala akong nakita... Please... huwag mo akong p@tayin.”

“Kung wala kang nakita, why are you shaking?”

Napakagat ako nang mariin sa aking labi hanggang sa malasahan ko ang alat ng dugo. Paano ko naman maiiwasang manginig kung nasaksihan ng sarili kong mga mata kung paano niya p@tayin ang walang kalaban-laban niyang tiyuhin?

“Please... gusto ko lang umuwi. W-Wala po talaga akong nakita,” kalmado kong pakiusap, bagamat ang dibdib ko ay parang lalabas na sa sobrang kaba.

“What's your name?” pagpapatuloy niya, hindi pinapansin ang pagmamakaawa ko.

Sa halip na sumagot, mabilis kong pinulot ang cellphone ko na nalaglag sa sahig at akmang tatalikod.

“Hey! Stop! I'm talking to you!” kalmadong utos niya, ngunit may halong babala.

Hindi na ako lumingon pa. Mas pinili kong bilisan ang pagkakakurap ng mga mata ko bago tuluyang tumakbo palayo.

Stop!

Lalong bumilis ang mga hakbang ko hanggang sa naging mabilis na pag-sibat ang ginawa ko. Wala na akong ibang iniisip kundi ang makalayo sa lugar na ito—sa lalaking walang emosyong pum@tay sa harap ko.

Diyos ko! Ano ba itong napasukan ko?

Paulit-ulit na umuukilkil sa isip ko ang malakas na p*tok ng b@ril at ang pagbagsak ni Tito Ricardo sa malamig na sahig. Hindi ko na alam kung alin ang mas kinatatakutan ko—ang pagkawala ng tiyuhin ko o ang katotohanang baka ako na ang susunod na puntiryahin niya.

Gusto ko nang umuwi. Gusto ko nang yakapin sina Mom at Dad. Gusto ko nang gisingin ang sarili ko sa bangungot na ito.

Pero paano ko gagawin iyon kung ang mukha ng halimaw na iyon ay nakaukit na sa isip ko?

Sa likuran ko, narinig ko ang pamilyar na boses ng tauhan niya.

“Boss, should I go after her?”

Hindi ko na narinig ang tugon ng lalaki. Patuloy lang ako sa pagtakbo, lumalayo sa pasilyong iyon.

Samantala, nanatili si Jordan sa kaniyang kinatatayuan, tahimik na pinapanood ang direksiyong tinakbuhan ko.

“Find out who she is,” malamig niyang utos.

“Yes, Boss.”

“And don't let anyone else get to her before we do.”

“Understood.”

Wala akong kamalay-malay sa mga binabalak nila. Ang tanging sigurado ako, kailangan kong humingi ng saklolo bago pa mahuli ang lahat.

“A-anong gagawin ko? Kaarawan ko ngayon, pero bakit ganito ang sumalubong sa akin?” nanginginig kong bulong sa sarili habang hawak ang cellphone. “Hindi ako papayag! Kailangan kong pumunta sa police station!”

Nang makita ko ang malapit na himpilan ng pulisya, daig ko pa ang nakasumpong ng liwanag sa gitna ng kadiliman. Buong lakas akong pumasok doon, humihingal, at nanginginig na isinalaysay ang lahat sa mga awtoridad—ang pagp@tay kay Tito Ricardo, ang baril, at ang malamig na mukha ng mam@m@tay-tao.

“Ma'am, kailangan po naming balikan ang lugar na pinangyarihan,” seryosong saad ng opisyal.

“S-sige po, sasamahan ko kayo,” nanginginig kong sagot.

Buhay ni Tito Ricardo ang nakataya rito. Kahit takot na takot ako, kailangang lumabas ang katotohanan.

Habang sakay kami ng sasakyan ng mga pulis patungo sa pribadong hotel, nanginginig ang mga daliri kong tinangkang tawagan si Mom. Gusto ko siyang sandalan, pero paano ko sisimulan ang kwentong ito nang hindi siya inilalagay sa panganib?

Mom, please... sagutin mo ang tawag ko.

Ngunit nang marating namin ang mismong pasilyo kung saan naganap ang kr*men, sabay-sabay kaming napahinto.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang paghinga ko ay tuluyang nag-isa sa katahimikan ng paligid.

Walang dugo.

Walang bakas ng katawan.

Walang kahit anong tanda na may naganap na kar*mal-d*mal na krimen doon ilang minuto lang ang nakalipas. Ang sahig ay malinis na parang walang nangyari.

“P-Paano nangyari 'to?” bulong ko, tila nawawalan ng ulirat.

Dahan-dahan akong lumapit sa mismong dako kung saan ko nakitang bumagsak si Tito Ricardo. Malinaw pa sa kristal sa isip ko ang tunog ng p*tok at ang itsura ng kaniyang bangkay.

“Officer, dito po mismo! Dito ko siya nakitang binar*l!” giit ko, luluha-luha habang itinuturo ang makintab na sahig.

“Are you sure this is the exact location?” nagtatakang tanong ng pulis.

“Yes! I'm sure! Nakita ko mismo!”

Ngunit habang tinitingnan ko ang malinis na kapaligiran, unti-unting nadurog ang dibdib ko. Paano kung isipin nilang nababaliw na ako? Paano kung isipin nilang gumagawa lang ako ng kwento?

Napaupo ako sa gilid ng pader, yakap ang sarili habang nanginginig ang buong katawan sa tindi ng pagkalito.

“What seems to be the problem, officer?”

Isang pamilyar, malalim, at awtoritatibong boses ang umalingawngaw mula sa likuran namin.

Dahan-dahan akong nag angat ng tingin.

Isang matipunong lalaki ang kalmadong naglakad palapit sa mga pulis. Tuwid ang tindig, walang bakas ng kaba, at ang mukha ay blangko.

At nang tuluyan kong makita ang mukha niya, parang binuhusan ng yelo ang buong sistema ko. Namilipit ang sikmura ko sa matinding takot.

Siya.

Ang lalaking pum@tay kay Tito Ricardo... ay nasa harapan ko na naman.

“Y-you...” bulong ko, halos maputol ang hininga ko at hindi lumabas ang boses.

Dahan-dahang lumingon ang lalaki.

Tumama sa akin ang madilim at matalim niyang mga mata.

Nagtagpo ang aming mga paningin.

Diyos ko... Ang lalaking hinahanap ko para isumbong sa mga pulis ay siya ring lalaking nakatayo ngayon sa mismong harapan ko.

Isang malamig na simangot ang sumilaw sa labi ni Jordan habang tinititigan ako na parang isang kuneho sa gitna ng bitag.

Anong gagawin ko?! sumisigaw ang isip ko. Tiyak na pap@t@yin niya ako kapag iniwan ako ng mga pulis dito!