Chapter 7

CAIN

Dinala ko si Aisza kaagad sa ospital habang patuloy na tinatawagan si Marco. Hindi niya sinasagot ang phone niya kaya napabuntong hininga ako at nahilot ang aking sintido.

Naka-line up sa may pasilyo ang mga tao ko na kasama ko sa buong panahon. Napapaligiran ng mga naka-itim na suit ang buong emergency room at lahat kami ay naghihintay ng balita.

Ang ospital na pinagdalhan ko kay Aisza ay pagmamay-ari ng doktor na kapatid kong si Daks Haulten Mackenzie ngunit… hindi ko akalain na siya pala ang tumingin kay Aisza. Papalapit siya sa akin ngayon, mukhang dismayado at parang may nangyaring hindi maganda.

“Tol, anong ginagawa mo dito?” tanong ni Daks.

Hindi ko siya masagot. Hindi ko alam ang sasabihin ko, nagtatanong ang kanyang mukha.

“Diba… siya yung asawa ni Marco?”

“Oo.”

“Ano bang nangyari?”

“Hindi ko alam. Pag-uwi ko ng Mansyon, nakita ko na lang siyang duguan, nakahandusay sa labas, walang malay habang malakas ang ulan.”

“Ano?! tsk tsk! halika nga, akyat tayo sa rooftop.”

“Teka muna, si Aisza?”

“She’s stable. Okay na siya, imo-move na siya sa recovery room pero may kailangan tayong pag-usapan dalawa.”

Nang sabihin iyon ni Daks ay napanatag na ang loob ko pero niyayaya niya pa rin ako sa rooftop.

Kumuha siya ng isang kaha ng sigarilyo sa bulsa ng kanyang white coat at iniabot sa akin ang isang stick nang makaakyat kami sa rooftop.

Binuksan niya ang kanyang sigarilyo sabay sabi ng, “P*t*ng *na!”

“Ano ba iyon? bakit ba tayo nandito at bakit ka nagsisigarilyo? may nangyari ba kay Aisza?” sunud-sunod ang tanong ko.

Ginagawa ‘to ni Daks kapag upset o kaya naman ay may nangyaring hindi maganda. Sanay na ako.

“Oo! Buntis si Aisza at nalaglag ang bata sa sinapupunan niya!”

“Ano?! buntis? sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo?!” singhal ko kay Daks at saka siya kinuwelyuhan at idiniin sa pader.

Nanlaki ang mata ko sa gulat at hindi makapaniwala. Ibig sabihin… nagbunga ang mga maiinit na gabing pinagsaluhan namin ni Aisza? at… nalaglag ang bata sa sinapupunan niya?

Marahas niyang binitiwan ang kamay ko,”Oo! kaya nga ako napapamura eh!”

Dala ng matinding pagkadismaya ay sinindihan ko ang yosi na binigay niya sa akin at hinithit ng malakas iyon.

“Paano mo ngayon ito sasabihin kay Marco? kakayanin niya ba? siguradong mas magiging mahirap din ito kay Aisza oras na magising siya at malaman niyang nalaglag ang anak niya.”

“Ang totoo niyan… ako ang ama ng bata.” inamin ko na kay Daks dahil totoo naman.

Nanlaki ang mga mata ni Daks sa gulat.

“Ano kamo?! hoy, sira ulo ka ba?! paanong ikaw?!” sabi ni Daks na hindi makapaniwala at naitakip pa nito ang kaliwang kamay sa sariling bibig habang nakatingin sa akin.

Napapikit ako ng mariin bago nagsalita, “Bulag si Aisza diba? I’ve been visiting her bed everynight.” sabay hithit ng yosi.

“Ano?! kailan pa?! at hindi man lang siya nagtataka?! t*ng *na mo!”

“Tuwing gabi, hindi siya makatulog kaya para tulungan siya, nagtitimpla ako ng gatas at nilalagyan ko ng sleeping pills. Pinapautos ko sa kasambahay namin, si Miracle na ibigay iyon kay Aisza at pagkatapos saka ako papasok at sisip*ng sa kanya. Palagi niyang akala na ako si Marco kaya hindi siya natatakot at hindi niya ako pinipigilan.”

“Ano kamo?! pinapainom mo siya ng sleeping pills?! gag* ka ba?! hindi mo ba alam na masama ang sleeping pills sa buntis?!”

“Hindi ko alam, Tol! hindi ko alam na buntis si Aisza, kung alam ko lang sana hindi ko siya iniwan mag-isa sa Mansyon…” sabi ko na napasabunot sa buhok ko.

Hindi ko alam kung paano sasabihin kay Aisza pero sa tingin ko… mukhang kailangan ko nang umamin kahit pa kamuhian niya ako.

“Paano mo nagawa iyon sa daughter-in-law mo?! asawa iyon ng anak mo, Brad! iba ka!” saad pa ni Daks.

“Pinagtataksilan ni Marco si Aisza! Si Aina ang totoong mahal niya, pinakasalan niya lang si Aisza dahil iniligtas ni Aisza ang buhay niya at isa pa… hindi ko mapigilan ang sarili ko. Nakikita mo ba siya? napakaganda ni Aisza, makinis, maputi, balingkinitan at higit sa lahat bata pa at v*rg*n noong natikman ko.”

“T*ng in* mo! ang tibay mo! alam na ba ni Marco ‘to?”

Napailing ako.

“Hindi ko alam pero… mukhang nasabi na ni Aisza dahil tinawagan niya ako kagabi, hinihintay niya si Marco umuwi at ang sabi niya ay may mahalaga siyang sasabihin kay Marco.”

“Hays, ano ba ‘tong gulong pinasok mo?! paano mo sasabihin ‘to kay Aisza at kay Marco?!”

“Hindi ko alam, nag-iisip pa ako. Basta, ako na bahala, diskarte ko na ‘to.”

“Sige, sabi mo eh… tara na, bumaba na tayo.” sabi ni Daks na tinapon ang yosi niya.

Tinapon ko na rin ang yosi ko at sumunod sa kanya sa ibaba.

Bagama’t dismayado siya ay kailangan niya pa ring gawin ang trabaho niya. Syempre, wala naman siyang choice pero ako… t*ng in* hindi ko na rin alam ang gagawin ko.

Paano ko ba ‘to sasabihin kay Aisza nang hindi siya mapapasama sa pagkakataon na ‘to?

Pagbaba ko ay inilipat na sa private room si Aisza. Binantayan siya ng mga tao ko at nakapalibot sa loob ng private room.

“Sige na, magsi-uwi na kayo at kapag nakita niyo ang walang hiya kong anak sabihin ninyong pumunta dito sa ospital… kung may pakialam pa siya sa asawa niya.” utos ko sa kanila.

Sinunod naman nila iyon kaagad at nagsi-alis.

Umupo ako sa gilid ng kama at pinagmasdan si Aisza habang natutulog. Hinawakan ko ang kamay niya at hinalikan iyon.

At sa isang iglap… ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay nagsilabasan nang kami na lang ni Aisza ang nandoon.

Iniyak ko lahat habang tulog siya. Iniyak ko ang pagkawala ng magiging anak sana namin. Sariling dugo at laman ko na, nawala pa. Hindi ko alam kung bakit nangyayari sa akin ito. Buong buhay ko naghahanap ako ng isang pamilya, isang pamilya na matatawag kong akin.

At dala ng kalungkutan ay kinupkop ko si Marco ngunit… gusto ko pa rin ng isang anak na maituturing kong akin hanggang sa dumating si Aisza, nagbunga ang kah*yupang ginawa ko sa kanya pero… nawala lang na parang bula. Siguro nga karma ko ‘to dahil sinamantala ko ang kahinaan ng babaeng hindi ko dapat mahalin at ingatan.