تسجيل الدخولNapahinto ang paghinga ko. A kick.Napatitig ako sa aming pinagsamang mga kamay sa kaniyang tiyan. Beneath the sheer silk, naramdaman ko ang malinaw at pambihirang galaw ng aming anak sa loob ng kaniyang sinapupunan. "Did you feel that?" bulong ni Adrienne. Humarap siya sa akin, and a tear of pure,
Damiel POV... Natural sunlight streamed through the massive floor-to-ceiling glass panels, illuminating the room in a soft, golden radiance. Nakatayo ako malapit sa pintuan, holding a glass of iced water, habang ang aking mga mata ay nakatitig lang sa aking asawa. Adrienne sat at the vanity mirror
Napatitig si Damiel sa akin, his dark brown eyes softening into a look of pure, overwhelming affection. "Kaya, Damiel..." sumisinghot kong sabi, wiping my tears with the back of my hand, "...pumapayag na ako. Kumuha na tayo ng mga kasambahay." Napa-angat ang kilay ni Damiel nang bahagya. "Are yo
"Damiel, maayos lang ako..." apela ko habang nakatingin sa kaniya. "Gusto ko lang ipagluto ang asawa ko—" " You have been standing for almost an hour, Adrienne," pormal na kontra ni Damiel. Lumuhod siya sa mismong harap ko sa kitchen floor, taking both of my feet into his hands to carefully unstra
Adrienne's POV... Nasa gitna ako ng malawak ana kusina namin, maingat na hinahalo ang kumukulong sabaw ng Sinigang na Salmon sa Kamatis at Labanos—ang paborito kong lutuin para kay Damiel kapag galing siya sa maghapong pagtatrabaho sa kumpanya. Naka-suot ako ng isang maluwag na pale yellow mater
Damiel's POV The panoramic glass wall of my corner office on the 60th floor of the Vezqua Tower looked out over the sprawling skyline. Malamig at tahimik ang buong palapag. It was three in the afternoon, at ang tanging naririnig sa loob ng aking malawak na opisina ay ang mahinang hum ng air conditi
Ngayon ang araw ng kasal ni Parsha at Tristan, ang araw kung saan makikita ko ang bestfriend kong ikakasal rin sa bestfriend namin. Masaya ako dahil ako talaga ang ginawa niyang maid of honor, sino pa ba? Ako lang naman bff niya. Hehe.Suot ang beige na satin dress ay nakaharap ako sa salamin katabi
“Hindi na talaga kami babalik, at kung magkukrus man ang landas namin ng babaeng ‘yan hindi rin namin siya kikilalanin” bwelta naman ni mama.“Bakit? Kailan nyo ba ako kinilala? Mas mabuti na nga lang po siguro na magkalimutan na lang tayo, pero salamat pa rin sa pag ampon nyo sakin ni papa kahit la
Hindi ko alam kung ilang beses kong chineck ang sarili ko sa salamin bago ako lumabas ng sasakyan. I was wearing an emerald green power suit—yung tipong pagsilip mo pa lang, alam mong hindi ako pwedeng bastusin. Ito ang armor ko. Pero kahit anong ayos ko, ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga dali
Everything feels surreal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ngayong araw na ang kasal namin ni Liam… Sa totoo lang, sobrang kinakabahan pa rin ako hangang ngayon.“Uy, kanina ka pa tulala jan! ano nagdadalawang isip ka na?” biglang tanong ni Parsha sakin kaya naman napairap ako sakaniya.“Hindi ah, h







