로그인Hello, My Dearest Readers! Sana sa bawat kabanatang binasa niyo, naipadama ko sa inyo ang pag-asa, kilig, at pagmamahal. Sana naging silungan niyo rin ang kwentong ito sa mga araw na kailangan niyo ng makakapagpasaya sa inyo.Magtatapos man ang kwento nina Damiel at Adrienne dito, ang pagmamahal na
"Nakatulog na ba ang prinsesa mo?" Adrienne whispered softly. "Almost," I murmured back, carefully standing up from the rocking chair so as not to disturb our daughter. I walked over to the custom Italian crib, gently lowering Darienne onto the organic silk mattress. I pulled the soft pink cashm
" May I have everyone's attention, please?" Liannah’s voice echoed clearly through the garden speakers. Ang buong pamilya at ang mga bisita ay agad na huminto sa kani-kanilang kwentuhan, turning their heads toward the stage. Adrienne glanced over at me with a curious, excited smile, stepping clos
"Da-da! Da-da!" Darienne babbled happily, pressing her soft, chubby cheek against mine. Adrienne stepped closer, her heart brimming in her eyes as she wrapped her arm around my shoulder, placing her hand over Darienne’s back. " Tingnan mo 'yan, My Wife... 'Da-da' agad ang unang tinawag pagkagising
EPILOGUE Damiel's POV... Ang malawak at green grand lawn of our estate ay tuluyang nabalot ng isang fairytale-like enchantment para sa hapon na ito. May matatayog na floral arches na gawa sa libu-libong baby pink roses, white hydrangeas, at pastel lavender peonies ang nakatayo sa bawat sulok ng
Adrienne POV... Mabigat pa ang mga mata ko nang dahan dahan akong magmulat. Agad naman akong sinalubong ng maaliwalas at malamig na kwarto, kung saan ay unti unting tumatagos sa sheer curtain sa bintana ang sinag ng araw. Bahagya kong iginalaw ang mga daliri ko. Naramdaman ko ang pangingirot ng
Hindi ko alam kung ilang beses kong chineck ang sarili ko sa salamin bago ako lumabas ng sasakyan. I was wearing an emerald green power suit—yung tipong pagsilip mo pa lang, alam mong hindi ako pwedeng bastusin. Ito ang armor ko. Pero kahit anong ayos ko, ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga dali
Everything feels surreal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ngayong araw na ang kasal namin ni Liam… Sa totoo lang, sobrang kinakabahan pa rin ako hangang ngayon.“Uy, kanina ka pa tulala jan! ano nagdadalawang isip ka na?” biglang tanong ni Parsha sakin kaya naman napairap ako sakaniya.“Hindi ah, h
Ngayon ang araw ng kasal ni Parsha at Tristan, ang araw kung saan makikita ko ang bestfriend kong ikakasal rin sa bestfriend namin. Masaya ako dahil ako talaga ang ginawa niyang maid of honor, sino pa ba? Ako lang naman bff niya. Hehe.Suot ang beige na satin dress ay nakaharap ako sa salamin katabi
“Hindi na talaga kami babalik, at kung magkukrus man ang landas namin ng babaeng ‘yan hindi rin namin siya kikilalanin” bwelta naman ni mama.“Bakit? Kailan nyo ba ako kinilala? Mas mabuti na nga lang po siguro na magkalimutan na lang tayo, pero salamat pa rin sa pag ampon nyo sakin ni papa kahit la







