🔥Chapter 7. Lumang Larawan

Pagdating ni Elicia sa bahay, mabigat pa rin ang dibdib niya. Parang paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang binitawan ni Mr. Demon — “Ikaw ay akin.”

Pagpasok niya, tahimik ang buong bahay. Nandoon ang inay niya, nakaupo sa lumang sofa, tulala.

“Inay?” mahinang tawag ni Elicia habang papalapit, pinilit na ngumiti kahit ramdam ang bigat sa dibdib. “Ayos lang po ba kayo?”

Napatingin ang ina, maputla at tila pagod. “Elicia… nandito ka na pala,” wika nito, bakas ang pag-aalala sa tinig. “Kumusta ka naman sa opisina, anak? Okay ka lang ba ro’n? Hindi ka ba pinapahirapan ng CEO n’yo?”

Sandaling natahimik si Elicia. Sa loob-loob niya, biglang sumagi ang malamig ngunit mapang-akit na tinig ni Mr. Demon — “Akin ka lang.”

Parang umikot ang mundo niya sa isang iglap, at kahit anong pilit niyang kalimutan, ramdam pa rin niya ang titig ng lalaki, ang boses nitong bumabalik sa isip niya tuwing pipikit siya.

“Hindi naman po, Inay,” sagot niya sa wakas, pilit na magaan ang tono. “Okay na okay nga ako sa trabaho eh. Baka nga sa susunod na linggo o buwan, ma-promote na ako.”

Ngumiti siya, pero halatang pagod — hindi sa katawan, kundi sa isip at puso. Gusto niyang iparamdam sa ina na kaya niya, na masaya siya, pero sa likod ng bawat ngiti ay may kaba at pagkalito. Kaya’t tumalikod siya saglit, pinunasan ang pawis sa noo, at bumulong sa sarili, “Kaya ko ‘to… kahit mahirap.”

“Anak, kung papahirapan ka man ng CEO n’yo, mag-resign ka na lang,” malumanay ngunit may halong pag-aalala na sabi ng kanyang ina. “Tapos, maghanap ka na lang ng ibang trabaho. Ayokong nakikita kang pagod at parang may dinadala.”

“Bakit naman po, ‘Nay?” agad na sagot ni Elicia, pilit na pinapatawa ang tinig pero ramdam ang pag-aalala. “Ilang taon na ako sa Fashion Industry, bakit biglaan niyo naman po akong pinaaalis? Ayos naman ako ro’n, tsaka—may mga plano pa ako.”

“Wa-wala naman, anak…” sagot ni Elina, iwas ang tingin. “Kasi baka lang… baka lang pahirapan ka ng CEO n’yong iyon.”

Tahimik na sandali ang sumunod. Ramdam ni Elicia ang tensyon sa pagitan nila, pero hindi niya maintindihan kung bakit parang may tinatago ang ina.

“Oh siya,” biglang sabi ni Elina, pilit na binasag ang katahimikan, “magluluto muna ako. Magpahinga ka muna diyan at ipagluluto kita ng adobo ulit. Alam kong ‘yan ang paborito mo.” Nakangiti ito, pilit na binubura ang lungkot sa mukha.

Ngumiti rin si Elicia, kahit alam niyang may kung anong kakaiba sa tono ng ina. “Sige po, Nay. Miss ko na rin ‘yung luto niyo.”

Pagkapasok ni Elina sa kusina, sumandal si Elicia sa sofa. Habang inaayos ang bag, napansin niya ang isang bagay na nahulog sa sahig — isang lumang larawan, bahagyang kupas na at medyo nagalusan na ang gilid. Yumuko siya para pulutin ito.

Pagtingin niya, saglit na natigilan. “Si Mama…?” bulong niya sa sarili. Sa larawan, nakangiti si Elina — bata pa, siguro mga dalawampu’t lima pa lang ang edad — at may kasamang isang lalaki. Magkahawak ang kamay ng dalawa, parehong nakatingin sa kamera, halatang masaya.

Ngunit may kakaiba.

“Wait… parang hindi si Itay ang kasama niya rito?” bulong ni Elicia, napakunot ang noo. “Siguro… nobyo ni Mama ‘to noon, nung early years pa niya. Ang gwapo naman,” napangiti siya, pilit na ginagawang biro ang sitwasyon kahit may kakaibang kutob sa dibdib.

Saglit niyang pinagmasdan muli ang larawan. May kakaibang pamilyaridad sa mga mata ng lalaki — matalim, malamig, ngunit kaakit-akit. Parang may kung anong eksaktong aura na nakita na niya kamakailan lang…

Hindi kaya…? mabilis niyang iniling ang ulo, tinabig ang ideya.

“Hindi, imposible ‘yon,” bulong niya, pilit na pinapawi ang kaba.

Ngunit bago pa siya tuluyang mag-isip pa, mabilis niyang inilagay ang larawan sa bag — hindi niya alam kung bakit, basta parang gusto niyang ingatan ito.

At habang sa kusina ay maaamoy ang halimuyak ng nilulutong adobo, si Elicia naman ay nanatiling tulala, hawak-hawak ang bag na may tagong larawan… larawan ng isang lalaking tila hindi niya kilala, ngunit may kakila-kilabot na pagkakahawig sa CEO niyang si Demon Villamor.

Habang kumakain sila ng hapunan, tahimik lang si Elicia. Pinagmamasdan niya ang ina na abala sa pagkain, ngunit hindi niya maiwasang balikan sa isip ang larawan.

Pagkatapos kumain, nagtungo siya sa kwarto at muling kinuha ang larawan mula sa bag.

“Bakit parang… kamukha ni Mr. Demon ‘to?” mahina niyang bulong, pinasadahan ng daliri ang mukha ng lalaki sa larawan.

May biglang kirot sa dibdib niya — hindi lang dahil sa pagkakatulad, kundi sa ideyang baka may koneksyon ang ina niya sa lalaking kinatatakutan at kinahuhumalingan niya ngayon.

“Hindi naman siguro!” mahinang sabi ni Elicia, pilit na pinapawi ang takot na gumugulo sa isip niya. “Ang imposible naman nun…”

Huminga siya nang malalim, pinikit ang mga mata at pilit na pinapakalma ang sarili. Ngunit kahit anong pilit niyang huwag isipin, patuloy na bumabalik sa isip niya ang mukha ni Mr. Demon — ang titig nito, ang boses, at ngayon… ang larawan.

Napailing siya, sabay pabagsak ng katawan sa malambot na kama. “Makapagpahinga na nga lang muna,” bulong niya, pilit na pinipilit ang sarili na matulog.

Ngunit sa dilim ng silid, sa bawat pikit ng kanyang mga mata, ang mukha ni Demon ang muling bumabalik — at ang tanong na hindi niya kayang sagutin.