🔥Chapter 6. Nobya

Pagkapasok ni Elicia, halos huminto ang tibok ng puso niya nang marinig ang malamig na boses ni Demon.

“Miss Torrez,” saad nito, mababa pero mariin. “Ganiyan ba ang empleyado kong pinupuna sa labas habang oras ng trabaho?”

“P-pasensya na po, Sir…” sagot ni Elicia, pinipigilang manginig ang boses.

Lumapit si Demon, nakasuksok ang kamay sa bulsa habang nakatingin diretso sa kanya. “Pasensya? Ilang beses ko na yatang narinig ‘yan sa unang araw mo pa lang.”

“Hindi ko po intensyon na—”

“Na ano? Maging dahilan ng pag-uusap sa buong departamento?” malamig nitong putol, bahagyang nakayuko para tumapat ang mukha sa kanya. “Alam mo bang simula pa lang, ikaw na agad ang pinag-uusapan ng lahat?”

Napakagat si Elicia sa labi. “Hindi ko po alam na ganun na pala ang nangyayari, Sir.”

Ngumiti si Demon—mapanganib, ngunit kaakit-akit. “Hindi mo alam? O gusto mo lang marinig mula sa’kin?”

Napalunok si Elicia. “Sir, wala po akong ibig sabihin—”

“Stop calling me Sir sa tono mong ganyan,” singit niya, mas lumapit pa. “Kapag tinatawag mo ‘ko ng ganun… parang gusto kong mas marinig pa.”

Namilog ang mata ni Elicia, napaatras ng bahagya. “M-Mr. Villamor, hindi po ito naaayon sa—”

“Rules?” bulong ni Demon, halos dumikit ang labi sa tainga niya. “Ako ang gumagawa ng rules dito, Miss Torrez. Tandaan mo ‘yan.”

Tahimik si Elicia, nanginginig pero hindi makaiwas sa titig ng lalaki. Sa bawat salita nito, parang may hatak na hindi niya kayang labanan—nakakatakot, pero nakakabighani.

“Bakit ka tahimik, Miss Torrez?” tanong ni Demon, ang boses niya’y mababa ngunit matalim. “Kanina ang daldal mo raw sa labas, pero ngayon—parang nawalan ka ng boses.”

“Hindi po sa ganun, Mr. Villamor…” sagot ni Elicia, halos pabulong. “Ayokong magmukhang bastos sa harap ninyo.”

“Bastos?” ngumisi si Demon, lumapit pa nang dahan-dahan, hanggang sa maramdaman ni Elicia ang init ng hininga nito sa kanyang pisngi. “Kung bastos ka, mararamdaman ko agad. Pero iba ka, Elicia. Tahimik ka… pero nakakaistorbo ka sa isip.”

Napatitig siya rito, hindi makasagot. “S-sir…”

“Hindi mo ba napapansin?” tuloy ni Demon, tinanggal ang coat niya at inilapag sa mesa. “Simula nang makita kita, hindi na ako mapakali. May kung anong meron sa’yo na hindi ko matukoy… pero gusto kong malaman. At ayokong may ibang lalaki ring makaalam.”

“Sir, kung biro man ‘yan—”

“Hindi ako nagbibiro.” Naputol ang salita ni Elicia nang biglang hawakan ni Demon ang gilid ng mesa, halos ma-trap siya sa pagitan. “Hindi ako sanay na may gusto akong babae sa opisina, pero ikaw… iba. Kaya wag kang lalapit kanino man, Elicia. Hindi mo alam kung anong kaya kong gawin kapag may nagkamaling lumapit sa’yo.”

Napalunok si Elicia, nanginginig, pero imbes na matakot, may kakaibang init na gumapang sa dibdib niya. “B-bakit niyo po sinasabi ‘yan sa’kin?”

Tumingin si Demon sa kanya, matalim pero puno ng pwersang parang humihila. “Para alam mong pag sinabi kong ikaw ay akin… hindi mo na kailangang tanungin kung bakit.”

Tahimik ang buong silid, tanging maririnig lang ang mabilis na tibok ng puso ni Elicia. Ramdam niya ang bawat paglapit ni Mr. Demon — malamig ang kanyang titig ngunit may init na bumabalot sa paligid. At kahit alam niyang delikado, hindi niya kayang itanggi… naaakit siya sa lalaking ito.

Ngunit bago pa man siya makagalaw, biglang bumukas ang pinto.

“Elicia?”

Mabilis siyang napalingon. Si Daniel — ang lihim na anak ng CEO — nakatayo sa may pintuan, bakas sa mukha ang pagkagulat at matinding inis.

Ang eksenang bumungad sa kanya ay tila apoy na agad na pumatong sa kanyang dibdib: si Elicia, nakatayo nang sobrang lapit kay Mr. Demon, at ang kamay ng CEO ay halos nakahawak na sa balikat ng dalaga.

“Anong ginagawa niyo?” galit na sigaw ni Daniel. “ELICIA, lumabas ka!”

Bago pa makagalaw si Elicia, malamig na tumugon si Demon, walang bahid ng kaba, ngunit puno ng awtoridad.

“Hindi siya lalabas. At kung tutuusin, Daniel, dapat ikaw ang lumabas. Nakakaabala ka sa usapan namin… ng nobya ko.”

Parang binuhusan ng yelo si Elicia sa narinig.

“N–nobya?!” halos pabulong ngunit puno ng pagkabigla ang kanyang tinig.

“Hi-hindi yan totoo—” hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin nang biglang yakapin siya ni Demon sa bewang, mariin ngunit kontrolado, sapat para iparamdam kay Daniel ang isang mensaheng hindi na kailangang bigkasin.

Nanlaki ang mga mata ni Daniel. “Bitawan mo siya!” sigaw niya, mabilis na lumapit.

Ngunit ngumisi lang si Demon. “Bakit ba parang ikaw ang mas apektado? Hindi ba’t wala ka namang karapatan kay Elicia?”

Natigilan si Daniel, napakuyom ang kamao. “Wala nga akong karapatan…” bulong niya, “pero may damdamin akong hindi mo pwedeng apakan.”

“Damdamin?” malamig na ulit ni Demon. “Hindi mo ba naiintindihan? Si Elicia ay akin.”

“Hindi ako pag-aari ng kahit sino!” singit ni Elicia, pilit na kumakalas sa bisig ng CEO, pero mas hinigpitan pa nito ang hawak. Ramdam niya ang tensyon — dalawang lalaking parehong may gusto, ngunit walang relasyon.

Tahimik ang silid. Tanging tunog ng mabigat na paghinga at titigang naglalaban ang pumapagitna sa kanila.

“Daniel,” mahina ngunit buo ang boses ni Elicia. “Wala kaming relasyon ni Mr. Demon. Huwag kang gumawa ng eksena.”

“Wala raw?” ulit ni Daniel, mapait ang ngiti. “Pero bakit ganyan siya tumingin sa’yo? At bakit mo hinahayaan siyang yakapin ka?”

Napatigil si Elicia. Hindi niya alam ang isasagot — dahil totoo, may bahagi sa kanya na hindi gustong lumayo.

Ngumiti si Demon, may halong panunukso. “Narinig mo na, Daniel. Kung wala mang relasyon, malapit nang magkaroon.”

Isang hakbang pa, at halos magkasalpok na ang dalawang lalaki. Mainit ang hangin sa pagitan nila — halatang kapwa handang magpahiyaan para lang sa babaeng tahimik na nakamasid sa gitna.

“Kung nilalaro mo lang siya, Demon,” malamig na saad ni Daniel, “ako mismo ang haharap sa’yo.”

“Subukan mo,” tugon ng CEO, matalim ang tingin. “Pero tandaan mo — ako ang kalaban na hindi mo kayang pantayan.”

Tumalikod si Daniel, mariing sinarado ang pinto, iniwan silang dalawa sa tensyong mabigat at nakakabingi.

Paglingon ni Elicia, nandoon pa rin si Demon, nakatitig sa kanya.

“Bakit mo sinabi ‘yon?” mahina niyang tanong.

Ngumisi ito. “Para matahimik siya.”

“At para ano? Para isipin ng lahat na totoo ‘yon?”

“Baka nga,” malamig ngunit mapanuksong sagot ni Demon. “O baka gusto ko lang sanayin kang marinig na ikaw ang nobya ko.”

At sa pagitan ng katahimikan, ramdam ni Elicia ang kakaibang kabog ng puso — hindi dahil sa takot, kundi sa pagkalito kung alin sa dalawang lalaki ang tunay na dapat niyang iwasan.