Mag-log in"มามี๊!..." เสียงเล็กของเด็กวัยสิบขวบวิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยท่าทีลนลานก่อนที่เธอจะตะโกนเรียกคนเป็นแม่เสียงดังลั่นบ้าน"ลิลินหนูวิ่งตะโกนเสียงดังอีกแล้วนะคะ มามี๊เคยบอกว่ายังไงคะ?..." ก่อนที่เกวลินที่นั่งอยู่ในโซนของห้องรับแขกจะฉายสีหน้าคาดโทษลูกสาวจอมแก่นที่ยิ่งโตมาเธอก็ยิ่งได้รับความแสบซนมากจ
"คืนนี้หนูจะตอบแทนพี่ให้คุ้มค่าเลยค่ะ..." ริมฝีปากเล็กขยับบอกเสียงกระเส่าพร้อมกับปลดเปลื้องผ้าเช็ดตัวออกจากเรือนร่างกำยำก่อนที่จะโยนมันทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี ดวงตากลมโตเลื่อนไปมองยังแก่นกายยักษ์ที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมจะรบเต็มที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่เขินอายเหมือนแต่ก่อน เธอจับจ
"ทำไมถึงเงียบไปล่ะ" บรรยากาศในรถสปอร์ตหรูเต็มไปด้วยความเงียบสงบไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่หลุดออกจากร่างบางของคนด้านข้างเพราะเอาแต่เม้มปากมองยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกโดยที่ในใจยังคงคิดถึงประโยคคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ที่ยังคงวนเวียนอยู่แต่ในหัวไม่สามารถที่จะปัดมันออกได้เลย"เปล่าค่ะ...ช็อปปิ้งจนเหนื่อยมั้งคะ
"ใช่ค่ะ มาตอนเช้าแล้วก็กลับไปแล้วค่ะ...""ทำไมหนูไม่ปลุกพี่ล่ะครับ มันมาทำไม""ใครจะกล้าปลุกล่ะคะ เมื่อคืนกว่าพี่จะได้นอนก็เล่นกับลูกยันเช้าเลยไม่ใช่เหรอคะ...เสือแค่มาเล่นกับหลานเองค่ะไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร""อืม...งั้นเดี๋ยวพี่อาบน้ำเสร็จแล้วออกไปครับ""ไปกันค่าตัวแสบของมามี๊..." ก่อนที่ร่างเล็กของส
"คิคิ...เอาแบบนั้นเลยเหรอคะ""ปาป๊า...ปาป๊า~""ถ้าปาป๊าจับได้ขึ้นมา หนูต้องช่วยมามี๊ด้วยนะ...โอเคไหมคะ" สิ้นเสียงหวานเอ่ยบอก ร่างเล็กของสองแม่ลูกก็นั่งลงด้านข้างของคนตัวสูงที่ยังคงนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงนอนกว้างขวาง ก่อนที่เธอจะจัดการยัดแท่งปากกาใส่ของมือเล็กของลูกสาวตัวน้อยแล้วละเลงทำตัว
"พี่สิงห์!...อย่าวอแวสิคะ เดี๋ยวยัยหนูก็ตื่นเอาหรอก" ใบหน้าสวยของคนตัวเล็กที่กำลังอุ้มเด็กน้อยวัยสิบเดือนที่กำลังหลับตาพริ้มในอ้อมอกของเธอ ดวงตากลมโต จมูกทรงสวย และสีผิวขาวนวลละเอียดที่ได้จากผู้เป็นแม่มาเต็มๆ ทำให้เด็กน้อยดูน่ารักและน่าเอ็นดูไปหมด ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาหันไปดุผู้เป็นสามีเล็กน้อยเมื
"เธอถึงไหนแล้ว" เสียงทุ้มนิ่งของเจ้าของร่างสูงโปร่งหันไปถามการ์ดคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งระหว่างทางที่เขากำลังนั่งรถกลับคอนโดหรูของตัวเองดวงตาคมหันไปมองบรรยากาศนอกรถด้วยใบหน้าราบเรียบไม่แสดงถึงความรู้สึกอะไรออกมา"ถึงห้องแล้วครับ" ฟิวส์เอ่ยตอบผู้เป็นนาย"..." ก่อนที่ทั้งรถหรูจะปกคลุมไปด้วยความเงีย
"ไปทำงานไหวใช่ไหม""ไหวหนา พี่ถามจะเป็นรอบที่ร้อยแล้วนะ""อย่าไปดื้อไปซนที่ไหน""นี่!…ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะ""ไม่ใช่เหรอ…ฉันว่าส่วนสูงเธอคล้ายอยู่นะ""จิ๊ พี่ไลอ้อน รีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ ไปสิคะ""จำที่ฉันเตือนได้ใช่ไหม""เตือนอะไร ไม่เห็นจะจำได้สักนิด""อยากโดนทบทวน? ต่อหน้ารุ่นพี่เธอเลยไหม""ล้อเล่น
"เดินมาเอา" ขณะที่เท้าหนักก็สาวเท้าเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะล้วงไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่กับตัวเขาตลอดออกมาถือโชว์ไว้"เอามา" เกรซเดินเข้ายืนตรงหน้าเขาพร้อมกับแบมืออีกครั้ง"นั่งทานข้าว" มือหนาก็ยื่นโทรศัพท์ให้เธอก่อนที่จะบังคับให้อีกคนนั่งลง"ชิ...นั่งทานข้าว หน้าตึงหมดแล้วมั้ง" คนตัวเล
"ฮือออ อย่าเข้ามา ออกไป!""ขอร้อง...อย่าทำอะไรฉันเลย"ตึกตึกตึกตึก"กรี๊ดดดดด!""อย่าาา!...""เฮือก!..." หญิงสาวร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่วนเวียนอยู่ในหัวมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความชุ่มของเหงื่อและใบหน้าเรียวที่มีน้ำตาสีใสเอ่อล้นจากความกลัวในภาพความฝันที่แสนมืด







