มาเฟียร้ายรักของสายขิม

กลิ่นควันบุหรี่ผสมแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยคละคลุ้งเต็มอากาศ โซฟาหนังอย่างหรูสีน้ำตาล มีร่างสูงโปร่งนั่งจิบเหล้าชั้นดีอย่างใจเย็นแก้วแล้วแก้วเล่า คล้ายกำลังรอใครสักคนที่เขาหมายตาพันธ์สิน คิงส์ตัน ปัจจุบันอายุ 38 ปี ผมสีทอง ตาสีฟ้าน้ำทะเล ดูทรงเสน่ห์ มาดองอาจหน้าเกรงขาม เจ้าของบาร์หรูในอังกฤษ พร้อมกับโครงการคอนโดหลายร้อยแห่งในไทยเป็นของเขา แต่ไม่มีใครรู้ประวัติความเป็นมาที่แน่ชัด ทุกอย่างเป็นความลับราวกับตั้งใจปกปิด เขาโหดและเลื่องชื่อ ในที่สว่างเขาคือบุคคลที่ไม่อาจเอื้อม ในที่มืดเขาคือมาเฟียที่คนในวงการอสังหารวมถึงธุรกิจใต้ดินไม่มีใครอยากยุ่ง"นายครับ เด็กผู้หญิงที่ชื่อสายขิม ผมส่งประวัติทั้งหมดให้นายแล้วครับ ส่วนนี่คือรูปของเธอ และสถานที่ทำงานของเธอครับนาย"เขาพยักหน้าให้บอดี้การ์ดแทนการตอบรรับ"เราคงได้เจอกันเร็ว ๆ นี้ เฮียคิดถึงเธอ..."คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของชายตรงหน้าช่างดูเยือกเย็นและน่าขนลุก...สายขิม เด็กผู้หญิงอายุ 27 ปี เรียนจบที่กรุงเทพ ฯ เธอกลับมาเปิดร้านขายดอกไม้ที่โคราช ร้านดอกไม้ของเธอเป็นดอกไม้นำเข้าหลายชนิด มีทั้งจัดส่งที่และรับที่ร้าน รวมถึงดอกไม้จัดงานมงคลต่าง ๆ เธอ

บอดี้การ์ดนับสิบคนยืนโค้งคำนับขณะที่พันธ์สินอุ้มสายขิมเข้ามาในคฤหาสน์ ซึ่งทั้งหมดถูกออกแบบอย่างที่สายขิมเคยบอกกับพันธ์สินเมื่อสี่ปีก่อน เขาไม่เคยลืมสิ่งที่เธอบอกกับเขาเอาไว้ รูปของเธอหลายร้อยรูปถูกวางประดับกลางห้องนั่งเล่น เธอตกใจเพราะตลอดสี่ปีมานี้แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาแอบติดตามชีวิตเธออยู่ห่าง ๆ "เฮีย... นี่มันอะไรกัน...?" เธอหันมาถามเขาด้วยความมึนงง "อย่างที่เธอเห็น... เฮียไม่เคยทอดทิ้งเธอ วันนี้เฮียกลับมาทวงสัญญา..." เขาวางเธอลงบนโซฟาอย่างเบามือ ราวกับเธอคือตุ๊กตาเคลือบแก้วที่อาจจะแตกหักได้ "ไม่ได้... ไม่ได้แล้วจริง ๆ ค่ะเฮีย" สายขิมพูดเสียงแผ่ว "ทำไมไม่ได้!" เขาตวาดลั่น "ขิมมีแฟนแล้ว คบกันมาปีหนึ่งแล้วค่ะ" สายขิมไม่อยากทำผิดกับแฟนคนปัจจุบัน เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด "หึ...โกหกอีกแล้ว เดี๋ยวนี้กลายเป็นเด็กขี้โกหกแล้วหรอ..เมื่อกี้ยังบอกไม่มีแฟน ตอนนี้บอกมีแฟน..สายขิมจอมโกหก!” “ใช่ขิมขี้โกหก แฟนขิมดีมาก แล้วขิมก็เกลียดเฮีย!” “ถ้าเธอไม่เลิกกับมันตอนนี้... เดี๋ยวนี้... เฮียจะส่งคนไปอุ้มแม่เธอให้ไปอยู่ไกล ๆ" (เลือกสิ... เด็กดีของเฮีย อย่าทำให้เฮียผิดหวัง)

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอแสงผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องนอนกว้าง กระทบเข้ากับใบหน้าเนียนใสของสายขิมที่ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนช่วงเอว และความเย็นวาบของโลหะที่ข้อมือซ้ายเธอกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะพบว่าใบหน้าคมเข้มของพันธ์สินอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ เขายังคงหลับสนิท ผมสีทองยุ่งเหยิงเล็กน้อยดูผ่อนคลายกว่าเมื่อคืนมาก แต่ที่ทำให้เธอใจสั่นที่สุดคือแขนแกร่งที่โอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ "เฮียพันธ์..." เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับลองขยับข้อมือ กริ๊ก! เสียงโลหะกุญแจมือกระทบกันดังกังวานในความเงียบ ทำให้คนที่ดูเหมือนหลับลึกลืมตาขึ้นทันที นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความง่วงซึมแม้แต่น้อย เขามองสบตาเธอด้วยประกายความพึงใจบางอย่าง "ตื่นมาก็ดิ้นเลยนะเมียเฮีย" น้ำเสียงทุ้มต่ำยามเช้าที่แหบพร่าเล็กน้อยทำเอาสายขิมหน้าร้อนวาบ "ปล่อย! บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่เมีย เอาไอ้เหล็กบ้าๆ นี่ออกเดี๋ยวนี้ขิมจะไปหาแม่!" สายขิมพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่กุญแจมือที่เชื่อมติดกับข้อมือของเขาฉุดให้เธอต้องโน

แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางเมืองนครราชสีมา สะท้อนกับชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ สายขิม สวมใส่ ชุดนี้เป็นฝีมือการเลือก (แบบแกมบังคับ) ของ พันธ์สิน ที่สั่งตัดพิเศษเพื่อเน้นส่วนโค้งเว้าของเธอโดยเฉพาะ แม้มันจะดูหรูหราและสง่างาม แต่สำหรับสายขิมแล้ว การเดินเข้างานมาพร้อมกับมาเฟียจอมเผด็จการที่โอบเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยนั้น ช่างเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจเสียจริง "เฮีย... ปล่อยมือบ้างก็ได้ คนเขามองกันจนขิมจะพรุนอยู่แล้ว" สายขิมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางพยายามแกะมือหนาปานคีมเหล็กออกจากเอว "มองสิดี... พวกเขาจะได้รู้ว่าของสวยงามที่สุดในงานนี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของชื่อพันธ์สิน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางกวาดสายตาคมกริบสีฟ้าน้ำทะเลมองไปรอบงาน ใครที่เผลอสบตากับเขาต่างต้องรีบหลบวูบด้วยความยำเกรง งานราตรีการกุศลคืนนี้รวมเอาเหล่านักธุรกิจและข้าราชการระดับสูงของโคราชไว้มากมาย และแน่นอนว่าทุกคนต่างจับจ้องไปที่หญิงสาวนิรนามที่เดินเคียงข้างเจ้าพ่อ P-S Asset ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไม่เคยควงใครออกงานมาตลอดสี่ปี "เอาละครับท่านผู้มีเกียรติ ถึงเวลา

สายขิมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใสราวกับอยู่ในความฝัน เธอสวมชุดเดรสสีหวานที่พันธ์สินเคยออกปากชมว่าชอบ นั่งรอที่หน้าหอพักตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพื่อไปกินข้าวตามนัดหมาย  โดยมี พิมพ์ดาว เพื่อนรักที่ยังคงหาววอดคอยนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ แม้จะบ่นอุบที่ถูกปลุกแต่เช้าแต่ก็ยังช่วยจัดปกเสื้อและเติมหน้าให้เพื่อนอย่างใส่ใจ แปดโมง... เก้าโมง... จนกระทั่งสิบโมง ความกระวนกระวายใจเริ่มเข้ามาแทนที่รอยยิ้ม สายขิมโทรหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติซ้ำ ๆ  “ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...” “เฮียไปไหนนะ? หรือว่าติดประชุมด่วน?” สายขิมเริ่มมือสั่นและหน้าซีดลงจนพิมพ์ดาวเห็นท่าไม่ดี “ใจเย็นขิม... งานระดับเฮียแกอาจจะมีปัญหาด่วนปุบปับก็ได้ เดี๋ยวฉันพาแกไปดูที่คฤหาสน์เอง ไป!” พิมพ์ดาวตัดสินใจคว้ากุญแจรถ บึ่งพาเพื่อนรักไปยังคฤหาสน์วรจักรทันทีด้วยความร้อนใจไม่แพ้กัน ทว่าสิ่งที่ทั้งคู่พบกลับทำให้แทบสิ้นสติ ประตูรั้