บทที่ 4

           ร่างทั้งสองยังคงโอบกอดกันอย่างแนบแน่น หลังจากที่เสร็จสิ้นภารกิจอันเร่าร้อนในห้องน้ำ ภูบดินทร์ก็ช้อนอุ้มร่างบอบบางออกมาในท่าอุ้มแตง โดยที่ส่วนกลางกายยังคงสอดใส่อยู่ภายในกายของเธอ ซึ่งมันสร้างความเสียวซ่านเกินกว่าที่เธอจะทานทนไหว

          "ภู...จุก เอาออกไปก่อน"

          "ไม่เอา...ภูจะเอามินต่อ" ภูบดินทร์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายซบลงบนไหล่มนของมินตรา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนื้อเนียน ความปรารถนาของเขายังคงลุกโชน ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่าย ๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องลงมาบนโซฟาหนังตัวยาว สร้างบรรยากาศให้ดูเชื้อเชิญและมีอารมณ์มากยิ่งขึ้น เขา

ค่อย ๆ วางมินตราลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล แต่ร่างของเขากลับยังคงทาบทับอยู่เหนือเธอ ไม่ยอมถอนกายออกไปแม้แต่น้อย

          "ภู..." มินตราครางแผ่วเบา เธอยังคงรู้สึกถึงความเต็มตื้นภายในกายที่เชื่อมโยงเธอกับเขาอย่างลึกซึ้ง ภูบดินทร์จูบซับลงบนซอกคอขาวเนียน สลับกับการขบเม้มเบา ๆ สร้างความซาบซ่านให้แก่เธออีกครั้ง ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เริ่มขยับสะโพกอย่างช้า ๆ ราวกับจะทรมานเธอด้วยความเชื่องช้าที่แสนเร้าใจ พร้อมเสียงครวญครางของมินตราดังขึ้นเมื่อเขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นตามลำดับ ทุกการกระแทกกระทั้นทำให้โซฟาหนังส่งเสียงดีงเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะร้อนแรงของกายที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีคำพูดใด มีเพียงแค่เสียงเนื้อกระทบกันที่ดังกึกก้อง และเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ กับความสัมพันธ์ที่พวกเขารู้ดีว่ามันเกินเลยมากกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลแสนไกล

ร่างทั้งสองยังคงโอบกอดกันอย่างแนบแน่น หลังจากที่เสร็จสิ้นภารกิจอันเร่าร้อนในห้องน้ำ ภูบดินทร์ก็ช้อนอุ้มร่างบอบบางออกมาในท่าอุ้มแตง โดยที่ส่วนกลางกายยังคงสอดใส่อยู่ภายในกายของเธอ ซึ่งมันสร้างความเสียวซ่านเกินกว่าที่เธอจะทานทนไหว

          "ภู...จุก เอาออกไปก่อน"

          "ไม่เอา...ภูจะเอามินต่อ" ภูบดินทร์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายซบลงบนไหล่มนของมินตรา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนื้อเนียน ความปรารถนาของเขายังคงลุกโชน ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่าย ๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องลงมาบนโซฟาหนังตัวยาว สร้างบรรยากาศให้ดูเชื้อเชิญและมีอารมณ์มากยิ่งขึ้น เขา

ค่อย ๆ วางมินตราลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล แต่ร่างของเขากลับยังคงทาบทับอยู่เหนือเธอ ไม่ยอมถอนกายออกไปแม้แต่น้อย

          "ภู..." มินตราครางแผ่วเบา เธอยังคงรู้สึกถึงความเต็มตื้นภายในกายที่เชื่อมโยงเธอกับเขาอย่างลึกซึ้ง ภูบดินทร์จูบซับลงบนซอกคอขาวเนียน สลับกับการขบเม้มเบา ๆ สร้างความซาบซ่านให้แก่เธออีกครั้ง ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เริ่มขยับสะโพกอย่างช้า ๆ ราวกับจะทรมานเธอด้วยความเชื่องช้าที่แสนเร้าใจ พร้อมเสียงครวญครางของมินตราดังขึ้นเมื่อเขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นตามลำดับ ทุกการกระแทกกระทั้นทำให้โซฟาหนังส่งเสียงดีงเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะร้อนแรงของกายที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีคำพูดใด มีเพียงแค่เสียงเนื้อกระทบกันที่ดังกึกก้อง และเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ กับความสัมพันธ์ที่พวกเขารู้ดีว่ามันเกินเลยมากกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลแสนไกล

***

          ช่วงบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่มินตรากำลังเดินกลับจากห้องสมุด ภาพที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ เมื่อรถยนต์คันหรูที่แสนคุ้นตานั้นจอดอยู่ที่หน้าคอนโด มันทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบทันทีที่เห็นร่างระหงของหญิงสาวผมยาวสลวย ใบหน้าสวยคมก้าวลงมาจากรถ หญิงสาวคนนั้นคือพราวฟ้า อดีตคนรักของภูบดินทร์ ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ

          มินตราแอบมองจากมุมหนึ่ง เธอเห็นแววตาของภูบดินทร์ที่คุ้นเคย แววตาแบบเดียวกับที่เขามองเธอในห้วงเวลาแห่งความปรารถนา ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาขณะที่เขากำลังพูดคุยกับพราวฟ้า เสียงหัวเราะเบาๆ ของภูบดินทร์ และมือของเขาที่เอื้อมไปสัมผัสกลุ่มผมของพราวฟ้าอย่างสนิทสนมนั้นเป็นเสมือนกับมีดที่กรีดลงกลางใจมินตรา ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นไปทั่วอก

เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ซึ่งเธอรู้ดีว่ามันคืออะไร

          ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของภูบดินทร์กับพราวฟ้าจะจบลงไปเมื่อปีที่แล้ว แต่ในสายตาของมินตรา วันนี้กลับดูเหมือนว่าเรื่องราวในอดีตกำลังจะหวนคืนมาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง และครั้งนี้มันอาจนำพาทุกอย่างที่เธอกับภูบดินทร์สร้างขึ้นมาพังทลายลงในชั่วพริบตา

          จนกระทั่งหลายวันต่อมา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เกิดจากการปรากฏตัวของพราวฟ้ายังคงกัดกินใจมินตรา บรรยากาศระหว่างเธอกับภูบดินทร์เริ่มเปลี่ยนไป แม้ภายนอกจะยังคงเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ภายในใจของมินตรากลับเต็มไปด้วยความห่างเหินที่ไม่เคยมีมาก่อน

          "จะไปไหนอะมิน นี่มันก็ค่ำแล้วนะ"

          เสียงทุ้มของภูบดินทร์ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องน้ำ ในขณะที่มินตรากำลังยืนไดร์ผมอยู่หน้ากระจก โดยมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันกายแค่เพียงผืนเดียว และนั่นมันทำเอาร่างสูงที่เพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัย ถึงกับแทบอดใจไม่ไหวกับภาพตรงหน้า แต่ทว่าพอเห็นสายตาพิฆาตที่ตวัดมองมานั้น ทำเอาเขาได้แต่ยิ้มแหยๆ