บทที่ 2

ร่างบางก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับของกินเต็มไม้เต็มมือ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากห้องน้ำ

          "ห้องตัวเองไม่มีน้ำอาบหรือไง? ทำไมต้องมาอาบห้อง

คนอื่น?"

เสียงของเธอขาดห้วงไปดื้อ ๆ เมื่อจู่ๆร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันกายท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ ชวนให้ลุ้นว่าจะหลุดร่วงลงมาเมื่อไหร่ มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสายตาพร่ามัวดันไปสะดุดกับส่วนกลางกายที่เผยอออกมา

ท้าทาย

          สายตาคมของภูบดินทร์เห็นปฏิกิริยาของเธอจึงแกล้งเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา

          "อยากจับไหม? ไม่ได้จับนานแล้วไม่ใช่เหรอ?" เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที

          ทั้งคู่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านใกล้กัน เรียนห้องเดียวกันมาตลอด กระทั่งม.ปลายปีสุดท้าย หลังเรียนจบ ภูบดินทร์กลับบ้านไปก่อนไม่ได้รอกลับพร้อมกันเหมือนอย่างเคย ทำให้เธอที่เตรียมของขวัญเรียนจบในฐานะเพื่อนสนิทไว้ให้ ตัดสินใจแวะไปหาเขาที่บ้าน

          ตอนนั้นพ่อกับแม่ของภูยังไม่กลับจากที่ทำงาน มินตราถือวิสาสะย่องขึ้นไปบนห้องที่เคยใช้ติวหนังสือด้วยกันบ่อยครั้ง มือ

เล็ก ๆ เปิดประตูผัวะเข้าไป... และพบกับภาพแจ็กพอตตรงหน้า!

ภูบดินทร์กำลังใช้มือสาวแกนกายของตัวเองอย่างขมักเขม้น โดยสายตาคมคู่นั้นจับจ้องไปยังจอทีวีที่ฉายฉากร่วมรักอันเร่าร้อน ใบหน้าเหยเกของเขาในตอนนั้นทำให้เธอใจกล้าที่จะเดินเข้าไปหา

          "มิน...ช่วยหน่อย"

          เสียงแหบพร่าของเขาในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว แม้ว่าตอนนั้นเธอจะแค่อยากรู้อยากเห็น อยากลองสัมผัส อยากเรียนรู้เรื่องราวของผู้ชายตรงหน้า แต่ใครจะคิดว่ามันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ลับระหว่างพวกเราสองคน ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สถานะ 'เพื่อนสนิท' และมาพร้อมกับข้อตกลงสำคัญยิ่งกว่าชีวิต: พวกเราห้ามรักกันโดยเด็ดขาด! หากใครคนใดคนหนึ่งเผลอใจและก้าวข้ามเส้นนั้นไป สถานะ 'เพื่อน' ของเราจะสิ้นสุดลงไปในทันที

          เธอจำได้แม่นยำว่าหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในวินาทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอกรีดผ่านผิวเนื้ออุ่นร้อนผ่าวของเขา แววตาของภูบดินทร์เปลี่ยนไปจากความใคร่ในภาพยนตร์ที่ฉายอยู่บนจอ กลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด ผสมปนเปกับความต้องการบางอย่างที่มินตราเองก็ไม่เข้าใจ      

          "ถอดเสื้อผ้าออกสิมิน ภูอยากเห็นมินแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน"

          คำพูดนั้นราวกับมีมนต์สะกด ทำให้มินตราค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น ทีละชิ้น ทิ้งตัวตนที่คุ้นเคยให้ร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้แสงสลัวของห้องนอนภูบดินทร์ เขามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ไม่ใช่สายตาที่เคยเห็นในฐานะเพื่อน แต่เป็นสายตาของใครบางคนที่กำลังค้นหาอะไรบางอย่างลึกซึ้งกว่านั้น

          ภูบดินทร์ขยับเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วอุ่นร้อนไล้ไปตามแนวสันหลังของเธอ สัมผัสแผ่วเบานั้นปลุกเร้าความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน มินตราหลับตาพริ้ม สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่รินรดอยู่ข้างแก้ม ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะประทับลงมาบนกลีบปากของเธออย่างนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ ทุกสัมผัส ทุกจูบ คือการเรียนรู้ครั้งใหม่ที่กำลังจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่

          "ภู..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ ภูบดินทร์เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมกริบของเขามีประกายแห่งความต้องการที่ชัดเจน ก่อนที่เขาจะจูบซับลงบนซอกคอขาวเนียน สลับกับการขบเม้มเบา ๆ จนมินตราบิดเร่า เมื่อภูบดินทร์เลื่อนกายลงต่ำ ปลายลิ้นร้อนของเขาแตะไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ สร้างความวาบหวามจนเธอเผลอกดจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา สัมผัสที่เร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทานได้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง อีกทั้งยังปลุกเร้าทุกส่วนของร่างกายเธอให้ตื่นขึ้นมารับรู้ถึงความปรารถนาที่รุนแรง

          ภูบดินทร์กลับขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายนั้นทำให้มินตรายิ่งสั่นสะท้าน เขาสอดมือเข้าใต้สะโพกมน ยกเรือนร่างของเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบียดกายเข้าชิด แล้วสอดใส่เข้ามาอย่างเชื่องช้า เสียงครางต่ำจากลำคอของภูบดินทร์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลมหายใจของมินตราที่ขาดห้วง ความรู้สึกเต็มตื้นที่อัดแน่น

          "แน่นจัง... อื้อ..." ในคราแรกเธอรู้สึกเจ็บปวดแต่พอปล่อยไปสักระยะ จากความเจ็บปวดเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ ก่อนจะกดจิกเล็บลงบนไหล่เขาแน่นขึ้น

          ในห้วงลึกของความวาบหวามนั้น เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวแนบชิดกับอกของเธอ ราวกับหัวใจสองดวงกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เมื่อภูบดินทร์เริ่มขยับกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างเนิบนาบในทีแรก ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน และทุกการกระแทกกระทั้นนำพามาซึ่งความเสียวซ่านลึกซึ้งอย่างที่มินตราไม่เคยรู้จักมาก่อน มันไม่ใช่แค่เพียงความรู้สึกทางกายเท่านั้น แต่ยังลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะอธิบายได้

***

          หลังจากวันนั้น

          ห้องนอนของภูบดินทร์ก็กลายเป็นพื้นที่ลับเฉพาะของพวกเขา ค่ำคืนหลังเลิกเรียนที่เคยใช้ติวหนังสือกัน กลับกลายเป็นการสำรวจร่างกายและความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน พวกเขาเรียนรู้สัมผัสของกันและกัน ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจ และคำกระซิบที่หลุดรอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

          "เราห้ามรักกันนะมิน"

          ภูบดินทร์เคยย้ำกับเธอเบา ๆ ในคืนหนึ่ง หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง เขาประสานมือกับเธอใต้ผ้าห่ม สายตาของเขาจริงจังจนมินตราต้องพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย

          "อืม...เพื่อนกัน" เธอก็ตอบกลับไปแบบนั้นเสมอ แต่ทุกครั้งที่ริมฝีปากของเขาแตะลงมา ทุกครั้งที่มือของเขาโอบรัดเธอไว้ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามจะผลักไสมาตลอด ก็คืบคลานเข้ามาในใจอย่างช้า ๆ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกับคำว่า "เพื่อน" อย่างสิ้นเชิง

          ความสัมพันธ์ลับของพวกเขายังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ ภายใต้เงามืดแห่งความกลัวว่าจะถูกจับได้

          พวกเขายังคงเป็นเพื่อนสนิทต่อหน้าทุกคน หัวเราะ สนุกสนาน และให้คำปรึกษาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น กลับมีความลับที่หนักอึ้งซ่อนอยู่ มินตราเริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเพื่อกันคำว่า "รัก" เริ่มเปราะบางลง

ทุกที และเธอก็ไม่แน่ใจว่าเธออยากให้มันพังทลายลง หรืออยากจะรักษามันไว้มากกว่ากัน