Novels by จิน 金钱

“ในเมื่ออยากระบายสี... พี่ก็จะลงสีให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเลย!” สิงหราชคำรามก่อนจะโถมกายขยับขับกดตัวตนเข้าสู่ความคับแน่นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จนสุดทางรัก พิมพ์พธูอ้าปากค้างพลางแอ่นอกรับความกระสันที่ถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง เสียงโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีสั่นสะเทือนกึกก้องไปตามจังหวะการโถมกายของสิงหราช แรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงนั้น ทำให้ร่างเล็กของพิมพ์พธูสั่นคลอนไปทั้งตัว มือหนาของเสือร้ายขยุ้มสะโพกมนไว้แน่นจนเกิดรอยนิ้วมือแดงจางๆ บนผิวขาวจัด เขาจงใจถอนตัวตนออกจนเกือบสุดก่อนจะ กระแทกกลับเข้าไปจนมิดลำเอ็นร้อนผ่าว ย้ำลงบนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเฉอะแฉะน่าอาย "อื้อออ... พี่เสือ... แรงไปแล้ว... พิมพ์จะ... อ๊ะ! อ๊า!" เสียงหวานครางระงมไม่เป็นภาษา พิมพ์พธูแอ่นอกรับความกระสันขีดสุด ขาเรียวสวยเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น พยายามบดเบียดร่างกายเข้าหาความอุ่นร้อนที่เติมเต็มเธอจนจุกเสียด ทว่ายิ่งเธอรัดรึงเขามากเท่าไหร่ สิงหราชก็ยิ่งทวีความป่าเถื่อนมากขึ้นเท่านั้น "ตอดรัดแน่นขนาดนี้... อยากให้พี่ปล่อยข้างในใช่ไหมพิมพ์?" สิง

หลังผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ทำให้ผนังห้องดูบางลงถนัดตา สิงหราชตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นปนร้อนรุ่ม พิมพ์พธูยังคงนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าใสซื่อในยามหลับใหลทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะลูบไล้เส้นผมดำขลับของเธอเบาๆ ใครจะคิดว่ายัยเด็กตัวเล็กขี้มูกโป่งในวันนั้น จะกลายเป็นสาวสะพรั่งที่เร่าร้อนและยั่วยวนได้ถึงเพียงนี้ หลังมื้อเช้าจบลง พิมพ์ก็เดินตามเขาต้อยๆ เข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง “พี่เสือคะ วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?” เธอถามพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยเป็น 'เวทีรัก' เมื่อคืนนี้ “ทำสิ แต่วันนี้พี่อยากเปลี่ยนจากนางแบบในจินตนาการ มาเป็นนางแบบที่มีชีวิตจริงๆ บ้าง” สิงหราชตอบพลางหันจอคอมพิวเตอร์ไปทางเธอ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้าคมคาย “นางแบบมีชีวิต? ใครคะ?” พิมพ์แกล้งทำหน้างง “ก็เธอไง พิมพ์พธู” เขาชี้ปากกาเลเซอร์ไปที่เธอ พิมพ์ตาโตก่อนจะหัวเราะคิกคัก “ว้าย! พี่เสือลามก! จะให้พิมพ์เป็นแบบชุดไหนคะ? ชุดนักศึกษาหรือชุดไหนดีคะ?” “ไม่จำเป็น พี่อยากวาดภาพความงามที่บริสุทธิ์แบบที่เห็นตอนเธอนอนเปลือยเปล่าในอ้อมกอดพี่มากกว่า”

ร่างสูงจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่บัดนี้ฉ่ำวาวด้วยแรงอารมณ์ เขาสะบัดมือออกเพียงนิดก่อนจะรวบเอวบางของเด็กแสบดึงเข้าหาตัวจนร่างกายทุกส่วนบดเบียดกันไร้ช่องว่าง “พี่เสือ... ใจร้อนจังเลยนะคะ” พิมพ์กระซิบชิดริมฝีปากหนา มือซนของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี “ใครกันแน่ที่เริ่มก่อน?” สิงหราชเค้นเสียงต่ำ เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบ แต่กลิ่นกายสาวและสัมผัสจากทรวงอกนุ่มหยุ่นที่เบียดเสียดกับหน้าอกเขามันทำให้สติเขากระเจิดกระเจิง จนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นวางบนโต๊ะทำงานพร้อมกับอุกวาดปกรณ์วาดรูปราคาแพงออกไปอย่างไม่ใยดี พิมพ์พธูหัวเราะคิกคักในลำคอพลางอ้าขาออกกว้างเพื่อให้เขาแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบผิวขาวเนียนของเธอจนดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่มีชีวิต “ไหนบอกจะให้พิมพ์ยืมปลั๊กพ่วงไงคะ? หรือจะให้พิมพ์พ่วงอย่างอื่นแทน” เธอโน้มตัวลงมางับติ่งหูของเขาเบาๆ ก่อนจะลากลิ้นผ่านรอยนูนของเส้นเลือดที่ลำคอ สิงหราชครางฮึ่มในลำคอ มือหนาเลื่อนขึ้นไปบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เช้าวันจันทร์บรรยากาศในบ้านดูวุ่นวายกว่าปกติ แม่ของผมกำลังจัดกระเป๋าใบใหญ่ พลางกำชับสั่งเสียเรื่องงานบ้านงานเรือนราวกับจะไปเป็นปี ทั้งที่จริงแกแค่จะไปทัวร์ทำบุญเก้าวัดกับกลุ่มเพื่อนสนิทที่ต่างจังหวัดเพียงหนึ่งสัปดาห์ “เสือ แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะ กับข้าวในตู้เย็นมีเยอะแยะ อย่าพาน้องอดล่ะ” แม่หันมาสำทับผมที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยสายตาจิกกัดแกมหยอก “ครับแม่ ผมโตแล้วนะ ไม่ปล่อยให้แขกอดตายหรอก” ผมตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดนิ่งขรึม ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อหันไปสบตากับพิมพ์ที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างแม่ “พิมพ์ไม่อดหรอกค่ะแม่ พี่เสือดูท่าทางจะดูแลพิมพ์ดีจะตายไป” คำพูดกำกวมของยัยเด็กแสบทำเอาผมสะอึก พิมพ์ส่งสายตาใสซื่อให้แม่ แต่พอแม่หันไปปิดกระเป๋า เธอกลับส่งสายตาเย้ายวนมาทางผมพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ มันเป็นท่าทางที่ดูไร้เดียงสาแต่โหยหาอยู่ในที ทันทีที่รถตู้ของกลุ่มแม่เคลื่อนพ้นรั้วบ้านไป ความเงียบก็นเข้าปกคลุม... แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ผมไม่อยากนึกถึงสักเท่าไหร่ ร่

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างโร่ในห้องทำงานของสิงหราช แต่วันนี้สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอตรงหน้าแล้ว ปากกาเลเซอร์ที่ใช้สำหรับวาดภาพถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี เมื่อหูของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเสียงที่เล็ดลอดมาจากผนังห้องนอนที่กั้นกลางระหว่างเขากับพิมพ์พธู บ้านไม้กึ่งปูนหลังเก่าของแม่แม้จะดูแข็งแรง แต่ผนังห้องนอนที่รีโนเวทใหม่นั้นกลับบางกว่าที่คิด โดยเฉพาะในยามดึกสงัดที่เสียงเข็มนาฬิกาเดินยังได้ยินชัดเจน “อื้อ... อ๊ะ... ร้อนจัง” เสียงหวานที่เคยทักทายเขาอย่างสดใสเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้มันเปลี่ยนเป็นโทนเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ สิงหราชขยับแว่นสายตา หัวใจเต้นระรัว เขาพยายามจะบอกตัวเองว่าน้องอาจจะแค่ละเมอ หรืออากาศในกรุงเทพฯ มันร้อนเกินไปสำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างเธอ แต่เสียงขยับตัวเสียดสีกับผ้าปูที่นอนและเสียงลมหายใจที่หอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ นั้น... มันฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังทำอะไร “พี่เสือ... พิมพ์... อื้อออ...” กรามของหนุ่มเนิร์ดบดเข้าหากันแน่น เมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั่น จินตนาการในหัวของเขามันพุ่งพล่านยิ่งกว่าภาพว

สายตาของผมพร่าเบลอไปหมดจากการจ้องหน้าจอคอมฯมาทั้งคืน 'สิงหราช' หรือ 'เสือ' คือชื่อของผม หนุ่มเนิร์ดวัย 26 ที่ชีวิตวนเวียนอยู่กับการปั่นงานภาพวาดประกอบนิยายส่งสำนักพิมพ์และนักเขียนนิยาย ผมเป็นคนรักสันโดษ ชอบความเงียบ และที่สำคัญ... ผมชอบอยู่ในโลกจินตนาการที่มีแต่สาวสวยในลายเส้นฝีมือของตัวเอง มือข้างซ้ายของผมสาวลำเอ็นไปด้วย ในขณที่มือข้างขวาก็จับปากกาตวัดลายเส้นให้ภาพสมบูรณ์ยิ่งขึ้น โดนเฉพาะจุดเร้นลับนั้นที่มันดูสมจริง จนคนวาดเกิดอารมณ์หลายต่อหลายครั้ง “อ่าส์..อึก...” เสียงผมครางแผ่วอื้ออึงในลำคอ จนสุดท้ายน้ำข้นเหนียวที่ผมกักเก็บมาทั้งเดือนถูกปลดปล่อยออกมาในที่สุด ใช่ครับทั้งเดือน ที่ผมไม่ออกไปไหน ไม่ได้ไปพบปะสาวเพื่อปลดปล่อย ด้วยเพราะว่างานใกล้ถึงกำหนดที่ต้องส่งลูกค้าแล้ว แต่โลกความจริงของผมกำลังจะเปลี่ยนไป เมื่อแม่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนไปตลาด "เสือ วันนี้หนูพิมพ์ลูกสาวน้าพรจะย้ายมาอยู่นะ น้องมาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ดูแลน้องด้วยล่ะ อย่าให้เสียชื่อพี่ชายคุณนายอรล่ะ" ผมได้แต่พยักหน้าส่งๆ ใจไม่คิดอะไร จนกระทั่งเสียงกริ่งหน้าบ้านด

อวี้หนิงปรากฏตัวในชุดราตรีสีเขียวมรกตที่ขับผิวผ่องของเธอให้โดดเด่น เธอเดินเข้ามาในงานพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสและมั่นใจ ก่อนที่สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วงาน และไปหยุดอยู่ที่ ฟางซูเหลียน และ ฟางซินเหยียน ที่กำลังยืนคุยกับแขกคนสำคัญ แม้ว่าฟางซินเหยียนดูหม่นหมองลงไปมาก แต่ก็ยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ ระหว่างที่อวี้หนิงกำลังพูดคุยกับผู้กำกับเฉิน เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ผู้จัดการส่วนตัวของเธอที่ชื่อว่า เหมยลี่ ซึ่งอวี้หนิงรู้ดีว่าเป็นคนที่ฟางซูเหลียนเคยส่งมาจับตาดูเธอในชาติภพก่อนเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วไวน์แดง) "คุณอวี้หนิงคะ ดื่มอะไรสักหน่อยไหมคะ? เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" อวี้หนิงยิ้มบางๆ เธอแสร้งทำเป็นรับแก้วไวน์มา แต่แอบเหลือบมองไปที่แก้วไวน์ในมือของเหมยลี่ เพียงเสี้ยววินาทีที่สบตากันเหมยลี่ก็รีบหลบสายตา อวี้หนิงรู้ทันทีว่าในแก้วไวน์นั้นต้องมีบางอย่างที่ผิดปกติ เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปาก แต่ไม่ได้ดื่มลงไป เพียงแค่ทำท่าทางเท่านั้น หึ... ฟางซูเหลียน... แกยังคงเล่นไม่เลิกสินะ อวี้หนิงคิดในใจ หลังจากที่เหมยลี่เดินจากไป อวี้หนิงก็เดิ

ข่าวการถูกปลดจากบทบาทนางเอกของฟางซินเหยียนแพร่สะพัดไปทั่ววงการบันเทิงราวกับไฟป่า เสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่ม รวมถึงการขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตเรื่องการเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ฟางซินเหยียนเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องพักของเธอ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอไม่ยอมออกไปพบใคร ฟางซูเหลียนมีสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินวนไปมาในห้องอย่างกระวนกระวายใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกสาวทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง นอกจากจะเสียหน้าแล้ว ยังเสียโอกาสในการกอบโกยชื่อเสียงและผลประโยชน์มหาศาลจากภาพยนตร์เรื่องใหม่นี้อีกด้วย "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ซินเหยียน! ทำไมจู่ๆ พวกนั้นถึงได้กล้าเปลี่ยนตัวลูก! นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!" "แม่... มันเป็นฝีมือของอวี้หนิง! ฉันรู้! ยัยนั่นต้องใช้เส้นสายของใครบางคนแน่ๆ!" "เป็นไปไม่ได้! ยัยเด็กกำพร้าอย่างอวี้หนิงจะมีเส้นสายอะไร! มันต้องไม่ใช่แค่เรื่องในวงการแน่ๆ" ขณะที่ฟางซูเหลียนกำลังครุ่นคิดถึงเบื้องหลังของเรื่องนี้ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ใบหน้าของฟางซูเหลีย

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ กองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง "หยกพิษ" บรรยากาศยังคงคุกรุ่นจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อน ฟางซินเหยียน มาถึงกองถ่ายด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เธอพยายามเก็บซ่อนความโกรธแค้นที่มีต่ออวี้หนิงไว้ภายใต้ท่าทางที่ไม่พอใจ ในขณะที่ผู้คนในกองถ่ายต่างมองเธอด้วยสายตาที่หลากหลาย มีทั้งความเห็นใจ ความรำคาญ และความรู้สึกผิดหวังในพฤติกรรมของเธอก่อนหน้านี้ ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ของผู้กำกับเฉินก็ดังขึ้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย เขามองไปที่ฟางซินเหยียนสลับกับอวี้หนิงที่กำลังเตรียมตัวอยู่ไม่ไกล นักก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อวางสาย "คุณฟาง... ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบ" ฟางซินเหยียนขมวดคิ้วแน่น เธอสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ ไม่ดีสักเท่าไหร่นัก "มีอะไรคะผู้กำกับ? ฉันพร้อมถ่ายทำแล้วนะคะ" ผู้กำกับเฉินถอนหายใจอีกครั้ง "คือ... ทางผู้สนับสนุนหลักของภาพยนตร์เรื่องใหม่ที่เรากำลังจะเปิดกล้องในเดือนหน้า... พวกเขาแจ้งมาว่าต้องการเปลี่ยนตัวนักแสดงนำครับ" คำพูดของผู้กำกับเฉินเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจฟางซินเหยียน! เธอเบิกตากว

หลังจากความจริงถูกเปิดเผย บรรยากาศในห้องอาหารก็เปลี่ยนไป จากที่เป็นกันเองอยู่แล้ว ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หลี่เหลียงฮวาคอยปลอบโยนอวี้หนิงและสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับแม่ของเธอด้วยความใส่ใจ อวี้หนิงจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่การเข้ามาของฟางซูเหลียน การที่แม่ของเธอตรอมใจตาย และความอยุติธรรมที่เธอต้องเผชิญ ท่านนายพลหลี่และหลี่เฉินอี้ต่างก็รับฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและโกรธแค้น หลี่เหลียงฮวาปาดน้ำตา"แม่ไม่คิดเลยว่าอี้เหวินจะต้องเจอเรื่องร้ายกาจขนาดนี้... และพวกสารเลวพวกนั้น! กล้าดียังไงมาทำกับเพื่อนรักของแม่!" ท่านนายพลหลี่กำหมัดแน่น "ผมจะไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่! ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!" "คุณอวี้หนิงไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ จะช่วยคุณทวงคืนความยุติธรรมทุกอย่าง" อวี้หนิงพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจ เธอรู้สึกว่าภาระที่แบกรับมานานแสนนานกำลังจะถูกแบ่งเบาลงแล้ว ก่อนที่อวี้หนิงจะกลับ หลี่เหลียงฮวามอบสร้อยคอหยกชิ้นเล็กๆ ให้เธอ "นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากแม่นะจ๊

ค่ำคืนนั้น อวี้หนิงกับเฉินอี้เดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลี่ อันโอ่อ่าตระการตา สมกับเป็นบ้านของนายทหารผู้มีอำนาจ สวนหย่อมกว้างขวางถูกประดับด้วยโคมไฟสีแดงสดใสรับกับเทศกาลตรุษจีน บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอาหารเลิศรส หลี่เหลียงฮวายืนยิ้มต้อนรับอยู่ที่ประตู พร้อมด้วยเหมยฮวาเพื่อนสนิทของอวี้หนิง ที่วันนี้ดูน่ารักสดใสในชุดเดรสสีชมพูอ่อน เหมยฮวาเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นอวี้หนิง เธอเป็นเพื่อนที่ดีของอวี้หนิงมาตั้งแต่เด็กและเป็นแฟนคลับตัวยงของอวี้หนิง พอได้เจอกันในวันนี้ก็แทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจเพราะไม่ได้เจอกันมานานแล้ว "พี่อวี้หนิง! ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่!" เธอวิ่งเข้าไปจับมืออวี้หนิงอย่างตื่นเต้น พลางเลยไปยิ้มให้ผู้เป็นพี่ชายอย่างล้อเลียน “ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอนะ" "เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งคุยกันนักเลยเดี๋ยวอาหารจะเย็นสียก่อน เชิญข้างในเถอะจ้ะอวี้หนิง แม่เตรียมอาหารไว้เยอะแยะเลย" อวี้หนิงเดินตามหลี่เหลียงฮวาเข้าไปในห้องอาหารขนาดใหญ่ โต๊ะกลมขนาดมหึมาเต็มไปด้วยอาหารจีนเลิศรสมากมาย กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจา

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นนั้นหันมามองที่เฉินอี้และอวี้หนิง แต่ทว่าจู่ๆ ใบหน้าของเธอคลี่ออกเป็นรอยยิ้มอบอุ่นทันที่ "อี้เอ๋อร์! มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?" หลี่เฉินอี้หันไปตามเสียง เมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนคนนั้น ใบหน้าของเขาก็ดูอ่อนโยนลงทันที ความตึงเครียดที่เคยมีหายไปหมดสิ้น ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว "แม่ครับ! ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ล่ะครับ?" อวี้หนิงถึงกับตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้จะเป็น แม่ของหลี่เฉินอี้! คุณนายหลี่ หรือ หลี่เหลียงฮวา โอบกอดลูกชายด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันมามองอวี้หนิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาและสนใจ "แม่ก็แค่มาตรวจดูความเรียบร้อยของห้างน่ะจ้ะ" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม "แล้วเด็กสาวคนนี้คือใครกันจ๊ะอี้เอ๋อร์? ไม่เคยเห็นลูกจะพาใครมาที่นี่ด้วยเลย" คำพูดของหลี่เหลียงฮวาทำให้ทั้งอวี้หนิงและเฉินอี้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "แม่ครับ นี่คือคุณอวี้หนิงครับ เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง แม่คงเคยได้ดูละครที่เธอเล่นมาบ้าง" ดขาเลือกที่จะไม่บอกสถานะที่แท้จริงของอวี้หนิงในตอนนี้ "วันนี้ผมพา

ร่างทั้งสองยังคงโอบกอดกันอย่างแนบแน่น หลังจากที่เสร็จสิ้นภารกิจอันเร่าร้อนในห้องน้ำ ภูบดินทร์ก็ช้อนอุ้มร่างบอบบางออกมาในท่าอุ้มแตง โดยที่ส่วนกลางกายยังคงสอดใส่อยู่ภายในกายของเธอ ซึ่งมันสร้างความเสียวซ่านเกินกว่าที่เธอจะทานทนไหว "ภู...จุก เอาออกไปก่อน" "ไม่เอา...ภูจะเอามินต่อ" ภูบดินทร์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายซบลงบนไหล่มนของมินตรา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนื้อเนียน ความปรารถนาของเขายังคงลุกโชน ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่าย ๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องลงมาบนโซฟาหนังตัวยาว สร้างบรรยากาศให้ดูเชื้อเชิญและมีอารมณ์มากยิ่งขึ้น เขา ค่อย ๆ วางมินตราลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล แต่ร่างของเขากลับยังคงทาบทับอยู่เหนือเธอ ไม่ยอมถอนกายออกไปแม้แต่น้อย "ภู..." มินตราครางแผ่วเบา เธอยังคงรู้สึกถึงความเต็มตื้นภายในกายที่เชื่อมโยงเธอกับเขาอย่างลึกซึ้ง ภูบดินทร์จูบซับลงบนซอกคอขาวเนียน สลับกับการขบเม้มเบา ๆ สร้างความซาบซ่านให้แก่เธออีกครั้ง ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เริ่มขยับสะโพกอย่างช้า ๆ ราวกับจะทรมานเธอด้วยความเชื่องช้าที่แสนเร้าใจ พร้อมเสียงครวญครางของมินตราดังขึ้นเมื่อเ

กลับมา ณ ปัจจุบัน ร่างบางรีบลุกขึ้นเดินหนี แต่ทว่าภูบดินทร์กลับรวบร่างของเธอเข้ามากอดไว้แน่น แผ่นหลังแนบชิดอกแกร่งที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว ซึมลงบนเสื้อของเธอ อีกทั้งสะโพกผายของเธอยังเสียดสีเข้ากับเจ้าท่อนเอ็นที่ตั้งตระหง่านรับสัมผัสอย่างไว "ปล่อยมินเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ภู!" มินตราพยายามดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไหร่ สิ่งที่ดุนดันอยู่ตรงก้นกลับยิ่งตั้งตระหง่านขึ้น จนเธอรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง "มินไม่ต้องการภูเหรอ... แต่ภูต้องการมินมากนะ" แค่คำพูดหวานหยดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ก็ทำเธออ่อนระทวยลงทันที ภูบดินทร์ยิ้มในหน้าเมื่อร่างบางในอ้อมแขนหยุดดิ้น "ภูอาบน้ำให้นะ" เขาไม่พูดเปล่า แต่กลับช้อนร่างของเธอขึ้นมาไว้ในวงแขน ใครจะว่าเขาเย็นชาหรือหยิ่งผยองแค่ไหน แต่ผู้หญิงคนเดียวที่เขาแคร์ก็มีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น มินตราจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจ แต่แล้วเธอก็รีบหลุบเปลือกตามองแค่แผงอกแกร่ง เพื่อปกปิดบางอย่างที่อยู่ในใจมาโดยตลอด ภูบดินทร์ค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อนักศึกษาของเ

ร่างบางก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับของกินเต็มไม้เต็มมือ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากห้องน้ำ "ห้องตัวเองไม่มีน้ำอาบหรือไง? ทำไมต้องมาอาบห้องคนอื่น?"เสียงของเธอขาดห้วงไปดื้อ ๆ เมื่อจู่ๆร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันกายท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ ชวนให้ลุ้นว่าจะหลุดร่วงลงมาเมื่อไหร่ มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสายตาพร่ามัวดันไปสะดุดกับส่วนกลางกายที่เผยอออกมาท้าทาย สายตาคมของภูบดินทร์เห็นปฏิกิริยาของเธอจึงแกล้งเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา "อยากจับไหม? ไม่ได้จับนานแล้วไม่ใช่เหรอ?" เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที ทั้งคู่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านใกล้กัน เรียนห้องเดียวกันมาตลอด กระทั่งม.ปลายปีสุดท้าย หลังเรียนจบ ภูบดินทร์กลับบ้านไปก่อนไม่ได้รอกลับพร้อมกันเหมือนอย่างเคย ทำให้เธอที่เตรียมของขวัญเรียนจบในฐานะเพื่อนสนิทไว้ให้ ตัดสินใจแวะไปหาเขาที่บ้าน ตอนนั้นพ่อกับแม่ของภูยังไม่กลับจากที่ทำงาน มินตราถือวิสาสะย่องขึ้นไปบนห้องที่เคยใช้ติวหนังสือด้วยกันบ่อย

"ข้อตกลงคือ 'ห้ามรัก'... แต่มันจะห้ามหัวใจได้จริงหรือ?"มันคือจุดเริ่มต้นของ ความสัมพันธ์ลับ ที่ไม่มีใครล่วงรู้... มาพร้อมข้อตกลงสำคัญที่เรา ห้ามรักกันโดยเด็ดขาด! หากใครเผลอใจแม้เพียงเสี้ยววินาที สถานะ 'เพื่อน' จะสิ้นสุดลงแนะนำตัวละคร ภูบดินทร์ พิพัฒน์ไพศาล วิศวะเครื่องกลปีสี่ เดือนคณะที่ใครๆต่างก็หมายปอง มินตรา อนุสาศิริ วิศวะเครื่องกลปีสี่ สาวสวยสุดแซ่บที่หนุ่มๆจ้องจะกิน แต่เธอไม่สนใจใคร เพราะเธอมีคนที่อยู่ในควมสัมพันธ์ “ลับ” ที่ไม่อาจบอกใครได้ณ ห้องสโมสรของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง "พี่ภูคะ น้ำตาลว่า... ไปทำที่ห้องพี่ภูดีกว่าไหมคะ" น้ำตาลส่งเสียงออดอ้อน แขนเรียวกอดกระชับแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าภูบดินทร์ เดือนคณะวิศวะปีสี่ เธอพยายามทำท่าทางที่คิดว่าเย้ายวนที่สุด แต่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มกลับยังคงจดจ่ออยู่กับงานกองโต และมีกำหนดส่งที่กำลังจะมาถึงในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้านี้ โปรเจกต์จบของรุ่นพี่... และนั่นคือข้ออ้างชั้นดีที่น้ำตาล น้องรหัสผู้ไม่คิดซื่อ หยิบมาใช้เพื่อแทรกตัวเข้ามาใกล้ชิด เธออาสาจะมาช่วยงาน แต่สายตานั้นมันฟ้องชัดว่

กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่แสนอึดอัดของคุกหลวง สถานที่แห่งนี้คือจุดสิ้นสุดของขุนนางผู้ฉ้อฉลและนักโทษอุกฉกรรจ์ แสงจากคบเพลิงที่วูบไหวตามทางเดินแคบๆ ทอดเงาอสุรกายพาดผ่านผนังหินที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและคราบเลือดเก่า 'หลันชิง' ในสภาพที่มิมองเห็นเค้าลางของฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป นางถูกล่ามโซ่ตรวนทั้งมือและเท้า ร่างกายที่เคยสวมใส่ผ้าไหมเลิศรสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและชุดนักโทษสีหม่นที่ขาดวิ่น ใบหน้าที่เคยงดงามและหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือด แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคงดังก้องมาจากทางเดิน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้ากรงขังของนาง หลันชิงเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนให้เห็นร่างของสตรีในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูตัดกับบรรยากาศโสโครกเบื้องหลัง "ไป๋... หมิงเว่ย..." หลันชิงเค้นเสีย

บรรยากาศภายในตำหนักมณีแดงเย็นเยียบลงถนัดตาหลังจากคำบอกเล่าของหลี่เทียนฉี หมิงเว่ยยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความหวังที่จะล้างมลทินให้ท่านแม่และความแค้นที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา “หมอประจำตระกูล... หมอหรูงั้นหรือเพคะ?” หมิงเว่ยเอ่ยเสียงสั่น “ข้าจำได้ว่าเขาหายสาบสูญไปในคืนเดียวกับที่ท่านแม่ถูกขับไล่ ข้านึกว่าเขาถูกลอบสังหารไปพร้อมกับความลับนั้นแล้วเสียอีก” “หลันชิงอำมหิตนัก แต่นางยังขลาดกลัวต่อกฎแห่งกรรม” เทียนฉีก้าวเข้ามาประคองไหล่บาง “นางมิจ้างวานฆ่า แต่กลับติดสินบนเจ้าหน้าที่ให้ส่งเขาไปรับโทษในเหมืองนรกที่ชายแดนเหนือ ที่นั่นคือคุกมืดที่ไม่มีใครเคยได้กลับออกมา... จนกระทั่งคนของข้าไปถึง” หมิงเว่ยเงยหน้าสบตาบุรุษตรงหน้า “ท่านพี่... ท่านวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าใดแล้วเพคะ?”&nbs

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างตำหนักมณีแดงดูจะหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่แสนอึดอัดภายในห้อง บัดนี้หลี่เทียนฉียังคงไม่ยอมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขน ราวกับว่าหากเขาคลายวงแขนเพียงนิด หมิงเว่ยจะเลือนหายไปท่ามกลางเงามืดของวังหลวงที่จ้องจะกลืนกินนาง "ท่านพี่... หม่อมฉันหายใจมิออกเพคะ" หมิงเว่ยเอ่ยเสียงอู้อี้อยู่กับอกแกร่ง ทว่ารอยยิ้มจางๆ กลับแต้มที่มุมปาก นางรู้สึกได้ถึงความร้อนใจของบุรุษผู้นี้ที่มีต่อนางอย่างท่วมท้น เทียนฉีค่อยๆ คลายอ้อมกอดแต่ยังคงกุมมือเล็กไว้นิ่ง สายตาของเขาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "ในวังแห่งนี้ ทุกย่างก้าวคือกับดัก แผนการของคนที่อยู่เบื้องหลังนางกำนัลพวกนั้นซับซ้อนกว่าที่ข้าคิด ยาที่เจ้าเจอ... มันคือ 'พิษกร่อนวิญญาณ' หากดื่มเข้าไปเพียงนิดจะทำให้ดูเหมือนหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ร่องรอยพิษจะสลายไปในหนึ่งชั่วยาม หมอหลวงทั่วไปย่อมตรวจไม่พบ" หมิงเว่ยขมวดคิ้วมุ่น "อำมหิตนัก... หากวันนี้หม่อมฉันสิ้นใจ ฮองเฮาย่อมตกเป็นจำเลยของแผ่นดินอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง และตัวท่านพี่เองก็คงจะมองมารดาแท้ๆ ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล" "นั

หลังจากออกจากตำหนักคุนหนิง หมิงเว่ยถูกนำตัวไปพักที่ตำหนักมณีแดงซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุทยานหลวง แม้จะเป็นตำหนักขนาดเล็กทว่าการตกแต่งกลับงดงามและพรั่งพร้อมด้วยเครื่องเรือนล้ำค่า ที่นั่นมีนางกำนัลสองคนนามว่า 'ผิงเอ๋อร์' และ 'ฉุ่ยเอ๋อร์' ยืนรอปรนนิบัติอยู่ แววตาของพวกนางดูหลุกหลิกมิมั่นคงนัก "ท่านหญิงเพคะ นี่คือ 'ยาบำรุง' ที่ฮองเฮาทรงประทานมาให้เพคะ" ผิงเอ๋อร์เอ่ยพลางยื่นถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีน้ำยาควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวานแปลกๆ ให้ "ทรงกำชับว่าให้ท่านหญิงดื่มทันทีที่ถึงที่พัก เพื่อปรับสมดุลร่างกายจากการเดินทางและคลายความเหนื่อยล้าเพคะ" หมิงเว่ยรับถ้วยยามาถือไว้ ความร้อนจากถ้วยส่งผ่านสู่ฝ่ามือ ทว่าหัวใจของนางกลับเย็นเยียบ กลิ่นยาบำรุงนี้หอมจนผิดสังเกต ราวกับต้องการปกปิดกลิ่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน นางลอบชำเลืองมองไปยังขื่อหลังคาเบื้องบน ที่ซึ่งนางรู้ดีว่าเฉินอี้องครักษ์เงาที่เทียนฉีส่งมาแฝงตัวอยู่ เฉินอี้ขยับกายเล็กน้อยจนเกิดเงาวูบไหวซึ่งเป็นสัญญาณเตือนที่นัดแนะกันไว้ ยาพิษ... หมิงเว่ยแสร้งทำเป็นยกถ้วยยาขึ้นจดริมฝีป

สองชั่วยามต่อมา รถม้าประดับตราสัญลักษณ์วังหลวงก็เคลื่อนออกจากจวนสกุลไป๋ ท่ามกลางสายตาละห้อยของเสนาบดีไป๋และความเคียดแค้นของหลันฮูหยิน ภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าไหมนุ่มละมุน หมิงเว่ยลอบถอนหายใจยาว นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาร่างหนึ่งควบม้าตามมาห่างๆ ชุดรัดกุมสีดำขององครักษ์เงาเฉินอี้ทำให้นางมั่นใจว่าเทียนฉีไม่ได้ทอดทิ้งนาง ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดกะทันหันกลางทางที่เงียบสงัด ประตูรถม้าถูกเปิดออกโดยพลการ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองก้าวเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามโดยมิทันตั้งตัว “ท่านพี่!” หมิงเว่ยอุทานด้วยความตกใจ “พระองค์ทรงมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ? นี่เป็นรถม้าของวังหลวง...” หลี่เทียนฉีมิได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่คว้าข้อมือเล็กของนางขึ้นมาดูรอยแผลแดงจางๆ ที่เกิดจากการที่นางจิกเล็บตัวเองเพื่อข่มอารมณ์ “เจ้าเจ็บหรือไม่?” “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ... แผนการของพระองค์ได้ผลดียิ่งนัก ตอนนี้จวนเสนาบดีคงวุ่นวายยิ่งกว่าถูกปล้น” “นั่นมิใช่แผนการของข้าทั้งหมด” เทียนฉีสบตานางด้วยแววตาจริงจัง “การแต่งตั้งเจ้าเป็นเซี่ยนจู่ คือความตั้งใจข

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากเรือนของคุณหนูใหญ่ เสนาบดีไป๋และหลันฮูหยินรีบวิ่งตรงไปยังห้องนอนของบุตรสาวตามแผนที่วางไว้เพื่อให้บิดามาเห็นภาพบาดตา "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีใครก็ไม่รู้แอบเข้าไปในห้องนอนของคุณหนู!" เสียงสาวใช้ร้องตะโกนก้อง หลันฮูหยินแสร้งทำเป็นตกใจ "ตายแล้ว! ใครกันที่บังอาจทำเรื่องไร้ยางอาย! ท่านพี่ รีบไปดูเถิดเจ้าค่ะ ข้าเกรงว่าจะเป็น..." นางยังพูดไม่จบ เสนาบดีไป๋ก็ถีบประตูห้องนอนเข้าไปด้วยโทสะ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้คนทั้งจวนต้องชะงักค้าง มิใช่หมิงเว่ยที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพที่ดูไม่ได้กับชายชู้... แต่กลับเป็น ไป๋หรูอิง บุตรสาวคนโปรดที่กำลังนอนหลับใหลอยู่เคียงข้างชายรับใช้ชั้นต่ำในจวนที่ถูกมอมยาจนไม่ได้สติทั้งคู่! "หรูอิง!" เสนาบดีไป๋คำรามลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด หลันฮูหยินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ไม่... ไม่จริง! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" ท่ามกลางความวุ่นวาย หมิงเว่ยเดินเข้ามาในชุดสีขาวสะอาดตา แววตาแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกทว่าแฝงไปด