Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-12
โดย:  paiinaraยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
120บท
539views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"หมอคิดถึงแก้วแค่นี้เองเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน อินทัชเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขามองหน้าหญิงสาวก่อนที่จะเริ่มบรรเลงจุมพิต

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่1

ALICE’S POV

I hadn't slept. I'd counted his breaths instead.

It had been four hours since Lucian collapsed at breakfast. Four hours since I’d screamed loud enough to wake every wolf on our floor of the western wing. Now the monitors did the counting for me — soft, steady, mechanical as my son slept under sheets too white against his pale face.

He’d been talking about cake. About his coming birthday. About whether his father might come this year. Then he was on the kitchen floor.

I had made his eggs that morning. He never got to finish them.

I sat in the chair they’d placed me in when we arrived, my hand wrapped tightly around his small fingers. Bread in the oven at home. Laundry still on the line. The healer’s number I should have called sooner. The thoughts circled endlessly while I watched his chest rise and fall.

The door opened.

Dr. Morrison stepped in wearing the careful, guarded expression doctors perfect over time. He didn’t meet my eyes for a beat too long, and my body knew the answer before he spoke.

“Luna Alice. May I speak with you outside?”

“No.” The word came out flat. “Whatever it is, you say it here. With him.”

He paused, then nodded and pulled a tablet from his coat. His fingers trembled slightly against the screen.

“I won’t sugarcoat this, Luna. Your son has Velmir’s Disease.”

“What is that?”

“A rare genetic condition. It primarily targets children under five. It attacks the immune system first, then the organs. It’s extremely aggressive.”

I stood up. My legs nearly gave out.

“He’s only four. He turns five next month. How is this possible?”

“We don’t fully understand why it manifests in some children. What we do know is that it progresses very quickly.”

I gripped the bed rail until my knuckles turned white.

“How much time does he have left?”

He didn’t answer.

“Doctor. How much time does my son have?”

“Approximately one month.”

The room tilted.

One month. That was the birthday he’d been planning for half a year — the cake, the candles, the father who never came. The birthday where he would turn five. And now… he wouldn’t.

Hot, silent tears spilled down my cheeks. I let them fall. Crying ugly was the least of my worries. My son was dying, and there was nothing I could do to stop it.

“Is there anything? Any treatment? Any trial? Anything at all we can do?”

He hesitated. That hesitation cut deeper than any words.

“There’s no established cure. The best we can do is keep him comfortable. Make his remaining time as happy as possible.”

“So we just wait for him to die?”

“Luna, please—”

“No. I refuse.”

I looked at Lucian. He had Benjamin’s jaw, already visible beneath the baby fat. His hair was Benjamin’s too — dark and thick. But the eyes that opened every morning were mine. Ocean blue. Full of a trust I had never earned.

Dr. Morrison shifted uncomfortably. “There is… one possibility.”

My head snapped up.

“I won’t give you false hope, Luna. It’s experimental. Still in the very early stages.”

“Tell me.”

“There’s a research project specifically targeting Velmir’s Disease. A team of specialists believes they’ve identified a promising treatment pathway. No successful treatments have been documented yet, and progress has been slow.”

A small, fragile spark ignited in my chest.

“Where is it? How do I get him in?”

“That’s the complication.” His expression darkened. “The research was originally funded by the Blue Moon Pack. Alpha Benjamin approved the initial funding two years ago.”

Two years ago. When Lucian was two. When Benjamin still occasionally pretended he had a son.

“And?”

“Six months later, Alpha Benjamin terminated the funding. He called the research — and I quote — ‘a waste of pack resources on false hope and fabricated promises.’ Without the pack’s money, the project had to scale back significantly.”

My hand remained on the rail. The cold metal grounded me.

The Alpha of the Blue Moon Pack had defunded the only treatment that might save one of their own children. He’d dismissed it as a fabrication. All while Lucian was learning to ride his little wooden horse in the courtyard, and I sat at the kitchen counter pretending the empty chair across from me didn’t matter.

He’d done it for Lisa. I knew it in my bones, even without proof. I’d known a hundred small truths without proof for four years.

“The team relocated,” Dr. Morrison continued. “I can give you their contact information. But even if they accept him, the chances—”

“Are small,” I finished. “Understood. Small is better than nothing.”

He nodded. At the door, he paused.

“Luna Alice… for what it’s worth, I’m sorry.”

Then I was alone with my dying son again.

I don’t know how long I stood there. Long enough that Lucian eventually stirred. His eyes fluttered open, and despite the IV in his hand, the sterile white walls, and the word “terminal” hanging heavy in the air, he smiled.

“Mommy? Why are you crying?”

I turned away, quickly wiping my face on my sleeve, then turned back with the smile I had perfected over four years of standing at that lonely kitchen counter.

“Mommy isn’t crying, baby. I just got something in my eye.”

He looked at me with those too-old eyes — the ones that always saw what I tried to hide.

“Is it because I fell down? I’m sorry, Mommy. I didn’t mean to scare you.”

“Oh, sweetheart.” I gathered him up carefully, mindful of the line in his arm, and pressed my lips to his forehead. “You did nothing wrong. Nothing at all.”

He was quiet for a moment. Then—

“Mommy? My birthday is soon. Do you think Daddy will come this year?”

The question hit harder than the diagnosis. Every year, the same question. Every year, the same lies. Daddy is busy with pack business. Daddy has meetings. Daddy wanted to come.

Every year, Benjamin broke his son’s heart without ever realizing it.

“I’ll be good, Mommy.” Lucian’s voice was filled with the kind of hope only children can still possess. “I’ll be really, really good. So good that Daddy will want to stay. Do you think if I’m good enough, he’ll come?”

I held him tighter and buried my face in his soft hair so he wouldn’t see my expression.

“Your daddy loves you very much,” I whispered. The lie burned my throat. “He’ll be there. I promise you, Lucian. I’ll make sure your daddy is there.”

I had no idea how I would keep that promise. But I would. Even if I had to beg on my knees.

When Lucian fell asleep again, I slipped into the corridor and pulled out my phone.

My hands were steady. Whatever fear I’d felt had burned away, leaving only ice behind.

Three things to do: Find the research team. Make the birthday happen. Get my son out of this bed alive.

Benjamin answered on the fourth ring.

“What.”

I could hear voices in the background. Laughter. Lisa’s laughter — that high, familiar pitch I knew too well.

“We need to talk. It’s important.”

“I’m busy, Alice. Whatever it is can wait.”

“When was the last time you came home, Benjamin? When was the last time you saw your son?”

A pause. Then his voice turned even colder.

“I don’t have time for your games. Lisa needs me. Lily has a dental appointment. She’s terrified. Unlike you, Lisa actually needs me.”

I closed my eyes.

“And your son doesn’t?”

“If this is about the divorce papers — my position hasn’t changed. Sign them. Until then, we have nothing to discuss.”

“Benjamin. Listen to me. I need to tell you—”

“What could possibly be that important, Alice?”

I opened my eyes and looked through the small window in the door at my son’s tiny body in the big white bed.

When I spoke, my voice was quiet. It didn’t shake.

“Lucian has Velmir’s Disease. The doctors say he has one month left to live.”

There was complete silence.

“What?”

“Velmir’s Disease, Benjamin. It’s terminal. They can’t cure it. They can only keep him comfortable until… the end. Our son has only one month left.”

The line stayed silent for so long I thought he’d hung up. Then Benjamin finally spoke, his tone dripping with suspicion, “Is this a stunt to keep me from signing the divorce papers?”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
120
ตอนที่1
แสงแดดยามเย็นส่องกระทบทั่วพื้นหญ้าสีเขียวขจีตามข้างทาง ใบไม้ ใบหญ้าต่างก็โอนเอียงพลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศยามเย็นของทางเข้าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอนช่างงดงามและสบายตายิ่งนัก ชายหนุ่มที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งหลังรถกระบะคันสีฟ้า กำลังหลับตาสูดเอาบรรยากาศที่แสนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นธรรมชาติที่ใครหลายๆ คนต้องการสัมผัส ก่อนจะสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากในรถขณะที่รถกำลังจอดสนิท“พ่อหนุ่มถึงแล้ว เดี๋ยวเอ็งเดินลงไปอีกหน่อยก็จะเจอหมู่บ้านอองตองแล้ว”เสียงชายสูงวัยชะเง้อออกมาจากฝั่งคนขับของรถกระบะคันเก่า เพื่อแจ้งชายหนุ่มที่ขอติดรถมาด้วยให้ทราบเมื่อถึงที่หมายอินทัช ชายหนุ่มในวัย25ปี หรือที่ใครหลายๆ คนเรียกว่าหมออิน หลังจบหลักสูตรแพทย์ทั่วไป6ปีก็ไม่ได้เรียนต่อสายแพทย์เฉพาะทาง เนื่องด้วยผู้เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในวันที่เขาจบการศึกษาพอดี วันนั้นควรจะเป็นวันที่อินทัชควรมีความสุขที่สุด แต่กลับเป็นวันที่อินทัชต้องฝังใจเหมือนเป็นตราบาปให้ตัวเองมาจนถึงปัจจุบัน เพราะถ้าผู้พี่ชายไม่รีบร้อนที่จะขับรถมางานรับปริญญาตัวเขาเองก็คงไม่ต้องประสบอุบัติเหตุจนเส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2
อินทัชค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสแก้มแดงๆ ของหญิงสาวที่ยิ้มหวานให้เขาตรงหน้า แววตาที่ใช้มองเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เขาสำรวจทั่วใบหน้าหญิงสาวประหนึ่งจะตรวจเช็กร่างกายเหมือนคุณหมอที่ตรวจคนไข้อย่างไงอย่างนั้น แก้มที่แดง หูที่แดงของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้“แก้วป่วยเหรอ ทำไมแก้มถึงแดง หูก็แดงแบบนี้ล่ะ ตัวก็ไม่ร้อนนะ” เขาเอ่ยถามหญิงสาวก่อนจะคลายมือที่โอบเอวบางของหญิงสาวออก“โธ่! หมอ แก้วไม่ได้ป่วยสักหน่อย” กัญญาวีร์หน้ามุ่ยเล็กน้อย“แล้วทำไมถึงพูดอะไรแบบนี้ล่ะ” อินทัชเลิกคิ้วสงสัย“ก็แก้วชอบหมอจริงๆ นะ ที่หน้าแดงแบบนี้ก็เพราะว่าแก้วเขินหมอไง”กัญญาวีร์บิดตัวเหนียมอายจนอินทัชต้องหลุดขำออกมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปกุมศีรษะของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความเอ็นดู พร้อมกับก้มลงเล็กน้อยเพื่อสบตาหญิงสาวที่เหนียมอายอยู่ตรงหน้า“แก้วจะมาชอบหมอได้ยังไง เราพึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ” อินทัชคลายมือหนาที่กุมศีรษะนั้นออกก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หมอไม่เคยได้ยินเหรอ…รักแรกพบไง”กัญญาวีร์ไม่ละความพยายาม เธอรู้ตัวว่านี่อาจจะเป็นเรื่องบ้าบอก็ได้ที่คนพึ่งรู้จักกันจะชอบกัน สำหรับเธอนั้นถ้ารู้สึก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3
เวลาผ่านพ้นไปหลายวัน ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น อินทัชได้เวลาที่ต้องมาทำงานอยู่ที่ศูนย์อนามัยของหมู่บ้านเพื่อรอให้ความช่วยเหลือกับลูกบ้านยามเจ็บไข้ได้ป่วย เนื่องจากที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีไม่กี่หลังคาเรือนเลยหาได้น้อยนักที่จะมีคนเจ็บป่วยรุนแรงมาขอความช่วยเหลือ ส่วนมากก็เป็นอาการไข้หวัดธรรมดาทั่วไปและอาจมีบ้างที่ต้องทำแผลให้เด็กที่วิ่งเล่นซุกซนตามประสาจนได้เลือดตกยางออกในทุกๆ วันคำปูนจะให้คนมาส่งปิ่นโตเป็นมื้อเที่ยงให้อินทัช ถึงแม่ว่าอินทัชจะบอกปัดไปแต่ด้วยความมีน้ำใจของคำปูนก็ทำให้อินทัชยอมจำนนแต่โดยดี อินทัชไม่ได้ประจำอยู่ที่ศูนย์อนามัยตลอดเวลา บางครั้งเขาก็รับรักษาผู้ป่วยอยู่ที่บ้านของเขาเช่นกัน หรือมีบ้างบางวันที่ปั่นจักรยานเพื่อเยี่ยมเยียนผู้สูงอายุในหมู่บ้าน อะไรที่เขาพอจะช่วยเหลือได้เขาก็ยินดีเสมอ“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้อยู่แล้วดังขึ้น กัญญาวีร์เดินเข้ามาในห้องตรวจของอินทัชพร้อมกับมื้อกลางวันที่คำปูนฝากเอามาให้ ส่วนมากจะเป็นเธอที่อาสาเป็นคนเอามื้อเที่ยงมาให้อินทัชเสียเองถ้าวันไหนไม่ได้ติดธุระอะไร“อยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เบื่อเหรอคะ นานๆ จะมีคน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4
รุ่งเช้าของอีกวันสาวผมยาวมัดหางม้าเดินถือกระเช้าใบใหญ่เข้ามาในบริเวณบ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยหลากหลายพันธุ์ผลไม้ ทุกส่วนของบ้านแทบจะประกอบไปด้วยไม้ทั้งหมด บ้านหลังนี้ดูใหญ่โตโอ่อ่ามากพอสมควร หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าบ้านสักพักเพื่อรอให้เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับ ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวในวัยสี่สิบปลายก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเพื่อต้อนรับหญิงสาวที่ยืนอยู่นอกตัวบ้านด้วยความเอ็นดู“หนูเตยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ” กลอยใจแม่ของอินทัชเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน“เป็นพวกอาหารเสริม ยาบำรุงต่างๆ ค่ะ พอดีแม่เตยเตรียมไว้ให้เอามาฝากคุณน้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแจ้งด้วยความนอบน้อม“เข้าบ้านมาก่อนสิลูก” หญิงสูงวัยดังกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไปเตยหรือเทวกา เป็นเพื่อนสนิทของอินทัชตั้งแต่สมัยเด็กๆ บ้านของพวกเธออยู่ใกล้กันและเติบโตมาด้วยกัน ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่เดียวกันแต่คนละสาขาก็เท่านั้น ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้ใครหลายๆ คนต่างก็เข้าใจผิดว่าทั้งคู่คบกัน ถึงจะมีใครเข้าใจแบบนั้นแต่ทั้งอินทัชและเทวกาก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพราะเขาไม่ได้สนใจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5
อินทัชมองไปที่นัยน์ตาของภริดาด้วยความจดจ่อ เขาครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยว่าทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงได้เอาแต่จ้องเขาอยู่แบบนั้น อินทัชกลอกสายตาไปมาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเธอไปแบบตรงๆ“คุณจ้องผมนานเกินไปแล้วนะ หรือคุณยังสงสัยในความเป็นหมอของผม”เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้ภริดาละสายตาจากเขาทันที เธอเบือนหน้าออกเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตาอินทัชอีกครั้ง“ฉันแค่..มองเฉยๆ ค่ะ แล้วทำไมคุณถึงมาเป็นหมออยู่ที่นี่ล่ะคะ” ภริดารีบเปลี่ยนเรื่อง แววตาเธอดูล่อกแล่กเล็กน้อย“ผมทำเรื่องอาสามาที่นี่เอง อยู่ในเมืองแลดูจะวุ่นวายสำหรับผมเกินไปไม่ค่อยเหมาะกับผมเท่าไหร่ อยู่เงียบๆ แบบนี้เหมาะกับผมมากว่า”ระหว่างที่ทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้น คำปูนก็ขับรถมาถึงพอดี อินทัชช่วยยกจักรยานของภริดาขึ้นท้ายกระบะรถของคำปูนและค่อยๆ ประคองภริดาขึ้นไปนั่งบนรถ“ขอบคุณหมอมากนะคะ” ภริดายิ้มให้ชายตรงหน้าเล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมไปล้างแผลที่อนามัยด้วยล่ะ นี่!กล้องถ่ายรูปของคุณใช่มั้ย”อินทัชยื่นกล้องถ่ายรูปที่ตกอยู่ตรงบริเวณพงหญ้าไปให้แก่หญิงสาว ภริดายื่นมือรับกล้องนั้นอย่างทะนุถนอม เมื่อทุกอย่างเรียบร้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6
เช้าที่สดใสอีกวันก็มาถึง อากาศที่หมู่บ้านอองตองเริ่มเย็นกว่าปกติ ภริดาตื่นแต่เช้าเพื่อรับลมเย็นและกลิ่นธรรมชาติที่แสนจะสดชื่น แผลที่เข่าของเธอดีขึ้นมากทำให้เธอสามารถเดินเหินได้สะดวกขึ้นมากกว่าเดิม แต่ก็ยังมีกะเผลกอยู่บ้างเล็กน้อยภริดาออกมาเดินเล่นตามท้องถนนหน้าบ้านของคำปูน เธอมองไปที่ใบหญ้าและใบไม้ที่พลิ้วไหวตามแรงลมด้วยสีหน้าอิ่มเอม และก็ไม่ลืมที่จะพกกล้องคู่ใจเพื่อเอามาเก็บภาพธรรมชาติเหล่านั้นอีกด้วยระหว่างที่ชื่นชมธรรมชาติรอบๆ ตัวอยู่นั้น ภริดาก็เห็นอินทัชในชุดกาวน์สีขาวแขนสั้นกำลังปั่นจักรยานมาทางเธอพอดี ภริดาไม่รีรอรีบยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายรูปชายหนุ่มอยู่หลายช็อต กว่าจะรู้ตัวอีกทีอินทัชก็ปั่นจักรยานมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว“คุณแอบถ่ายผมเหรอ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามกึ่งหยอกเล่น“เปล่าสักหน่อย ฉันก็..แค่ถ่ายพวกต้นไม้ใบหญ้า ไม่เชื่อหมอจะดูรูปในกล้องมั้ยล่ะ” ภริดาน้ำเสียงอึกอักพอสมควร กลัวหมอหนุ่มจะจับได้ว่าเธอทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ว่าแต่เข่าของคุณดีขึ้นแล้วใช่มั้ยถึงออกมาเดินเล่นแบบนี้”“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่ได้รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว แล้วนี่หมอจะไปไหน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูห้องของหมอหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวในเสื้อแขนสั้นกระโปรงยาวเสมอเข่า วันนี้ภริดาอาสาเป็นคนนำปิ่นโตมื้อกลางวันมาส่งให้กับอินทัช เพราะเธอเองก็อยากจะมาหาเขาด้วยเหมือนกัน อยู่ที่บ้านพักทั้งวันก็ดูจะน่าเบื่อไปหน่อย“วันนี้มีพะโล้กับผัดผักหวังว่าหมอจะทานได้นะคะ”“จะเป็นอะไรผมก็ทานได้หมดแหละ วันนี้ทำไมคุณถึงมาส่งปิ่นโตให้ผมได้ล่ะ”“วันๆ นั่งๆ นอน ออกไปแต่ที่เดิมๆ ก็เบื่อเหมือนกันค่ะ เลยคิดว่ามาหาหมอน่าจะดีกว่า”“มาอยู่กับผมยิ่งจะเบื่อไปกว่าเดิมอีกนะ”“เอาแบบนี้มั้ยคะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะอยู่ช่วยหมอ แล้วพอหมอเลิกงานก็พาฉันไปปั่นจักรยานเล่น เห็นลุงปูนบอกว่าตรงเชิงเขาท้ายหมูบ้านบรรยากาศดีมาก เราไปที่นั่นกันมั้ยคะ"“แต่เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าผมจะเลิกงาน คุณไม่รอเบื่อแย่เลยเหรอ”“ไม่เบื่อเลยค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยกับคนไข้ของหมอรอหมอไปก่อนก็ได้ นั่นไงมาพอดีเลย เดี๋ยวฉันไปรับหน้าให้ก่อนนะคะ” ภริดายิ้มหวานก่อนจะเดินไปหาคนไข้ดังกล่าวอินทัชมองภริดาที่เดินไปหาคนไข้ด้วยความเอ็นดู ดูเหมือนภริดาจะทำอย่างที่เธอพูดจริงๆ ตลอดทั้งวันเธอช่วยให้คนไข้ของเขาได้ผ่อนค
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8
“อินพูดแบบนี้ไม่กลัวผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจผิดเหรอ” เทวกาเอ่ยถามอินทัชเมื่อเดินมาถึงชั้นบนของบ้าน“ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวนี่เราบริสุทธิ์ใจซะอย่าง” อินทันยิ้มตอบกลับ“ผู้หญิงเมื่อกี๊แฟนของอินเหรอ ดูท่าทางเธอไม่ค่อยจะพอใจเตยเท่าไหร่เลย”“ไม่ใช่ ก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้แหละ เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะเตยนั่งพักก่อนนะเดี๋ยวอินไปยกกระเป๋าขึ้นมาให้”เทวการู้สึกดีไม่น้อยที่รู้ว่ากัญญาวีร์ไม่ใช่แฟนของอินทัช และการแสดงออกที่อินทัชมีให้เธอวันนี้ทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก อินทัชยังเป็นคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เพราะเขายังคงไม่สนใจว่าใครจะมองเขาและเธอแบบไหน บางครั้งเทวกาก็รู้สึกดีเหมือนกันถ้าคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าเธอกับอินทัชคบกันอินทัชลงมาเอากระเป๋าเดินทางของเทวกาขึ้นไปไว้บนบ้าน เขามองตรงไปยังทางเดินที่กัญญาวีร์พึ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่ อินทัชยืนมองทางเดินอยู่แบบนั้นก่อนจะละสายตาแล้วกลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้งเวลาผ่านล่วงเลยมาสักพักอินทัชนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยความกระตือรือร้น เทวกาที่ตั้งใจเดินมาหาก็เห็นว่าอินทัชดูจริงจังและเครียดเกินไปกับงานตรงหน้า เธอจึงชวนเขาพูดคุยเพื่อผ่อนคลาย“จริงจังตลอดเลย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9
อินทัชปั่นจักรยานออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อจะแวะไปหากัญญาวีร์ที่บ้านของเธอ เขายังคงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อวาน แต่ดูเหมือนว่ากัญญาวีร์จะไม่ได้อยู่บ้านเพราะเธอออกไปทำธุระแต่เช้าตรู่ อินทัชพยายามโทรติดต่อกัญญาวีร์ตั้งแต่เมื่อคืนแต่โทรไปก็ไม่ติดเหมือนเธอจะปิดเครื่องไว้ วันนี้กัญญาวีร์ขึ้นไปบนดอยกับอาสาสมัครเพื่อเยี่ยมเยียนชาวบ้านบนดอยที่ขาดแคลนสิ่งของอุปโภคบริโภค เธอทำแบบนี้ทุกปีและถ้าครั้งไหนที่เพื่อนรักของเธออย่างธัญชนกว่างก็จะมาร่วมอาสาในครั้งนี้ด้วย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ธัญชนกจะต้องปฏิเสธเพราะตารางเรียนที่แน่นจนเกินไป แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มีธนินเข้ามาอาสาแทนเมื่อเป้าหมายที่อินทัชต้องการพบไม่อยู่ เขาก็ปั่นจักรยานมุ่งสู่ศูนย์อนามัยต่อทันที วันนี้ที่ศูนย์อนามัยไม่ค่อยยุ่งยากเท่าไหร่พอมีเวลาให้อินทัชผ่อนคลายได้บ้าง“หมอครับ! หมอช่วยเมียผมด้วย”เสียงของชายวัยกลางคนอุ้มร่างหมดสติของผู้เป็นภรรยาที่โชกไปด้วยเลือด ตะโกนสุดเสียงเข้ามาในศูนย์อนามัยด้วยท่าทางร้อนรน จนทำให้อินทัชและพยาบาลสาวต้องช่วยกันประคองร่างนั้นให้ขึ้นนอนอยู่บนเตียงเพื่อทำการรักษาให้เร็วที่สุด“คนไข้เป็นอะไรมาคะ” ฤดี พยาบาล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่10
กัญญาวีร์รีบคลายปากของเธอที่จูบอินทัชนั้นออกด้วยความลุกลี้ลุกลน ในใจก็ขบคิดว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าไปแล้วหรือไร ใบหน้าของกัญญาวีร์เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนอินทัชก็ยังอยู่ในภาวะตกตะลึงอยู่พอสมควร“หมอมาจูบแก้วทำไม!” กัญญาวีร์ตะโกนออกไปด้วยแววตาหลุกหลิก ตอนนี้เธอแค่โพล่งออกไปไม่ทันได้ไตร่ตรองเพื่อแก้เขินในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อสักครู่ กัญญาวีร์เริ่มกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข“หมอนี่นะ...ไปจูบแก้ว แก้วต่างหากที่…”“ก็หมอยื่นหน้ามาทำไมล่ะ แก้วไม่ทันระวังก็เลย…”กัญญาวีร์รีบตัดบท ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว อินทัชเห็นท่าทางของกัญญาวีร์ก็ยิ่งเอ็นดู เขารู้ว่าหญิงสาวเอ่ยออกมาเพื่อจะกลบเกลื่อนความเขินอายก็เท่านั้น“หมอไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นหมอกลับไปได้แล้ว แก้วจะเข้าบ้านแล้วเหมือนกัน”พูดไม่ทันขาดคำ กัญญาวีร์ก็วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรีบร้อนไม่แม้แต่จะสบตาอินทัช ตอนนี้เธอจะกล้ายืนอยู่ต่อหน้าเขาได้ยังไง กัญญาวีร์คิดแค่ว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หน้าไม่อายไปจูบผู้ชายแบบนั้น“อะไรของเขาเนี่ย!”อินทัชพึมพำออกมาเมื่อเห็นกัญญาวีร์วิ่งเข้าบ้านไป เขายังคงยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของหญิงสาวไม่เ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status