Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-12
โดย:  paiinaraยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
120บท
617views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"หมอคิดถึงแก้วแค่นี้เองเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน อินทัชเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขามองหน้าหญิงสาวก่อนที่จะเริ่มบรรเลงจุมพิต

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่1

Cela fait plus de cinquante ans que la bombe nucléaire a été publié pendant la guerre entre le nouvel ordre mondial et la fraternité de l'homme. Certaines parties de la planète ont souffert plus que d'autres. Un nombre limité de domaines ont eu la chance d'être seulement légèrement embrassé par les radiations toxiques de la surface de la terre comme une épaisse couche de brouillard. La plupart de ces domaines étaient isolés et sans intérêt pour les pouvoirs en place. Elle était la plus peuplée des villes qui ont remporté leur avis. Le nettoyage rapide de ces villes a été placée comme priorité absolue pour tous les scientifiques employés par l'ordre. Les régions éloignées ont été laissés aux caprices de Mère Nature.

La majorité de la planète n'a pas obtenu de bons résultats dans le cadre de l'attaque nucléaire, ni son peuple. Ceux qui n'étaient pas assez riche ou connecté à se retirer dans une installation souterraine lorsque les bombes ont été libérés a subi des lésions corporelles mutation de la forme la plus grotesque. La vie végétale et la vie animale a également été muté ou soit détruit. La nourriture est devenue une telle rareté que les gens ont pris le temps de manger l'autre.   

Préparé pour la dévastation des bombardements nucléaires provoquerait, le nouvel ordre mondial comprennent son armée avec des engins spéciaux et vêtements de patrouiller la surface de la terre dans les jours suivant l'explosion.  Il a fallu un certain nombre d'années et beaucoup de vies perdues avant que les mutants ont été enfin dans la clandestinité.  

Le Nouvel Ordre Mondial les scientifiques sont prêts à utiliser leur technologie afin de réduire l'empoisonnement de l'air à un niveau de sécurité. Il n'a pas fallu longtemps avant que la majorité de ceux qui se sont cachés sous terre , à reconstruire leurs maisons et reprendre leur vie. La science a élaboré un moyen pour effacer le sol et l'eau de la contamination, mais il est coûteux et qu'en fait la plus peuplée d'une valeur ou parties de la planète. Les zones de moindre ont été laissés à la lenteur du processus de nettoyage et purification de la nature. La seule chose qu'ils ne pouvaient pas corriger était les dommages causés à la couche d'ozone. Précautions à prendre pour protéger la peau et les yeux de l'intensité des rayons du soleil, mais sinon, ils ont réussi à replanter et reconstruire. lentement Campements ont été mis à jour par le nouvel ordre mondial près de l'entrée des souterrains du monde mutant. Batailles ont éclaté périodiquement à mesure que l'Ordre a cherché à les empêcher de retourner au-dessus du sol et au système de prendre le contrôle de la planète.

Terre a été divisée en sections, avec un représentant du Nouvel Ordre Mondial dictant chacun. Notre dictateur, Bartholomew Muse, était plus jeune que la plupart et désireux de prouver lui-même en montrant sa force et de son pouvoir sur le peuple. Il a mis un nouveau sens au mot tyran. Cela a entraîné dans la rébellion. Beaucoup ont tourné leur soutien vers les restes de la fraternité de l'homme.  

Ma mère était une de ces personnes. Mon père a servi dans l'armée de Bartholomew et fut tué dans une escarmouche avec les mutants lorsque j'étais un bébé dans les bras. Encore plus triste que le fait que nous avons perdu lui, est de savoir qu'il n'était pas un partisan de Barthélemy dans son cœur. Il a servi parce qu'il ne voulait pas attirer l'attention et la détresse de notre famille qu'il connaissait Bartholomew était capable.  

Mère n'aurait pas pu être plus en face que mon père. Elle possédait un bold, côté rebelle qui a fait surface lors de la news de pleinement la mort de mon père atteint sa. Le corps de mon père était à peine froid quand elle a rassemblé un petit groupe de rebelles pour combattre à ses côtés contre la tyrannie de Bartholomew à chaque moment possible. Il n'a pas fallu longtemps pour attirer toute l'attention de Bartholomew. Il s'est donné pour mission de les chasser vers le bas.

J'avais huit ans lorsqu'il a enfin réussi à trouver et tuer ma mère. Nous devions assister à un concert à central park. Mère m'a laissée avec mes grands-parents alors qu'elle est allée parler avec quelques personnes de l'autre côté de la large vert. Je me souviens de la façon dont sa robe de gaze blanche caressait ses chevilles comme elle gracieusement tissé son chemin à travers des rangées et des rangées de chaises vides en attente d'un public où se mêlent toujours en petits groupes jusqu'au début du concert. L'air était en effervescence avec le rire et la joie.

Puis c'est arrivé.

Style typique de Bartholomew, des soldats armés de mitrailleuses est sorti de nulle part et a pris le temps, au moins la moitié de la foule avant qu'ils ont été en mesure de se disperser. C'était une horreur. Les gens couraient bon gré mal gré tout en criant et en relevant tout autour de moi. Une fois l'herbe émeraude sereine était maintenant une mer pourpre de la terreur. Je me suis levé, congelés, tout en regardant ma mère flop comme une poupée de chiffon comme balles écorché son torse mince. Quand l'attaque s'arrêta, elle était étendue immobile sur le sol. Avant que je puisse obtenir mes pieds me prendre à ma mère, mon grand-père vice grip m'a tiré de la scène.  

Nous avons vécu à quelques pâtés de maisons du parc de la ville et avait marché jusqu'au concert ce soir-là. Mes grands-parents doivent avoir été préparés pour quelque chose comme ceci pour éventuellement se produire parce qu'il n'y avait pas de panique ou de la confusion dans leurs actions. Ils m'a poussé dans une voiture qui apparut miraculeusement sorti de nulle part et m'ont emmenés à un chalet isolé dans une région éloignée et désolées du pays qui était prêt et en attente pour les habitants.  

C'était il y a dix ans.

Ces années passées avec un peu de changement dans notre routine quotidienne que j'ai grandi et appris les rudiments de la survie dans notre monde aride de mes grands-parents. Autres que ce que j'ai pu voir sur internet, j'ai eu très peu de contacts avec le monde extérieur. 

Puis, j'ai rencontré Geo…

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
120
ตอนที่1
แสงแดดยามเย็นส่องกระทบทั่วพื้นหญ้าสีเขียวขจีตามข้างทาง ใบไม้ ใบหญ้าต่างก็โอนเอียงพลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศยามเย็นของทางเข้าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอนช่างงดงามและสบายตายิ่งนัก ชายหนุ่มที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งหลังรถกระบะคันสีฟ้า กำลังหลับตาสูดเอาบรรยากาศที่แสนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นธรรมชาติที่ใครหลายๆ คนต้องการสัมผัส ก่อนจะสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากในรถขณะที่รถกำลังจอดสนิท“พ่อหนุ่มถึงแล้ว เดี๋ยวเอ็งเดินลงไปอีกหน่อยก็จะเจอหมู่บ้านอองตองแล้ว”เสียงชายสูงวัยชะเง้อออกมาจากฝั่งคนขับของรถกระบะคันเก่า เพื่อแจ้งชายหนุ่มที่ขอติดรถมาด้วยให้ทราบเมื่อถึงที่หมายอินทัช ชายหนุ่มในวัย25ปี หรือที่ใครหลายๆ คนเรียกว่าหมออิน หลังจบหลักสูตรแพทย์ทั่วไป6ปีก็ไม่ได้เรียนต่อสายแพทย์เฉพาะทาง เนื่องด้วยผู้เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในวันที่เขาจบการศึกษาพอดี วันนั้นควรจะเป็นวันที่อินทัชควรมีความสุขที่สุด แต่กลับเป็นวันที่อินทัชต้องฝังใจเหมือนเป็นตราบาปให้ตัวเองมาจนถึงปัจจุบัน เพราะถ้าผู้พี่ชายไม่รีบร้อนที่จะขับรถมางานรับปริญญาตัวเขาเองก็คงไม่ต้องประสบอุบัติเหตุจนเส
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2
อินทัชค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสแก้มแดงๆ ของหญิงสาวที่ยิ้มหวานให้เขาตรงหน้า แววตาที่ใช้มองเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เขาสำรวจทั่วใบหน้าหญิงสาวประหนึ่งจะตรวจเช็กร่างกายเหมือนคุณหมอที่ตรวจคนไข้อย่างไงอย่างนั้น แก้มที่แดง หูที่แดงของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้“แก้วป่วยเหรอ ทำไมแก้มถึงแดง หูก็แดงแบบนี้ล่ะ ตัวก็ไม่ร้อนนะ” เขาเอ่ยถามหญิงสาวก่อนจะคลายมือที่โอบเอวบางของหญิงสาวออก“โธ่! หมอ แก้วไม่ได้ป่วยสักหน่อย” กัญญาวีร์หน้ามุ่ยเล็กน้อย“แล้วทำไมถึงพูดอะไรแบบนี้ล่ะ” อินทัชเลิกคิ้วสงสัย“ก็แก้วชอบหมอจริงๆ นะ ที่หน้าแดงแบบนี้ก็เพราะว่าแก้วเขินหมอไง”กัญญาวีร์บิดตัวเหนียมอายจนอินทัชต้องหลุดขำออกมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปกุมศีรษะของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความเอ็นดู พร้อมกับก้มลงเล็กน้อยเพื่อสบตาหญิงสาวที่เหนียมอายอยู่ตรงหน้า“แก้วจะมาชอบหมอได้ยังไง เราพึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ” อินทัชคลายมือหนาที่กุมศีรษะนั้นออกก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หมอไม่เคยได้ยินเหรอ…รักแรกพบไง”กัญญาวีร์ไม่ละความพยายาม เธอรู้ตัวว่านี่อาจจะเป็นเรื่องบ้าบอก็ได้ที่คนพึ่งรู้จักกันจะชอบกัน สำหรับเธอนั้นถ้ารู้สึก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3
เวลาผ่านพ้นไปหลายวัน ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น อินทัชได้เวลาที่ต้องมาทำงานอยู่ที่ศูนย์อนามัยของหมู่บ้านเพื่อรอให้ความช่วยเหลือกับลูกบ้านยามเจ็บไข้ได้ป่วย เนื่องจากที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีไม่กี่หลังคาเรือนเลยหาได้น้อยนักที่จะมีคนเจ็บป่วยรุนแรงมาขอความช่วยเหลือ ส่วนมากก็เป็นอาการไข้หวัดธรรมดาทั่วไปและอาจมีบ้างที่ต้องทำแผลให้เด็กที่วิ่งเล่นซุกซนตามประสาจนได้เลือดตกยางออกในทุกๆ วันคำปูนจะให้คนมาส่งปิ่นโตเป็นมื้อเที่ยงให้อินทัช ถึงแม่ว่าอินทัชจะบอกปัดไปแต่ด้วยความมีน้ำใจของคำปูนก็ทำให้อินทัชยอมจำนนแต่โดยดี อินทัชไม่ได้ประจำอยู่ที่ศูนย์อนามัยตลอดเวลา บางครั้งเขาก็รับรักษาผู้ป่วยอยู่ที่บ้านของเขาเช่นกัน หรือมีบ้างบางวันที่ปั่นจักรยานเพื่อเยี่ยมเยียนผู้สูงอายุในหมู่บ้าน อะไรที่เขาพอจะช่วยเหลือได้เขาก็ยินดีเสมอ“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้อยู่แล้วดังขึ้น กัญญาวีร์เดินเข้ามาในห้องตรวจของอินทัชพร้อมกับมื้อกลางวันที่คำปูนฝากเอามาให้ ส่วนมากจะเป็นเธอที่อาสาเป็นคนเอามื้อเที่ยงมาให้อินทัชเสียเองถ้าวันไหนไม่ได้ติดธุระอะไร“อยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เบื่อเหรอคะ นานๆ จะมีคน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4
รุ่งเช้าของอีกวันสาวผมยาวมัดหางม้าเดินถือกระเช้าใบใหญ่เข้ามาในบริเวณบ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยหลากหลายพันธุ์ผลไม้ ทุกส่วนของบ้านแทบจะประกอบไปด้วยไม้ทั้งหมด บ้านหลังนี้ดูใหญ่โตโอ่อ่ามากพอสมควร หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าบ้านสักพักเพื่อรอให้เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับ ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวในวัยสี่สิบปลายก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเพื่อต้อนรับหญิงสาวที่ยืนอยู่นอกตัวบ้านด้วยความเอ็นดู“หนูเตยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ” กลอยใจแม่ของอินทัชเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน“เป็นพวกอาหารเสริม ยาบำรุงต่างๆ ค่ะ พอดีแม่เตยเตรียมไว้ให้เอามาฝากคุณน้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแจ้งด้วยความนอบน้อม“เข้าบ้านมาก่อนสิลูก” หญิงสูงวัยดังกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไปเตยหรือเทวกา เป็นเพื่อนสนิทของอินทัชตั้งแต่สมัยเด็กๆ บ้านของพวกเธออยู่ใกล้กันและเติบโตมาด้วยกัน ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่เดียวกันแต่คนละสาขาก็เท่านั้น ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้ใครหลายๆ คนต่างก็เข้าใจผิดว่าทั้งคู่คบกัน ถึงจะมีใครเข้าใจแบบนั้นแต่ทั้งอินทัชและเทวกาก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพราะเขาไม่ได้สนใจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5
อินทัชมองไปที่นัยน์ตาของภริดาด้วยความจดจ่อ เขาครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยว่าทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงได้เอาแต่จ้องเขาอยู่แบบนั้น อินทัชกลอกสายตาไปมาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเธอไปแบบตรงๆ“คุณจ้องผมนานเกินไปแล้วนะ หรือคุณยังสงสัยในความเป็นหมอของผม”เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้ภริดาละสายตาจากเขาทันที เธอเบือนหน้าออกเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตาอินทัชอีกครั้ง“ฉันแค่..มองเฉยๆ ค่ะ แล้วทำไมคุณถึงมาเป็นหมออยู่ที่นี่ล่ะคะ” ภริดารีบเปลี่ยนเรื่อง แววตาเธอดูล่อกแล่กเล็กน้อย“ผมทำเรื่องอาสามาที่นี่เอง อยู่ในเมืองแลดูจะวุ่นวายสำหรับผมเกินไปไม่ค่อยเหมาะกับผมเท่าไหร่ อยู่เงียบๆ แบบนี้เหมาะกับผมมากว่า”ระหว่างที่ทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้น คำปูนก็ขับรถมาถึงพอดี อินทัชช่วยยกจักรยานของภริดาขึ้นท้ายกระบะรถของคำปูนและค่อยๆ ประคองภริดาขึ้นไปนั่งบนรถ“ขอบคุณหมอมากนะคะ” ภริดายิ้มให้ชายตรงหน้าเล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมไปล้างแผลที่อนามัยด้วยล่ะ นี่!กล้องถ่ายรูปของคุณใช่มั้ย”อินทัชยื่นกล้องถ่ายรูปที่ตกอยู่ตรงบริเวณพงหญ้าไปให้แก่หญิงสาว ภริดายื่นมือรับกล้องนั้นอย่างทะนุถนอม เมื่อทุกอย่างเรียบร้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6
เช้าที่สดใสอีกวันก็มาถึง อากาศที่หมู่บ้านอองตองเริ่มเย็นกว่าปกติ ภริดาตื่นแต่เช้าเพื่อรับลมเย็นและกลิ่นธรรมชาติที่แสนจะสดชื่น แผลที่เข่าของเธอดีขึ้นมากทำให้เธอสามารถเดินเหินได้สะดวกขึ้นมากกว่าเดิม แต่ก็ยังมีกะเผลกอยู่บ้างเล็กน้อยภริดาออกมาเดินเล่นตามท้องถนนหน้าบ้านของคำปูน เธอมองไปที่ใบหญ้าและใบไม้ที่พลิ้วไหวตามแรงลมด้วยสีหน้าอิ่มเอม และก็ไม่ลืมที่จะพกกล้องคู่ใจเพื่อเอามาเก็บภาพธรรมชาติเหล่านั้นอีกด้วยระหว่างที่ชื่นชมธรรมชาติรอบๆ ตัวอยู่นั้น ภริดาก็เห็นอินทัชในชุดกาวน์สีขาวแขนสั้นกำลังปั่นจักรยานมาทางเธอพอดี ภริดาไม่รีรอรีบยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายรูปชายหนุ่มอยู่หลายช็อต กว่าจะรู้ตัวอีกทีอินทัชก็ปั่นจักรยานมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว“คุณแอบถ่ายผมเหรอ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามกึ่งหยอกเล่น“เปล่าสักหน่อย ฉันก็..แค่ถ่ายพวกต้นไม้ใบหญ้า ไม่เชื่อหมอจะดูรูปในกล้องมั้ยล่ะ” ภริดาน้ำเสียงอึกอักพอสมควร กลัวหมอหนุ่มจะจับได้ว่าเธอทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ว่าแต่เข่าของคุณดีขึ้นแล้วใช่มั้ยถึงออกมาเดินเล่นแบบนี้”“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่ได้รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว แล้วนี่หมอจะไปไหน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูห้องของหมอหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวในเสื้อแขนสั้นกระโปรงยาวเสมอเข่า วันนี้ภริดาอาสาเป็นคนนำปิ่นโตมื้อกลางวันมาส่งให้กับอินทัช เพราะเธอเองก็อยากจะมาหาเขาด้วยเหมือนกัน อยู่ที่บ้านพักทั้งวันก็ดูจะน่าเบื่อไปหน่อย“วันนี้มีพะโล้กับผัดผักหวังว่าหมอจะทานได้นะคะ”“จะเป็นอะไรผมก็ทานได้หมดแหละ วันนี้ทำไมคุณถึงมาส่งปิ่นโตให้ผมได้ล่ะ”“วันๆ นั่งๆ นอน ออกไปแต่ที่เดิมๆ ก็เบื่อเหมือนกันค่ะ เลยคิดว่ามาหาหมอน่าจะดีกว่า”“มาอยู่กับผมยิ่งจะเบื่อไปกว่าเดิมอีกนะ”“เอาแบบนี้มั้ยคะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะอยู่ช่วยหมอ แล้วพอหมอเลิกงานก็พาฉันไปปั่นจักรยานเล่น เห็นลุงปูนบอกว่าตรงเชิงเขาท้ายหมูบ้านบรรยากาศดีมาก เราไปที่นั่นกันมั้ยคะ"“แต่เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าผมจะเลิกงาน คุณไม่รอเบื่อแย่เลยเหรอ”“ไม่เบื่อเลยค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยกับคนไข้ของหมอรอหมอไปก่อนก็ได้ นั่นไงมาพอดีเลย เดี๋ยวฉันไปรับหน้าให้ก่อนนะคะ” ภริดายิ้มหวานก่อนจะเดินไปหาคนไข้ดังกล่าวอินทัชมองภริดาที่เดินไปหาคนไข้ด้วยความเอ็นดู ดูเหมือนภริดาจะทำอย่างที่เธอพูดจริงๆ ตลอดทั้งวันเธอช่วยให้คนไข้ของเขาได้ผ่อนค
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8
“อินพูดแบบนี้ไม่กลัวผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจผิดเหรอ” เทวกาเอ่ยถามอินทัชเมื่อเดินมาถึงชั้นบนของบ้าน“ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวนี่เราบริสุทธิ์ใจซะอย่าง” อินทันยิ้มตอบกลับ“ผู้หญิงเมื่อกี๊แฟนของอินเหรอ ดูท่าทางเธอไม่ค่อยจะพอใจเตยเท่าไหร่เลย”“ไม่ใช่ ก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้แหละ เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะเตยนั่งพักก่อนนะเดี๋ยวอินไปยกกระเป๋าขึ้นมาให้”เทวการู้สึกดีไม่น้อยที่รู้ว่ากัญญาวีร์ไม่ใช่แฟนของอินทัช และการแสดงออกที่อินทัชมีให้เธอวันนี้ทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก อินทัชยังเป็นคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เพราะเขายังคงไม่สนใจว่าใครจะมองเขาและเธอแบบไหน บางครั้งเทวกาก็รู้สึกดีเหมือนกันถ้าคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าเธอกับอินทัชคบกันอินทัชลงมาเอากระเป๋าเดินทางของเทวกาขึ้นไปไว้บนบ้าน เขามองตรงไปยังทางเดินที่กัญญาวีร์พึ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่ อินทัชยืนมองทางเดินอยู่แบบนั้นก่อนจะละสายตาแล้วกลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้งเวลาผ่านล่วงเลยมาสักพักอินทัชนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยความกระตือรือร้น เทวกาที่ตั้งใจเดินมาหาก็เห็นว่าอินทัชดูจริงจังและเครียดเกินไปกับงานตรงหน้า เธอจึงชวนเขาพูดคุยเพื่อผ่อนคลาย“จริงจังตลอดเลย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9
อินทัชปั่นจักรยานออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อจะแวะไปหากัญญาวีร์ที่บ้านของเธอ เขายังคงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อวาน แต่ดูเหมือนว่ากัญญาวีร์จะไม่ได้อยู่บ้านเพราะเธอออกไปทำธุระแต่เช้าตรู่ อินทัชพยายามโทรติดต่อกัญญาวีร์ตั้งแต่เมื่อคืนแต่โทรไปก็ไม่ติดเหมือนเธอจะปิดเครื่องไว้ วันนี้กัญญาวีร์ขึ้นไปบนดอยกับอาสาสมัครเพื่อเยี่ยมเยียนชาวบ้านบนดอยที่ขาดแคลนสิ่งของอุปโภคบริโภค เธอทำแบบนี้ทุกปีและถ้าครั้งไหนที่เพื่อนรักของเธออย่างธัญชนกว่างก็จะมาร่วมอาสาในครั้งนี้ด้วย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ธัญชนกจะต้องปฏิเสธเพราะตารางเรียนที่แน่นจนเกินไป แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มีธนินเข้ามาอาสาแทนเมื่อเป้าหมายที่อินทัชต้องการพบไม่อยู่ เขาก็ปั่นจักรยานมุ่งสู่ศูนย์อนามัยต่อทันที วันนี้ที่ศูนย์อนามัยไม่ค่อยยุ่งยากเท่าไหร่พอมีเวลาให้อินทัชผ่อนคลายได้บ้าง“หมอครับ! หมอช่วยเมียผมด้วย”เสียงของชายวัยกลางคนอุ้มร่างหมดสติของผู้เป็นภรรยาที่โชกไปด้วยเลือด ตะโกนสุดเสียงเข้ามาในศูนย์อนามัยด้วยท่าทางร้อนรน จนทำให้อินทัชและพยาบาลสาวต้องช่วยกันประคองร่างนั้นให้ขึ้นนอนอยู่บนเตียงเพื่อทำการรักษาให้เร็วที่สุด“คนไข้เป็นอะไรมาคะ” ฤดี พยาบาล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่10
กัญญาวีร์รีบคลายปากของเธอที่จูบอินทัชนั้นออกด้วยความลุกลี้ลุกลน ในใจก็ขบคิดว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าไปแล้วหรือไร ใบหน้าของกัญญาวีร์เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนอินทัชก็ยังอยู่ในภาวะตกตะลึงอยู่พอสมควร“หมอมาจูบแก้วทำไม!” กัญญาวีร์ตะโกนออกไปด้วยแววตาหลุกหลิก ตอนนี้เธอแค่โพล่งออกไปไม่ทันได้ไตร่ตรองเพื่อแก้เขินในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อสักครู่ กัญญาวีร์เริ่มกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข“หมอนี่นะ...ไปจูบแก้ว แก้วต่างหากที่…”“ก็หมอยื่นหน้ามาทำไมล่ะ แก้วไม่ทันระวังก็เลย…”กัญญาวีร์รีบตัดบท ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว อินทัชเห็นท่าทางของกัญญาวีร์ก็ยิ่งเอ็นดู เขารู้ว่าหญิงสาวเอ่ยออกมาเพื่อจะกลบเกลื่อนความเขินอายก็เท่านั้น“หมอไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นหมอกลับไปได้แล้ว แก้วจะเข้าบ้านแล้วเหมือนกัน”พูดไม่ทันขาดคำ กัญญาวีร์ก็วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรีบร้อนไม่แม้แต่จะสบตาอินทัช ตอนนี้เธอจะกล้ายืนอยู่ต่อหน้าเขาได้ยังไง กัญญาวีร์คิดแค่ว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หน้าไม่อายไปจูบผู้ชายแบบนั้น“อะไรของเขาเนี่ย!”อินทัชพึมพำออกมาเมื่อเห็นกัญญาวีร์วิ่งเข้าบ้านไป เขายังคงยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของหญิงสาวไม่เ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status