Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ

last updateHuling Na-update : 2026-03-12
By:  paiinaraOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
120Mga Kabanata
648views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"หมอคิดถึงแก้วแค่นี้เองเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน อินทัชเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขามองหน้าหญิงสาวก่อนที่จะเริ่มบรรเลงจุมพิต

view more

Kabanata 1

ตอนที่1

For anyone who’s ever needed a cup of coffee more than life itself,

but couldn’t find their shoes

 Chapter 1

 Cursed

It had been years since I set foot in the Armitage pack's territory, and I'd hoped to keep that winning streak going for a while longer. Of course, being kidnapped and cursed had a way of changing your plans.

Not that I was really setting foot in it now, more like setting hands and knees. I'd fallen so many times that I'd stopped trying to get back up, and was just crawling through the thick, loamy mud under the drenched forest canopy.

The patter of chill rain on the back of my neck was bad enough, every drop sending new shivers down my spine, but my soaked jeans were chafing in every direction and on every sensitive bit of me. Why had I worn skinny jeans this tight again? Oh, right, going out clubbing, and not planning on being kidnapped and cursed. Mud squelched through my fingers and seeped into my ankle boots.

I'd been so careless, so arrogant. My father, such as he was, had been dead for two glorious years, and the magic he'd stolen from me all my life was finally back where it belonged. I could take anyone, right? A powerful young warlock, paranoid as only years of living in the shadow of a criminal with a lot of enemies could make me.

And all it took was a few drops of witchbane poison in my fruity cocktail.

So impressive. My father, may he rot in hell, would be laughing his freaking ass off.

With a grunt and a pitiful moan, I lurched from crawling to belly-flopping in the mud. A wet and filthy rotting leaf poked into my mouth, and I spat it out, my stomach heaving as the flavor of mold burst on my tongue. I wasn't going to make it. Where the hell were the pack's perimeter guards? Someone had to patrol this huge territory, what with rival packs only a few miles away and a master vampire and his brood in the next town over.

Especially since one of those rival packs had snatched me from the club, and especially especially since they'd done it as the first step in a plot against the Armitage pack.

Or at least so I'd gathered as they chained me up in an abandoned warehouse, drew a circle of burnt celandine, and had their pack shaman start a ritual nauseatingly similar to the one my father used to do every month at the new moon.

“Armitage can't defend against this,” one of the werewolves in the corner of the room had said to another, gesturing my way. “Once his energy's bound to yours, he'll have all your resilience and all his powers, all under your control. He'll be the perfect weapon.”

He'd sounded like he was trying to talk the other were out of some serious doubts about the plan. I thought the other were was probably the smart one, since I had some serious doubts myself.

Strike that, I had no doubts at all. I was going to die here in the forest, my magic drained out of me by this fucking curse, my body withered away to nothing and sinking into the mud until only a few bones wrapped in skinny jeans remained.

And then I heard the growl.

It was the kind of sound that would make any human's nervous system go into overdrive; it had a low, throbbing undertone to it that raised all the hairs on the back of my neck. I managed to turn my head and peer into the pre-dawn gloom. A pair of glowing golden eyes looked back at me, set in the face of a wolf with his (probably his, but I sure as hell wasn't going to try to inspect) teeth bared.

Finally. Jesus, would it kill them to keep a better eye on their borders?

“I'm Nate Hawthorne,” I rasped faintly, drowned out by the rain. It didn't matter. With the wolf's supernatural hearing, I could have been twice the distance away and he'd have heard me as well as if I'd had a microphone. “I need to see Matthew Armitage.” The wolf stared me down. My head started to spin, and I dropped down, my cheek hitting the ground with a splat. “Take me to your leader.” I started to giggle, my chest heaving as the laughter morphed into sobs, the curse draining more of my life away. I could feel it like a physical tug on every vein and nerve.

The wolf tipped his head back and let out a long howl, a call that probably carried all the way to the other edge of the pack's territory. And then he came a cautious couple of steps closer, sniffed me, let out a disgusted huff, and settled on his haunches a few feet away.

He was waiting for someone, then. Backup. Maybe, hopefully, someone who could find me a shower and a borrowed pair of boxers. At least he wasn't ripping out my throat.

I probably passed out for a few minutes, because between one second and the next, another wolf was prowling out of the forest. Even with the rising sun hidden behind clouds, and even with my vision as bleary as it was, I could see that he was enormous, easily half again as large as the first. Most of the werewolves I'd seen fully shifted had some shade of gray fur, but this one had a coat like a tawny owl, variegated hues of brown and tan, dappled like sunlight through trees.

The wolf came right up to me with a nonchalant saunter that was more than a little insulting. To be fair, if I'd been a giant predator with four-inch razor-sharp retractable claws, I probably wouldn't have been too terrified of the twink in skinny jeans lying in the mud like a lump, either.

He sniffed me like the other werewolf had, and then shoved one dinner plate-sized paw under my shoulder and flipped me like a pancake. An expression that in a human would be utter horror and disbelief was oddly clear even on that lupine face. His lips drew back, exposing a wicked set of fangs.

“I need to see Matthew,” I choked out, hoping to convince him before he ripped my guts out and had his minion throw me down a ravine. I hadn't meant to tell the details of the story to anyone but the leader of the Armitage pack, for the sake of discretion, but...wasn't saving your own ass the better part of discretion? Or something? “I was kidnapped. By the Kimball pack, and it had something to do with your pack, and Jesus you don't need to kill me —” My voice rose to a squeak as he leaned in, his teeth fully on display, his enormous muzzle way, way too fucking close for comfort.

But he didn't bite, just sniffed me again, from my head all the way down to my feet, pausing at my wrists. Finally he let out a surprised-sounding huff.

A second later his huge form blurred, rippled, and reshaped into a man nearly as enormous compared to other humans as his wolf form was compared to garden-variety wolves. Messy auburn hair curled around his temples, and his freckles might have given him an air of innocence if it weren't for the cold, pale blue eyes. Oh, and the shoulders and chest bulging with muscle. And the claws.

Either way, I knew he was the opposite of innocent, and I knew damn well who he was.

My heart sank. Ian Armitage. My dead ex-lover Jared’s best friend and cousin, the pack leader's second in command, and one of the most feared werewolves in northern California. And he hated me.

The curse might still try to kill me, but now it would probably have to get in line.

Ian flexed his hand, extended his gleaming claws, and laid them gently across my throat. My vision blurred as my heart rate shot into the stratosphere.

“What the fuck are you doing here? One flicker of a lie, and you'll be dead in seconds.”

I had to struggle for breath before I could answer, and that was irritating as hell. Yes, I was less than thrilled to have a supernatural apex predator about to rip out my jugular, but mostly I was just cursed. And having him interpret my shortness of breath as pure terror was plain embarrassing.

“You can smell them on me, can't you? The Kimballs,” I panted, and he nodded, his grip on my throat tightening a nearly-puncturing-my-veins fraction. “They kidnapped me. And they started some kind of —” Deep breath. “Ritual.” I forced another breath into my lungs. “I need to see Matthew.”

Was the sun going down again? That wasn't right. It was just coming up. But everything had gotten darker.

Yeah, I was passing out. Everything went black, and Ian's furious face was the last thing I saw.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
120 Kabanata
ตอนที่1
แสงแดดยามเย็นส่องกระทบทั่วพื้นหญ้าสีเขียวขจีตามข้างทาง ใบไม้ ใบหญ้าต่างก็โอนเอียงพลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศยามเย็นของทางเข้าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดแม่ฮ่องสอนช่างงดงามและสบายตายิ่งนัก ชายหนุ่มที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งหลังรถกระบะคันสีฟ้า กำลังหลับตาสูดเอาบรรยากาศที่แสนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นธรรมชาติที่ใครหลายๆ คนต้องการสัมผัส ก่อนจะสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากในรถขณะที่รถกำลังจอดสนิท“พ่อหนุ่มถึงแล้ว เดี๋ยวเอ็งเดินลงไปอีกหน่อยก็จะเจอหมู่บ้านอองตองแล้ว”เสียงชายสูงวัยชะเง้อออกมาจากฝั่งคนขับของรถกระบะคันเก่า เพื่อแจ้งชายหนุ่มที่ขอติดรถมาด้วยให้ทราบเมื่อถึงที่หมายอินทัช ชายหนุ่มในวัย25ปี หรือที่ใครหลายๆ คนเรียกว่าหมออิน หลังจบหลักสูตรแพทย์ทั่วไป6ปีก็ไม่ได้เรียนต่อสายแพทย์เฉพาะทาง เนื่องด้วยผู้เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในวันที่เขาจบการศึกษาพอดี วันนั้นควรจะเป็นวันที่อินทัชควรมีความสุขที่สุด แต่กลับเป็นวันที่อินทัชต้องฝังใจเหมือนเป็นตราบาปให้ตัวเองมาจนถึงปัจจุบัน เพราะถ้าผู้พี่ชายไม่รีบร้อนที่จะขับรถมางานรับปริญญาตัวเขาเองก็คงไม่ต้องประสบอุบัติเหตุจนเส
Magbasa pa
ตอนที่2
อินทัชค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสแก้มแดงๆ ของหญิงสาวที่ยิ้มหวานให้เขาตรงหน้า แววตาที่ใช้มองเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เขาสำรวจทั่วใบหน้าหญิงสาวประหนึ่งจะตรวจเช็กร่างกายเหมือนคุณหมอที่ตรวจคนไข้อย่างไงอย่างนั้น แก้มที่แดง หูที่แดงของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้“แก้วป่วยเหรอ ทำไมแก้มถึงแดง หูก็แดงแบบนี้ล่ะ ตัวก็ไม่ร้อนนะ” เขาเอ่ยถามหญิงสาวก่อนจะคลายมือที่โอบเอวบางของหญิงสาวออก“โธ่! หมอ แก้วไม่ได้ป่วยสักหน่อย” กัญญาวีร์หน้ามุ่ยเล็กน้อย“แล้วทำไมถึงพูดอะไรแบบนี้ล่ะ” อินทัชเลิกคิ้วสงสัย“ก็แก้วชอบหมอจริงๆ นะ ที่หน้าแดงแบบนี้ก็เพราะว่าแก้วเขินหมอไง”กัญญาวีร์บิดตัวเหนียมอายจนอินทัชต้องหลุดขำออกมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปกุมศีรษะของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความเอ็นดู พร้อมกับก้มลงเล็กน้อยเพื่อสบตาหญิงสาวที่เหนียมอายอยู่ตรงหน้า“แก้วจะมาชอบหมอได้ยังไง เราพึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ” อินทัชคลายมือหนาที่กุมศีรษะนั้นออกก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หมอไม่เคยได้ยินเหรอ…รักแรกพบไง”กัญญาวีร์ไม่ละความพยายาม เธอรู้ตัวว่านี่อาจจะเป็นเรื่องบ้าบอก็ได้ที่คนพึ่งรู้จักกันจะชอบกัน สำหรับเธอนั้นถ้ารู้สึก
Magbasa pa
ตอนที่3
เวลาผ่านพ้นไปหลายวัน ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น อินทัชได้เวลาที่ต้องมาทำงานอยู่ที่ศูนย์อนามัยของหมู่บ้านเพื่อรอให้ความช่วยเหลือกับลูกบ้านยามเจ็บไข้ได้ป่วย เนื่องจากที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีไม่กี่หลังคาเรือนเลยหาได้น้อยนักที่จะมีคนเจ็บป่วยรุนแรงมาขอความช่วยเหลือ ส่วนมากก็เป็นอาการไข้หวัดธรรมดาทั่วไปและอาจมีบ้างที่ต้องทำแผลให้เด็กที่วิ่งเล่นซุกซนตามประสาจนได้เลือดตกยางออกในทุกๆ วันคำปูนจะให้คนมาส่งปิ่นโตเป็นมื้อเที่ยงให้อินทัช ถึงแม่ว่าอินทัชจะบอกปัดไปแต่ด้วยความมีน้ำใจของคำปูนก็ทำให้อินทัชยอมจำนนแต่โดยดี อินทัชไม่ได้ประจำอยู่ที่ศูนย์อนามัยตลอดเวลา บางครั้งเขาก็รับรักษาผู้ป่วยอยู่ที่บ้านของเขาเช่นกัน หรือมีบ้างบางวันที่ปั่นจักรยานเพื่อเยี่ยมเยียนผู้สูงอายุในหมู่บ้าน อะไรที่เขาพอจะช่วยเหลือได้เขาก็ยินดีเสมอ“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้อยู่แล้วดังขึ้น กัญญาวีร์เดินเข้ามาในห้องตรวจของอินทัชพร้อมกับมื้อกลางวันที่คำปูนฝากเอามาให้ ส่วนมากจะเป็นเธอที่อาสาเป็นคนเอามื้อเที่ยงมาให้อินทัชเสียเองถ้าวันไหนไม่ได้ติดธุระอะไร“อยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เบื่อเหรอคะ นานๆ จะมีคน
Magbasa pa
ตอนที่4
รุ่งเช้าของอีกวันสาวผมยาวมัดหางม้าเดินถือกระเช้าใบใหญ่เข้ามาในบริเวณบ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยหลากหลายพันธุ์ผลไม้ ทุกส่วนของบ้านแทบจะประกอบไปด้วยไม้ทั้งหมด บ้านหลังนี้ดูใหญ่โตโอ่อ่ามากพอสมควร หญิงสาวยืนอยู่ที่หน้าบ้านสักพักเพื่อรอให้เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับ ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวในวัยสี่สิบปลายก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเพื่อต้อนรับหญิงสาวที่ยืนอยู่นอกตัวบ้านด้วยความเอ็นดู“หนูเตยกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่หอบอะไรมาเยอะแยะ” กลอยใจแม่ของอินทัชเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน“เป็นพวกอาหารเสริม ยาบำรุงต่างๆ ค่ะ พอดีแม่เตยเตรียมไว้ให้เอามาฝากคุณน้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแจ้งด้วยความนอบน้อม“เข้าบ้านมาก่อนสิลูก” หญิงสูงวัยดังกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไปเตยหรือเทวกา เป็นเพื่อนสนิทของอินทัชตั้งแต่สมัยเด็กๆ บ้านของพวกเธออยู่ใกล้กันและเติบโตมาด้วยกัน ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่เดียวกันแต่คนละสาขาก็เท่านั้น ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้ใครหลายๆ คนต่างก็เข้าใจผิดว่าทั้งคู่คบกัน ถึงจะมีใครเข้าใจแบบนั้นแต่ทั้งอินทัชและเทวกาก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร เพราะเขาไม่ได้สนใจ
Magbasa pa
ตอนที่5
อินทัชมองไปที่นัยน์ตาของภริดาด้วยความจดจ่อ เขาครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยว่าทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงได้เอาแต่จ้องเขาอยู่แบบนั้น อินทัชกลอกสายตาไปมาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเธอไปแบบตรงๆ“คุณจ้องผมนานเกินไปแล้วนะ หรือคุณยังสงสัยในความเป็นหมอของผม”เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้ภริดาละสายตาจากเขาทันที เธอเบือนหน้าออกเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตาอินทัชอีกครั้ง“ฉันแค่..มองเฉยๆ ค่ะ แล้วทำไมคุณถึงมาเป็นหมออยู่ที่นี่ล่ะคะ” ภริดารีบเปลี่ยนเรื่อง แววตาเธอดูล่อกแล่กเล็กน้อย“ผมทำเรื่องอาสามาที่นี่เอง อยู่ในเมืองแลดูจะวุ่นวายสำหรับผมเกินไปไม่ค่อยเหมาะกับผมเท่าไหร่ อยู่เงียบๆ แบบนี้เหมาะกับผมมากว่า”ระหว่างที่ทั้งคู่สนทนากันอยู่นั้น คำปูนก็ขับรถมาถึงพอดี อินทัชช่วยยกจักรยานของภริดาขึ้นท้ายกระบะรถของคำปูนและค่อยๆ ประคองภริดาขึ้นไปนั่งบนรถ“ขอบคุณหมอมากนะคะ” ภริดายิ้มให้ชายตรงหน้าเล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมไปล้างแผลที่อนามัยด้วยล่ะ นี่!กล้องถ่ายรูปของคุณใช่มั้ย”อินทัชยื่นกล้องถ่ายรูปที่ตกอยู่ตรงบริเวณพงหญ้าไปให้แก่หญิงสาว ภริดายื่นมือรับกล้องนั้นอย่างทะนุถนอม เมื่อทุกอย่างเรียบร้
Magbasa pa
ตอนที่6
เช้าที่สดใสอีกวันก็มาถึง อากาศที่หมู่บ้านอองตองเริ่มเย็นกว่าปกติ ภริดาตื่นแต่เช้าเพื่อรับลมเย็นและกลิ่นธรรมชาติที่แสนจะสดชื่น แผลที่เข่าของเธอดีขึ้นมากทำให้เธอสามารถเดินเหินได้สะดวกขึ้นมากกว่าเดิม แต่ก็ยังมีกะเผลกอยู่บ้างเล็กน้อยภริดาออกมาเดินเล่นตามท้องถนนหน้าบ้านของคำปูน เธอมองไปที่ใบหญ้าและใบไม้ที่พลิ้วไหวตามแรงลมด้วยสีหน้าอิ่มเอม และก็ไม่ลืมที่จะพกกล้องคู่ใจเพื่อเอามาเก็บภาพธรรมชาติเหล่านั้นอีกด้วยระหว่างที่ชื่นชมธรรมชาติรอบๆ ตัวอยู่นั้น ภริดาก็เห็นอินทัชในชุดกาวน์สีขาวแขนสั้นกำลังปั่นจักรยานมาทางเธอพอดี ภริดาไม่รีรอรีบยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายรูปชายหนุ่มอยู่หลายช็อต กว่าจะรู้ตัวอีกทีอินทัชก็ปั่นจักรยานมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว“คุณแอบถ่ายผมเหรอ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามกึ่งหยอกเล่น“เปล่าสักหน่อย ฉันก็..แค่ถ่ายพวกต้นไม้ใบหญ้า ไม่เชื่อหมอจะดูรูปในกล้องมั้ยล่ะ” ภริดาน้ำเสียงอึกอักพอสมควร กลัวหมอหนุ่มจะจับได้ว่าเธอทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ว่าแต่เข่าของคุณดีขึ้นแล้วใช่มั้ยถึงออกมาเดินเล่นแบบนี้”“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่ได้รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว แล้วนี่หมอจะไปไหน
Magbasa pa
ตอนที่7
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูห้องของหมอหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวในเสื้อแขนสั้นกระโปรงยาวเสมอเข่า วันนี้ภริดาอาสาเป็นคนนำปิ่นโตมื้อกลางวันมาส่งให้กับอินทัช เพราะเธอเองก็อยากจะมาหาเขาด้วยเหมือนกัน อยู่ที่บ้านพักทั้งวันก็ดูจะน่าเบื่อไปหน่อย“วันนี้มีพะโล้กับผัดผักหวังว่าหมอจะทานได้นะคะ”“จะเป็นอะไรผมก็ทานได้หมดแหละ วันนี้ทำไมคุณถึงมาส่งปิ่นโตให้ผมได้ล่ะ”“วันๆ นั่งๆ นอน ออกไปแต่ที่เดิมๆ ก็เบื่อเหมือนกันค่ะ เลยคิดว่ามาหาหมอน่าจะดีกว่า”“มาอยู่กับผมยิ่งจะเบื่อไปกว่าเดิมอีกนะ”“เอาแบบนี้มั้ยคะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะอยู่ช่วยหมอ แล้วพอหมอเลิกงานก็พาฉันไปปั่นจักรยานเล่น เห็นลุงปูนบอกว่าตรงเชิงเขาท้ายหมูบ้านบรรยากาศดีมาก เราไปที่นั่นกันมั้ยคะ"“แต่เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าผมจะเลิกงาน คุณไม่รอเบื่อแย่เลยเหรอ”“ไม่เบื่อเลยค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยกับคนไข้ของหมอรอหมอไปก่อนก็ได้ นั่นไงมาพอดีเลย เดี๋ยวฉันไปรับหน้าให้ก่อนนะคะ” ภริดายิ้มหวานก่อนจะเดินไปหาคนไข้ดังกล่าวอินทัชมองภริดาที่เดินไปหาคนไข้ด้วยความเอ็นดู ดูเหมือนภริดาจะทำอย่างที่เธอพูดจริงๆ ตลอดทั้งวันเธอช่วยให้คนไข้ของเขาได้ผ่อนค
Magbasa pa
ตอนที่8
“อินพูดแบบนี้ไม่กลัวผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจผิดเหรอ” เทวกาเอ่ยถามอินทัชเมื่อเดินมาถึงชั้นบนของบ้าน“ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวนี่เราบริสุทธิ์ใจซะอย่าง” อินทันยิ้มตอบกลับ“ผู้หญิงเมื่อกี๊แฟนของอินเหรอ ดูท่าทางเธอไม่ค่อยจะพอใจเตยเท่าไหร่เลย”“ไม่ใช่ ก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้แหละ เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะเตยนั่งพักก่อนนะเดี๋ยวอินไปยกกระเป๋าขึ้นมาให้”เทวการู้สึกดีไม่น้อยที่รู้ว่ากัญญาวีร์ไม่ใช่แฟนของอินทัช และการแสดงออกที่อินทัชมีให้เธอวันนี้ทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก อินทัชยังเป็นคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เพราะเขายังคงไม่สนใจว่าใครจะมองเขาและเธอแบบไหน บางครั้งเทวกาก็รู้สึกดีเหมือนกันถ้าคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าเธอกับอินทัชคบกันอินทัชลงมาเอากระเป๋าเดินทางของเทวกาขึ้นไปไว้บนบ้าน เขามองตรงไปยังทางเดินที่กัญญาวีร์พึ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่ อินทัชยืนมองทางเดินอยู่แบบนั้นก่อนจะละสายตาแล้วกลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้งเวลาผ่านล่วงเลยมาสักพักอินทัชนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยความกระตือรือร้น เทวกาที่ตั้งใจเดินมาหาก็เห็นว่าอินทัชดูจริงจังและเครียดเกินไปกับงานตรงหน้า เธอจึงชวนเขาพูดคุยเพื่อผ่อนคลาย“จริงจังตลอดเลย
Magbasa pa
ตอนที่9
อินทัชปั่นจักรยานออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อจะแวะไปหากัญญาวีร์ที่บ้านของเธอ เขายังคงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อวาน แต่ดูเหมือนว่ากัญญาวีร์จะไม่ได้อยู่บ้านเพราะเธอออกไปทำธุระแต่เช้าตรู่ อินทัชพยายามโทรติดต่อกัญญาวีร์ตั้งแต่เมื่อคืนแต่โทรไปก็ไม่ติดเหมือนเธอจะปิดเครื่องไว้ วันนี้กัญญาวีร์ขึ้นไปบนดอยกับอาสาสมัครเพื่อเยี่ยมเยียนชาวบ้านบนดอยที่ขาดแคลนสิ่งของอุปโภคบริโภค เธอทำแบบนี้ทุกปีและถ้าครั้งไหนที่เพื่อนรักของเธออย่างธัญชนกว่างก็จะมาร่วมอาสาในครั้งนี้ด้วย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ธัญชนกจะต้องปฏิเสธเพราะตารางเรียนที่แน่นจนเกินไป แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มีธนินเข้ามาอาสาแทนเมื่อเป้าหมายที่อินทัชต้องการพบไม่อยู่ เขาก็ปั่นจักรยานมุ่งสู่ศูนย์อนามัยต่อทันที วันนี้ที่ศูนย์อนามัยไม่ค่อยยุ่งยากเท่าไหร่พอมีเวลาให้อินทัชผ่อนคลายได้บ้าง“หมอครับ! หมอช่วยเมียผมด้วย”เสียงของชายวัยกลางคนอุ้มร่างหมดสติของผู้เป็นภรรยาที่โชกไปด้วยเลือด ตะโกนสุดเสียงเข้ามาในศูนย์อนามัยด้วยท่าทางร้อนรน จนทำให้อินทัชและพยาบาลสาวต้องช่วยกันประคองร่างนั้นให้ขึ้นนอนอยู่บนเตียงเพื่อทำการรักษาให้เร็วที่สุด“คนไข้เป็นอะไรมาคะ” ฤดี พยาบาล
Magbasa pa
ตอนที่10
กัญญาวีร์รีบคลายปากของเธอที่จูบอินทัชนั้นออกด้วยความลุกลี้ลุกลน ในใจก็ขบคิดว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าไปแล้วหรือไร ใบหน้าของกัญญาวีร์เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนอินทัชก็ยังอยู่ในภาวะตกตะลึงอยู่พอสมควร“หมอมาจูบแก้วทำไม!” กัญญาวีร์ตะโกนออกไปด้วยแววตาหลุกหลิก ตอนนี้เธอแค่โพล่งออกไปไม่ทันได้ไตร่ตรองเพื่อแก้เขินในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อสักครู่ กัญญาวีร์เริ่มกระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข“หมอนี่นะ...ไปจูบแก้ว แก้วต่างหากที่…”“ก็หมอยื่นหน้ามาทำไมล่ะ แก้วไม่ทันระวังก็เลย…”กัญญาวีร์รีบตัดบท ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว อินทัชเห็นท่าทางของกัญญาวีร์ก็ยิ่งเอ็นดู เขารู้ว่าหญิงสาวเอ่ยออกมาเพื่อจะกลบเกลื่อนความเขินอายก็เท่านั้น“หมอไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นหมอกลับไปได้แล้ว แก้วจะเข้าบ้านแล้วเหมือนกัน”พูดไม่ทันขาดคำ กัญญาวีร์ก็วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างรีบร้อนไม่แม้แต่จะสบตาอินทัช ตอนนี้เธอจะกล้ายืนอยู่ต่อหน้าเขาได้ยังไง กัญญาวีร์คิดแค่ว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หน้าไม่อายไปจูบผู้ชายแบบนั้น“อะไรของเขาเนี่ย!”อินทัชพึมพำออกมาเมื่อเห็นกัญญาวีร์วิ่งเข้าบ้านไป เขายังคงยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของหญิงสาวไม่เ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status