Mag-log inหลังจากนั้นอีกไม่กี่เดือนต่อมา มุกสลิลและแทนคุณก็ได้เข้าเป็นน้องปีหนึ่งคณะบัญชีของมหาลัยที่เขาทั้งสองตั้งใจเอาไว้
“พรุ่งนี้ฉันไม่ว่างไปดูหนังกับแกแล้ววะ..ไอ้แทน” มุกสลิล สาวสวยวัย 19 เอ่ยขึ้นกับเพื่อนสนิทของเธอ
“เกิดอะไรขึ้นวะ..” แทนคุณเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
“แม่ฉันป่วย ไม่มีใครดูแล” หญิงสาวบอกกับเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก มุกสลิลไม่ได้อยู่หอเหมือนกันแทนคุณ เพราะมหาลัยอยู่ใกล้บ้าน เธอจึงอาศัยนั่งรถเมล์ไปกลับ
“ไม่เป็นไร ถ้าแกไม่ไปฉันก็ไม่ไปหรอก ที่ไปก็เพราะแกชวนนั่นแหละ”
“ขอบใจเพื่อน เอาไว้โอกาสหน้าฉันไม่พลาดแน่” หลังจากเข้ามหาลัยปีหนึ่งทั้งคู่ก็สลัดคราบของเด็กมัธยมออกไปอย่างสิ้นเชิง มุกสลิลปล่อยผมยาวแต่งหน้าสวยมาเรียนทุกวัน ส่วนแทนคุณหลังจากที่ไม่ได้เรียน ร.ด. แล้วเขาก็ไว้ผมยาวเป็นรองทรง ทั้งคู่หล่อสวยเหมาะสมที่จะเป็นแฟนกันจนเพื่อน ๆ ในคณะแอบเชียร์แล้วก็ยังเลือกให้ทั้งคู่เป็นดาวและเดือนในคณะบัญชีอีกด้วย
“.................”
“เฮ่ย!! ไม่โกรธกันนะ” แทนคุณพยักหน้า
“เฮ่ย!!” หญิงสาวตบไหล่เพื่อนเบา ๆ
“อื้อ!!..ไม่หรอก ฉันจะไปโกรธแกทำไมกัน"
“งั้น!!...ฉันกลับบ้านก่อนนะ” มุกสลิลบอกกับเพื่อน เพราะต้องรีบไปทำอาหารเย็นแทนผู้เป็นมารดา
“เคร เพื่อนแล้วเจอกันพรุ่งนี้” หญิงสาวหันหลังเดินจากแทนคุณไปไม่ทันเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็รีบตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดังลั่นจนทุกคนบริเวณนั้นหันมามอง
“เฮ้ย!...ไอ้มุกเดี๋ยวสิ ฉันลืมถามว่ะ”
“อะไรอีกล่ะ!!!” หญิงสาวหันมาถามเพื่อนด้วยความแปลกใจ
“อาทิตย์หน้างานวันเกิดพี่ต้น แกจะให้ฉันไปด้วยมั้ย”
“ทำไม....แกยอมไปเป็นเพื่อนฉันแล้วเหรอ”
มุกสลิลนั้นแอบชอบรุ่นพี่อยู่คนหนึ่ง เป็นหนุ่มหล่อไฮโซ ขับรถหรูมาเรียนมหาลัยทุกวัน
"เอ่อ..ฉันไปด้วยดีกว่า"
"ฉันเดาว่า แกต้องชอบน้องพี่ต้น แน่ ๆ เลย"
"เปล่าไม่ใช่สักหน่อย"
"งั้นแกก็บอกเหตุผลฉันมา"
"ฉันแค่เป็นห่วงแกน่ะ ไปคนเดียวกลางคืนมันอันตราย"
"ฉันจะเชื่อแกดีมั้ยเนี่ย"
"อ่าว!! อะไรกันพอฉันพูดความจริงก็ไม่เชื่อ"
"เอาเถอะ ๆ แกจะไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่ฉันขอบใจนะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าพอถึงวันจริง ๆ ฉันจะได้ไปหรือเปล่า"
"ทำไมล่ะ"
"ก็ฉันอาจต้องอยู่ดูแลแม่ไง"
"แล้วพ่อเลี้ยงแกล่ะ"
"อย่าให้พูดเลย นาน ๆ จะเห็นหน้าสักครั้ง"
"ทำไมล่ะ เค้าไม่ค่อยกลับบ้านเหรอ"
"พอเค้าเลื่่อนตำแหน่งสูงขึ้น เขาก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน บางทีก็สองสามทุ่มโน่นแหละ"
"อ่าว!..ก็ไหนว่าแม่ของแกทำงานที่เดียวกับเขาไงล่ะ"
"ตอนแรกก็ใช่!!.. แต่หลัง ๆ มานี้พอแม่ฉันมีปัญหาสุขภาพ ก็เลยลาออก"
"แล้วแม่แกมาทำอาชีพอะไร โทษนะที่ฉันต้องถาม"
"ไม่เป็นไรหรอก แม่ฉันรับจ้างซักรีด ในหมู่บ้านนั่นแหละ"
"อ๋อ..ก็ยังดีเนาะ"
"อย่าให้ฉันเล่าไปมากกว่านี้เลยว่ะ"
"เอ่อฉันเข้าใจ"
"เหมือนพ่อเลี้ยงหลอกให้แม่ฉันมาอยู่ด้วยเลย บ้านที่บอกว่าหลังใหญ่โตก็แคบเท่ารูหนู"
"อ่าว!.. แล้วแม่แกไม่เคยเห็นบ้านเค้ามาก่อนเลยเหรอ"
"คงไม่หรอกมั้ง เพราะแม่ก็เสียใจเรื่องนี้อยู่ ฉันไปตอนแรก ๆ นะ..เก็บกวาดทุกอย่างกว่าจะเข้าที่เข้าทาง ก็ล่อไปสามวันเลยแล้ว"
"งั้น..เอาไว้ฉันจะหาเวลาว่างไปเยี่ยมแม่แกน่ะ"
"ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวแม่ก็คงหาย"
ตอนพิเศษ (เสพสุขด้วยยาปลุกเซ็กซ์ NC)เวลาผ่านไปนานลูกเลี้ยงสาวไม่ยอมออกจากห้องน้ำสักที วรภพจึงไปแกล้งลูกของเธอให้ตื่นจนเด็กน้อยร้องไห้ พอเธอเดินออกจากห้องน้ำมา ก็ถูกวรภพดึงแขนเอาไว้“ถ้าลูกไม่ร้อง คงไม่ออกมาสินะ”“ปล่อยคะ มุกจะไปดูลูก”“เดี๋ยวก็เงียบไปเองแหละน่า..มานี่ยัยตัวดี” วรภพกระชากแขนลูกเลี้ยงไปที่เตียงด้วยความโมโห“มุกขอไปดูลูกก่อนนะคะ หลังจากนั้นมุกจะยอมคุณอาทุกอย่างเลย” เด็กสาวยกมือไหว้พ่อเลี้ยงหนุ่ม“ดี!!!.. พูดอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย แต่อย่านานนะ”หลังจากที่มุกสลิล กล่อมลูกให้หลับต่อได้อีกครั้ง พ่อเลี้ยงหนุ่มก็รีบเข้าไปประคองลูกเลี้ยงสาวมาที่เตียงทันทีมือหนาโอบหลังเธอแล้วล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วปลดตะขอเสื้อในของเธอออก ส่วนมืออีกข้างรีบถลกกระโปรงของเธอเพื่อลูบไล้ก้นนิ่มของลูกเลี้ยงจากทางด้านหลัง ก่อนจะคลำไปทั่วสะเปะสะปะอย่างคนอดอยาก“ใจเย็น ๆ ก่อนสิคะ” หญิงสาวพยายามไม่ให้พ่อเลี้ยงหนุ่มฉวยโอกาสกับเธอไปมากกว่านี้“อาขออีกครั้งนะ..หนูมุก”กระโปรงที่เพิ่งจะสวมใส่เมื่อสักครู่ถูกถอดลงไปกองตรงกับพื้น จากนั้นพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่ฟังเสียงร้องห้ามอะไรลูกเลี้ยงสาวอีกเลย เขาจับมุกสลิลยกขาขึ
ตอนพิเศษ (สวรรค์ของพ่อเลี้ยง NC)ย้อนไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้วในตอนเช้าของวันหนึ่ง ระหว่างที่วรภพหลับใหลอยู่ภายในบ้านเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น“อาภพ อยู่บ้านหรือเปล่าคะ” หญิงสาวอุ้มลูกน้อยสวมแว่นดำยืนรอที่หน้าบ้านของเขาด้วยความหวัง“มุกเหรอ!!” ท่ามกลางความดีใจที่ได้ยินเสียงของลูกเลี้ยงสาวอีกครั้ง “อาภพเปิดประตูบ้านให้มุกหน่อยสิคะ” ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ วรภพเดาว่ายังไงเสียคุณพิมพ์ประภาก็ไม่กล้าให้ลูกตัวเองแต่งงานกับคนที่มีมลทินอย่างมุกสลิลเป็นแน่ร่างอวบอัดมีน้ำมีนวลของเธอถูกซ่อนอยู่ในภายใต้กระโปรงตัวหลวมโคร่ง กระโปรงที่แทนคุณเลือกซื้อมาให้เธอใส่ เป็นกระโปรงผ้าลินินเนื้อหนาเหมาะกับอากาศของเมืองนอก มุกสลิลสวมใส่คู่กับเสื้อแขนยาวคอเปิดกว้างโชว์เนินอกด้วยความเซ็กซี่ แต่ถูกปิดทับด้วยเสื้อคลุมอีกชั้นหนึ่งก่อนที่เธอจะมาที่นี่ปฏิกิริยาของพ่อเลี้ยงหื่นที่สอดสายตามองลูกเลี้ยงสาว หลังจากประคองเธอกับลูกเข้าไปในบ้านได้สำเร็จ มุกสลิลไม่มีทางเลือกมากมายนัก เพราะกระเป๋าเงินเธอหาย ซึ่งในตอนแรกเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะไปเช่าห้องพักแล้วหางานทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เธอก็หมดหวังเสียแล้ว เส
ตอนที่ 36 ตอนจบซีอีโอหนุ่มพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจความร้อนที่แล่นผ่านมือเรียวบางนั้น แต่เมื่อร่างกายส่วนบนของเธอแนบชิดไปกับหน้าอกกว้างของเขาความอดทนที่พยายามมาหลายวันก็สูญสลายไปในพริบตา ตอนนี้แทนคุณคิดเพียงอย่างเดียวว่าเขาจะต้องปลดปล่อยกับเธอเท่านั้น เขาถึงจะหายจากอาการเหล่านี้มุกสลิลรู้สึกแปลกๆ ที่สายตาของเขาจ้องเธอราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัวเสียให้ได้ ซึ่งต่างจากเดิมในตอนแรกที่เธอมาอยู่กับเขา ใบหน้าคมโน้มมาใกล้เรื่อย ๆ ใกล้เสียจนเธออดคิดไม่ได้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่สองสามวันก่อนหน้านี้ที่เขาเฝ้าทะนุถนอม ไม่เคยได้ล่วงเกินเธอนอกจากการกอดทั่วไปเท่านั้น เพราะเขารักเธอและเห็นเธอเป็นของสูงค่าที่เขาจะเปิดกล่องมันออกเมื่อถึงเวลาอันควรเท่านั้นเขาดึงตัวเธอเข้ามาหาแล้วกดจูบลงไปที่เรียวปากอิ่มทันที สองมือน้อยเอื้อมประคองที่รอบลำคอของเขา พอแทนคุณผละออก หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้น“มุกไม่อยากเป็นเพื่อนของแทนอีกต่อแล้ว” เธอดันตัวเขาออก ริมฝีปากอิ่มเจ่อขึ้นเล็กน้อย จากแรงสัมผัสนั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย เมื่อต้องเป็นฝ่ายร้องขอ“ให้แทนเป็นสามีของมุกอีกครั้งได้มั้ย” ตอนแรกแทนคุณคิดว่าเธอจะต่
ตอนที่ 35 สิ้นสุดทางเพื่อนพอถึงบ้านตัมมัยก็รีบวิ่งไปที่ตู้เย็นภายในห้องครัว ก่อนจะเปิดเอากล่องขนมที่ใส่คุกกี้เก็บไว้ ซึ่งก็เหลือเพียงแค่ไม่กี่ชิ้น เด็กน้อยวิ่งผ่านหน้ามารดาไปหาแทนคุณที่นั่งอยู่ตรงโซฟาใกล้ๆกับมารดาของเธอ“ตัมมัยจะรีบไปไหนลูก” มุกสลิลเรียกลูกสาวที่เธอเพิ่งวางลงเมื่อสักครู่นี้ ตัมมัยรีบวิ่งไปเอากล่องคุกกี้ออกมาจากตู้เย็นในห้องครัว มุกสลิลทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาโดยที่มีแทนคุณนั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่เด็กน้อยจะเดินกลับมาแล้วยื่นกล่องคุ๊กกี้ให้แทนคุณ“คุณพ่อลองทานสิคะ คุณแม่มุกทำคุกกี้อร่อยมากเลย” ตัมมัยเอ่ยชมผู้เป็นมารดาพร้อมกับหยิบคุกกี้เข้าปาก และพลางยื่นให้แทนคุณลองชิม แต่ระหว่างนั้นเด็กน้อยก็ไม่ทันระวังจนทำกล่องคุ๊กกี้ที่ถือมาหลุดมือไป คุ๊กกี้ที่เหลือไม่กี่อันจึงร่วงไปกับพื้น แทนคุณที่มัวคุยกับมุกสลิลจึงไม่ทันระวัง“หกหมดแล้ว..ตัมมัยลูก!!!! ไม่ต้องเก็บแล้วเชื้อโรคทั้งนั้น” มุกสลิลไม่ได้ตั้งใจจะดุลูกสาวของเธอแต่เป็นเพราะตกใจเสียงของเธอจึงดังไปหน่อย ตัมมัยก้มหน้าลงไปเก็บแล้วเอ่ยขอโทษผู้เป็นมารดาเสียงสั่น“มาครับ เดี๋ยวคุณพ่อช่วยเก็บนะครับ อื่ม!!...วันนี้เป็นวันศุกร์และตอนนี้ก็
ตอนที่ 34 ที่สุดของชีวิต“พอมุกเดินทางถึงเมืองไทย มุกก็ทำกระเป๋าเงินหายอีก มุกไม่เหลือเงินสักบาท มีเหลือแค่เงินในแอปธนาคาร มุกก็เลยตัดสินใจเอาเงินจำนวนนั้นโอนจ่ายค่าแท็กซี่แล้วก็จำใจหอบลูกมาอยู่กับอาภพ” มุกสลิลเล่าความจริงทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันก็มีเหตุการณ์ที่ให้มุกสลิลรู้ว่าตัมมัยเป็นลูกของแทนคุณ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะมุกสลิลเลือกที่จะทิ้งไพ่ดีไปและเก็บไพ่แย่ ๆ เอาไว้กับตัว“โธ่..มุก!!!”“มุกก็เสียใจนะ ที่ตัวเองคิดผิด พอมุกมารู้ว่าตัมมัยเป็นลูกของแทน มันก็สายไปแล้ว และมุกก็คงไม่หน้าด้านพอกลับไปหาแทนหรอก”“มุกรู้อะไรมั้ย แทนออกตามหามุกทุกวันเลยนะ”“แทน!!! มุกต้องไป จริง ๆ แล้วล่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้น พร้อมกับขยับสายกระเป๋าสะพายบนบ่า“มุก เดี๋ยวก่อนสิ” แทนคุณรีบร้องห้าม“อะไรอีกแทน” เธอรีบเดินแต่ว่าแทนคุณก็ตามเธอไม่หยุด“มุกจะไปไหน” เขาถามย้ำหลายครั้งจนเธอต้องตอบ“ก็จะไปรับลูกน่ะสิ ป่านนี้ตัมมัยคงจะคอยมุกแล้ว”“แทนขอไปรับตัมมัยด้วยคนสิ” เขายิ้มกว้างให้เธอ“แต่มุกไปรถเมล์นะคะ..”“ใครบอกว่า..แทนจะให้มุกขึ้นรถเมล์ มุกไปกับแทนนะ เราไปรับลูกด้วยกันนะ” แทนคุณรีบจ
ตอนที่ 33 ให้ตายก็ปล่อยเธอไปไม่ได้“สวัสดีค่ะ เป็นญาติคนไข้หรือเปล่าคะ” พยาบาลที่ดูแลอยู่หน้าเคาน์เตอร์คนหนึ่งเดินเข้ามาถามแทนคุณ เพราะเห็นชายหนุ่มกำลังจะตัดสินใจเดินเข้ามาโดยยังที่ไม่ถึงเวลาเยี่ยม“เตียงที่ไม่ใช่พยาบาลดูแล เขาเป็นญาติผู้ป่วยหรือเปล่าครับ” แทนคุณเอ่ยถามพยาบาลคนดังกล่าว“อ๋อ!! เตียงนั้นเธอรับจ้างเฝ้าไข้ให้กับผู้ป่วยของทางโรงพยาบาลค่ะ กรณีที่ญาติไม่ว่าง” แทนคุณมองหญิงสาวต่อให้เห็นแค่ข้างหลังเขาก็รู้ว่าเป็นมุกสลิล ใบหน้าสวยหวานแบบนี้และแววตาแบบนี้ เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม“คุณคะ คุณ!!! เข้าไปไม่ได้นะคะ” พยาบาลคนดังกล่าวรีบร้องห้าม“ผมขอเข้าไปหาภรรยาผมหน่อยได้มั้ยครับ” แทนคุณหันมาบอกและไม่สนใจเสียงห้ามนั้นอีกเลย เขาเดินตรงไปหาหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหามาโดยตลอดหนึ่งปีเต็ม“มุก!!!” แทนคุณเรียกหญิงสาวจากทางด้านหลัง มุกสลิลตกใจเล็กน้อยที่เห็นแทนคุณที่นี่ แต่ก็เธอก็พยายามเก็บความตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ เพราะกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ พยาบาลคนที่เดินตามมาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนรู้จักกัน เธอจึงไม่ว่าอะไร ก่อนที่มุกสลิลจะกล่าวขอโทษแทนชายหนุ่ม แล้วหันมาดุแทนคุณ“เบา ๆ สิแทน คนไข้หลับอยู่นะ





![สยบรักวิศวะตัวแรง[ ENGINEER'S SECRET ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

