Masukการแต่งตัวหรู ไม่ได้บ่งบอกถึงสถานะที่แท้จริงของวรภพ สิ่งที่เขาปกปิดมาโดยตลอด ว่าเขามีทุกอย่างเพียบพร้อม หลังจากนิตราแม่ของมุกสลิลได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของเขา เงินทองที่เหลือจากการขายบ้านของนิตราก็ถูกเขาผลาญไปจนเสียหมด มิหนำซ้ำเธอยังถูกจ้างให้ออกจากงานเมื่อต้นปีที่ผ่านมานี้อีก
เรื่องนี้มุกสลิลก็ไม่ได้เล่าให้เพื่อนสนิทฟัง เพราะกลัวจะเอาปัญหาไปให้เพื่อนเปล่า ๆ จะเล่าได้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น มุกสลิลไม่ได้โทษมารดา เพราะความรักหาไม่เกิดขึ้นกับใครก็คงไม่รู้ และตอนนั้นแม่ของเธอก็หลงคารมวรภพหนุ่มรุุ่นน้องจนหัวปักหัวปำ
มุกสลิลเดินเข้าประตูบ้านมาได้ก็รีบวางกระเป๋าเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็น เธอรีบร้อนตั้งหน้าตั้งตาทำข้าวต้มมาให้กับผู้เป็นมารดาของเธอ
“แม่ทานยาก่อนอาหารหรือยังคะ” มุกสลิลเอ่ยถามมารดาที่นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ
“ยังเลย..มุกเอาให้แม่หน่อยสิลูก”
“แม่ป่วยอยู่แท้ ๆ ทำไมคุณอาไม่เห็นสนใจแม่บ้างเลย”
“ช่างเข้าเถอะลูก อาภพคงจะยุ่งเรื่องงาน” นิตราตอบลูกสาว และพยายามบอกให้ลูกสาวของตัวเองเลิกคิดเรื่องของพ่อเลี้ยง อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เธอก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว จากนี้ก็คงต้องพึ่งวรภพ
มุกสลิลป้อนข้าวต้มผู้เป็นมารดาเสร็จเรียบร้อย เธอก็รีบไปรีดผ้าที่กองเอาไว้ เพราะพรุ่งนี้จะมีคนมารับแต่เช้า กลางดึกคืนนั้นมุกสลิลก็ไปอาบน้ำตามปกติและมีความรู้สึกว่าเหมือนว่ามีใครมาแอบดูเธออาบน้ำ แต่พอมองไปดูรูที่เป็นรอยแตกก็ไม่เห็นมีใคร และเธอตอนนี้เธอก็อยู่บ้านกับแม่แค่สองคน หรือว่าพ่อเลี้ยงของเธอจะกลับมาแล้ว ในตอนเช้ามุกสลิลเลยเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนสนิทฟังเพราะเธอไม่รู้จะไประบายที่ใคร
“แกคิดมากไปหรือเปล่า...มุก” แทนคุณไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก
“แต่ตรงห้องน้ำที่บ้านมันมองทะลุมองเข้ามาได้จริง ๆ นะ” มุกสลิลยืนยันกับเพื่อน
“เมื่อคืนแกอาบน้ำกี่ทุ่ม”
“ไม่แน่ใจ แต่น่าจะราว ๆ ห้าทุ่มเที่ยงคืนเนี่ยแหละ”
“แกไม่คิดว่าเป็นแมวบ้างเหรอที่ไปอยู่ตรงนั้น”
“ไม่รู้สิ เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะลองอีกที ว่าเป็นแมวหรือเป็นผีกันแน่”
“เอ่อ ๆ แกอย่าเพิ่งไปคิดมากเลย” แทนคุณบอกเพื่อนสาว
พักเที่ยงมุกสลิลได้รับโทรศัพท์จากพ่อเลี้ยงแจ้งว่าเขาพามารดาของเธอไปรักษาโรงพยาบาลเนื่องจากอาการของแม่กำเริบขึ้นมา มุกสลิลเรียนเสร็จก็รีบไปเยี่ยมมารดาที่โรงพยาบาลทัน และคนที่ต้องเฝ้าคุณแม่เธอก็เป็นพ่อเลี้ยง
“เดี๋ยวอาเฝ้าคุณแม่หนูให้เองก็ได้ มุกรีบไปทำงานเถอะ” วรภพรีบบอกกับเด็กสาว เพราะต้องการให้มุกสลิลกลับไปรีดผ้ากองโตที่บ้าน
“ขอบคุณนะคะ พรุ่งนี้อาภพอยากทานอะไรคะ เดี๋ยวหนูจะซื้อมาฝาก” เด็กสาวแสดงความน้ำใจ
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวอาค่อยหาแถวใกล้ ๆ โรงพยาบาลเอา” คืนนั้นพอมารดาของเธอหลับ วรภพก็ไม่ได้อยู่เฝ้า
ระหว่างมุกสลิลกำลังอาบน้ำอยู่เธอก็เริ่มสังเกตว่าที่รอยแตกนั้น มันมืดสนิทไม่มีแสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาเลย เธอคิดว่าผีหลอกเธอด้วยซ้ำ พอรุ่งเช้า มุกสลิลก็เอาเรื่องที่ไปเล่าให้แทนคุณเพื่อนสนิทฟังอีกครั้ง
“สงสัยอยู่คนเดียว แกจะหลอนนะแกเนี่ย”
“บ้าเหรอ...หลอนอะไร ฉันเห็นจริง ๆ นะโว้ย”
“แล้วพ่อเลี้ยงแกได้กลับมาที่บ้านหรือเปล่า”
“แม่ฉันไม่สบายไง พ่อเลี้ยงก็ไปเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล”
"ฉันก็ยังบอกอะไรแกตอนนี้ไม่ได้หรอก แต่อยากให้แกระวังตัวเอาไว้ก็ดี กลางค่ำกลางคืนก็ปิดประตูให้มิดชิดเรียบร้อย อย่าเปิดทิ้งไว้"
"กลัวจัง เดี๋ยวพรุ่งนี้คงต้องหยุดรับงานซักรีดแล้วล่ะ นี่ถ้าไม่ค้างมาหลายวันฉันก็ไม่ทำหรอก ไปเฝ้าแม่ดีกว่า"
ตอนพิเศษ (เสพสุขด้วยยาปลุกเซ็กซ์ NC)เวลาผ่านไปนานลูกเลี้ยงสาวไม่ยอมออกจากห้องน้ำสักที วรภพจึงไปแกล้งลูกของเธอให้ตื่นจนเด็กน้อยร้องไห้ พอเธอเดินออกจากห้องน้ำมา ก็ถูกวรภพดึงแขนเอาไว้“ถ้าลูกไม่ร้อง คงไม่ออกมาสินะ”“ปล่อยคะ มุกจะไปดูลูก”“เดี๋ยวก็เงียบไปเองแหละน่า..มานี่ยัยตัวดี” วรภพกระชากแขนลูกเลี้ยงไปที่เตียงด้วยความโมโห“มุกขอไปดูลูกก่อนนะคะ หลังจากนั้นมุกจะยอมคุณอาทุกอย่างเลย” เด็กสาวยกมือไหว้พ่อเลี้ยงหนุ่ม“ดี!!!.. พูดอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย แต่อย่านานนะ”หลังจากที่มุกสลิล กล่อมลูกให้หลับต่อได้อีกครั้ง พ่อเลี้ยงหนุ่มก็รีบเข้าไปประคองลูกเลี้ยงสาวมาที่เตียงทันทีมือหนาโอบหลังเธอแล้วล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วปลดตะขอเสื้อในของเธอออก ส่วนมืออีกข้างรีบถลกกระโปรงของเธอเพื่อลูบไล้ก้นนิ่มของลูกเลี้ยงจากทางด้านหลัง ก่อนจะคลำไปทั่วสะเปะสะปะอย่างคนอดอยาก“ใจเย็น ๆ ก่อนสิคะ” หญิงสาวพยายามไม่ให้พ่อเลี้ยงหนุ่มฉวยโอกาสกับเธอไปมากกว่านี้“อาขออีกครั้งนะ..หนูมุก”กระโปรงที่เพิ่งจะสวมใส่เมื่อสักครู่ถูกถอดลงไปกองตรงกับพื้น จากนั้นพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่ฟังเสียงร้องห้ามอะไรลูกเลี้ยงสาวอีกเลย เขาจับมุกสลิลยกขาขึ
ตอนพิเศษ (สวรรค์ของพ่อเลี้ยง NC)ย้อนไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้วในตอนเช้าของวันหนึ่ง ระหว่างที่วรภพหลับใหลอยู่ภายในบ้านเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น“อาภพ อยู่บ้านหรือเปล่าคะ” หญิงสาวอุ้มลูกน้อยสวมแว่นดำยืนรอที่หน้าบ้านของเขาด้วยความหวัง“มุกเหรอ!!” ท่ามกลางความดีใจที่ได้ยินเสียงของลูกเลี้ยงสาวอีกครั้ง “อาภพเปิดประตูบ้านให้มุกหน่อยสิคะ” ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ วรภพเดาว่ายังไงเสียคุณพิมพ์ประภาก็ไม่กล้าให้ลูกตัวเองแต่งงานกับคนที่มีมลทินอย่างมุกสลิลเป็นแน่ร่างอวบอัดมีน้ำมีนวลของเธอถูกซ่อนอยู่ในภายใต้กระโปรงตัวหลวมโคร่ง กระโปรงที่แทนคุณเลือกซื้อมาให้เธอใส่ เป็นกระโปรงผ้าลินินเนื้อหนาเหมาะกับอากาศของเมืองนอก มุกสลิลสวมใส่คู่กับเสื้อแขนยาวคอเปิดกว้างโชว์เนินอกด้วยความเซ็กซี่ แต่ถูกปิดทับด้วยเสื้อคลุมอีกชั้นหนึ่งก่อนที่เธอจะมาที่นี่ปฏิกิริยาของพ่อเลี้ยงหื่นที่สอดสายตามองลูกเลี้ยงสาว หลังจากประคองเธอกับลูกเข้าไปในบ้านได้สำเร็จ มุกสลิลไม่มีทางเลือกมากมายนัก เพราะกระเป๋าเงินเธอหาย ซึ่งในตอนแรกเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะไปเช่าห้องพักแล้วหางานทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เธอก็หมดหวังเสียแล้ว เส
ตอนที่ 36 ตอนจบซีอีโอหนุ่มพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจความร้อนที่แล่นผ่านมือเรียวบางนั้น แต่เมื่อร่างกายส่วนบนของเธอแนบชิดไปกับหน้าอกกว้างของเขาความอดทนที่พยายามมาหลายวันก็สูญสลายไปในพริบตา ตอนนี้แทนคุณคิดเพียงอย่างเดียวว่าเขาจะต้องปลดปล่อยกับเธอเท่านั้น เขาถึงจะหายจากอาการเหล่านี้มุกสลิลรู้สึกแปลกๆ ที่สายตาของเขาจ้องเธอราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัวเสียให้ได้ ซึ่งต่างจากเดิมในตอนแรกที่เธอมาอยู่กับเขา ใบหน้าคมโน้มมาใกล้เรื่อย ๆ ใกล้เสียจนเธออดคิดไม่ได้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่สองสามวันก่อนหน้านี้ที่เขาเฝ้าทะนุถนอม ไม่เคยได้ล่วงเกินเธอนอกจากการกอดทั่วไปเท่านั้น เพราะเขารักเธอและเห็นเธอเป็นของสูงค่าที่เขาจะเปิดกล่องมันออกเมื่อถึงเวลาอันควรเท่านั้นเขาดึงตัวเธอเข้ามาหาแล้วกดจูบลงไปที่เรียวปากอิ่มทันที สองมือน้อยเอื้อมประคองที่รอบลำคอของเขา พอแทนคุณผละออก หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้น“มุกไม่อยากเป็นเพื่อนของแทนอีกต่อแล้ว” เธอดันตัวเขาออก ริมฝีปากอิ่มเจ่อขึ้นเล็กน้อย จากแรงสัมผัสนั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย เมื่อต้องเป็นฝ่ายร้องขอ“ให้แทนเป็นสามีของมุกอีกครั้งได้มั้ย” ตอนแรกแทนคุณคิดว่าเธอจะต่
ตอนที่ 35 สิ้นสุดทางเพื่อนพอถึงบ้านตัมมัยก็รีบวิ่งไปที่ตู้เย็นภายในห้องครัว ก่อนจะเปิดเอากล่องขนมที่ใส่คุกกี้เก็บไว้ ซึ่งก็เหลือเพียงแค่ไม่กี่ชิ้น เด็กน้อยวิ่งผ่านหน้ามารดาไปหาแทนคุณที่นั่งอยู่ตรงโซฟาใกล้ๆกับมารดาของเธอ“ตัมมัยจะรีบไปไหนลูก” มุกสลิลเรียกลูกสาวที่เธอเพิ่งวางลงเมื่อสักครู่นี้ ตัมมัยรีบวิ่งไปเอากล่องคุกกี้ออกมาจากตู้เย็นในห้องครัว มุกสลิลทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาโดยที่มีแทนคุณนั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่เด็กน้อยจะเดินกลับมาแล้วยื่นกล่องคุ๊กกี้ให้แทนคุณ“คุณพ่อลองทานสิคะ คุณแม่มุกทำคุกกี้อร่อยมากเลย” ตัมมัยเอ่ยชมผู้เป็นมารดาพร้อมกับหยิบคุกกี้เข้าปาก และพลางยื่นให้แทนคุณลองชิม แต่ระหว่างนั้นเด็กน้อยก็ไม่ทันระวังจนทำกล่องคุ๊กกี้ที่ถือมาหลุดมือไป คุ๊กกี้ที่เหลือไม่กี่อันจึงร่วงไปกับพื้น แทนคุณที่มัวคุยกับมุกสลิลจึงไม่ทันระวัง“หกหมดแล้ว..ตัมมัยลูก!!!! ไม่ต้องเก็บแล้วเชื้อโรคทั้งนั้น” มุกสลิลไม่ได้ตั้งใจจะดุลูกสาวของเธอแต่เป็นเพราะตกใจเสียงของเธอจึงดังไปหน่อย ตัมมัยก้มหน้าลงไปเก็บแล้วเอ่ยขอโทษผู้เป็นมารดาเสียงสั่น“มาครับ เดี๋ยวคุณพ่อช่วยเก็บนะครับ อื่ม!!...วันนี้เป็นวันศุกร์และตอนนี้ก็
ตอนที่ 34 ที่สุดของชีวิต“พอมุกเดินทางถึงเมืองไทย มุกก็ทำกระเป๋าเงินหายอีก มุกไม่เหลือเงินสักบาท มีเหลือแค่เงินในแอปธนาคาร มุกก็เลยตัดสินใจเอาเงินจำนวนนั้นโอนจ่ายค่าแท็กซี่แล้วก็จำใจหอบลูกมาอยู่กับอาภพ” มุกสลิลเล่าความจริงทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันก็มีเหตุการณ์ที่ให้มุกสลิลรู้ว่าตัมมัยเป็นลูกของแทนคุณ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะมุกสลิลเลือกที่จะทิ้งไพ่ดีไปและเก็บไพ่แย่ ๆ เอาไว้กับตัว“โธ่..มุก!!!”“มุกก็เสียใจนะ ที่ตัวเองคิดผิด พอมุกมารู้ว่าตัมมัยเป็นลูกของแทน มันก็สายไปแล้ว และมุกก็คงไม่หน้าด้านพอกลับไปหาแทนหรอก”“มุกรู้อะไรมั้ย แทนออกตามหามุกทุกวันเลยนะ”“แทน!!! มุกต้องไป จริง ๆ แล้วล่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้น พร้อมกับขยับสายกระเป๋าสะพายบนบ่า“มุก เดี๋ยวก่อนสิ” แทนคุณรีบร้องห้าม“อะไรอีกแทน” เธอรีบเดินแต่ว่าแทนคุณก็ตามเธอไม่หยุด“มุกจะไปไหน” เขาถามย้ำหลายครั้งจนเธอต้องตอบ“ก็จะไปรับลูกน่ะสิ ป่านนี้ตัมมัยคงจะคอยมุกแล้ว”“แทนขอไปรับตัมมัยด้วยคนสิ” เขายิ้มกว้างให้เธอ“แต่มุกไปรถเมล์นะคะ..”“ใครบอกว่า..แทนจะให้มุกขึ้นรถเมล์ มุกไปกับแทนนะ เราไปรับลูกด้วยกันนะ” แทนคุณรีบจ
ตอนที่ 33 ให้ตายก็ปล่อยเธอไปไม่ได้“สวัสดีค่ะ เป็นญาติคนไข้หรือเปล่าคะ” พยาบาลที่ดูแลอยู่หน้าเคาน์เตอร์คนหนึ่งเดินเข้ามาถามแทนคุณ เพราะเห็นชายหนุ่มกำลังจะตัดสินใจเดินเข้ามาโดยยังที่ไม่ถึงเวลาเยี่ยม“เตียงที่ไม่ใช่พยาบาลดูแล เขาเป็นญาติผู้ป่วยหรือเปล่าครับ” แทนคุณเอ่ยถามพยาบาลคนดังกล่าว“อ๋อ!! เตียงนั้นเธอรับจ้างเฝ้าไข้ให้กับผู้ป่วยของทางโรงพยาบาลค่ะ กรณีที่ญาติไม่ว่าง” แทนคุณมองหญิงสาวต่อให้เห็นแค่ข้างหลังเขาก็รู้ว่าเป็นมุกสลิล ใบหน้าสวยหวานแบบนี้และแววตาแบบนี้ เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม“คุณคะ คุณ!!! เข้าไปไม่ได้นะคะ” พยาบาลคนดังกล่าวรีบร้องห้าม“ผมขอเข้าไปหาภรรยาผมหน่อยได้มั้ยครับ” แทนคุณหันมาบอกและไม่สนใจเสียงห้ามนั้นอีกเลย เขาเดินตรงไปหาหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหามาโดยตลอดหนึ่งปีเต็ม“มุก!!!” แทนคุณเรียกหญิงสาวจากทางด้านหลัง มุกสลิลตกใจเล็กน้อยที่เห็นแทนคุณที่นี่ แต่ก็เธอก็พยายามเก็บความตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ เพราะกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ พยาบาลคนที่เดินตามมาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนรู้จักกัน เธอจึงไม่ว่าอะไร ก่อนที่มุกสลิลจะกล่าวขอโทษแทนชายหนุ่ม แล้วหันมาดุแทนคุณ“เบา ๆ สิแทน คนไข้หลับอยู่นะ







