บทที่ 2 แรกพบ

เป็นเวลากว่าเที่ยงคืน นักท่องเที่ยวยังคงคับคั่งหนาตา ยิ่งดึกผู้คนก็ยิ่งทยอยกันมามากขึ้นเรื่อยๆ

"เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำแปบนึงนะ" ช่อพิกุลเอ่ยบอกเพื่อนๆ ก่อนจะเดินแทรกเบียดกับนักเที่ยวที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกวาดลวดลายอยู่เป็นหย่อมๆ ร่างแบบบางเดินเลาะชิดผนังมาจนถึงห้องน้ำได้ในที่สุด

ซ่า~~~มือบางวักน้ำล้างหน้าให้สดชื่นขึ้นแม้จะดื่มไปไม่มากนักแต่ด้วยความที่เป็นคนคออ่อนก็ทำเอาเธอเดินเซเกือบทรงตัวไม่อยู่

หลังจากล้างหน้าล้างตาจนสดชื่น จึงเดินกลับออกมา

หมับ! มือใหญ่ใครบางคนคว้าเข้าข้อมือเล็กเอาไว้ ใบหน้าหวานหันขวับมามองด้วยความตกใจ

"มาคนเดียวเหรอครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักขึ้นด้านหลังขณะเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ ช่อพิกุลหันขวับมามองพบว่าเป็นหนุ่มผมบลอนด์ดวงตาสีฟ้าดูท่าทางเมาจนตาปรือ

"ฉันมากับเพื่อนกรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ!" น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกแฝงไปด้วยความไม่พอใจพร้อมกับพยายามดึงมือที่ถูกจับกุมออก

"ไปต่อกันไหม ผมรวยนะ" ชายหนุ่มยังคงเซ้าซี้ยิ่งเธอพยายามดึงออกมือใหญ่กลับยิ่งจับแน่นอีกทั้งยังพยายามจะเข้ามายื้อเธอเข้าไปกอด ร่างบางขืนตัวออกด้วยความรังเกียจ

"ปล่อยนะ! ไม่ไปค่ะ!" ช่อพิกุลร้องเสียงดังมากขึ้นมองหาคนช่วยแต่ก็ไม่มีใครผ่านมาสักที

"ไปด้วยกันเถอะ คนสวย~" ร่างบางถูกรวบเข้าไปกอด

"กรี๊ด! ช่วยด้วย!" ช่อพิกุลดีดดิ้นให้หลุดจากการกอดกุมแต่ก็สู้เรี่ยวแรงชายร่างใหญ่ไม่ไหว

"ร้องไปเถอะ! ไม่มีใครช่วยหรอก ฮ่าๆ" ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับฉุดลากร่างบางไปด้วยกัน มือบางพยายามเกาะขอบประตูเอาไว้สุดแรงแต่ก็ถูกดึงจนหลุดจากการเกาะกุม

"อย่าดิ้นสิคนสวย!"

"ปล่อยเธอ" เสียงห้าวนุ่มทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้สองคนที่กำลังฉุดยื้อกันไปมาหยุดชะงักลงหันกลับมามองด้านหลังพร้อมกัน

"ปล่อยเธอ...เดี๋ยวนี้" ร่างสูงกำยำเจ้าของใบหน้าหล่อคมดวงตาสีน้ำตาลคมกริบ เขาเอ่ยประโยคเดิมซ้ำอีกครั้งอย่างใจเย็นก่อนจะเว้นช่วงแล้วกดเสียงต่ำ

"ไอ้เชี่ยนี่ใครวะ~ เหอะ! เสือกไม่เข้าเรื่องนะมึง" หนุ่มตาสีฟ้าแค่นเสียงในลำคอก่อนจะผลักร่างบางเซไปปะทะผนังแล้วเดินเข้ามาหมายจะสาดกำปั้นเข้าใส่

ตุ้บ! ไม่ทันที่จะเข้ามาถึงตัวชายหนุ่มผู้มาใหม่ ร่างของหนุ่มผมบลอนด์ก็กระเด็นหงายหลังกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็วไม่ทันได้ไหวตัว

"โอ้ย!..ไอ้เหี้..!" เมื่อตั้งหลักได้ก็ได้ยินเสียงดัง..กริ๊ก! อยู่ข้างหู ชายหนุ่มตาสีฟ้าถึงกับชะงักค้างไปก่อนจะเหลือบมองเมื่ออีกฝ่ายเหมือนจะไม่ได้มาตัวคนเดียวแต่กลับมีพรรคพวกโผล่มาอีกถึงห้าคน

ช่อพิกุลที่ยืนดูเหตุกาารณ์อยู่ถึงกับตัวสั่นดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอเห็นชายชุดดำที่มาใหม่อีกสี่ห้าคนเข้าไปล็อกตัวชายคนนั้นเอาไว้ก่อนจะลากตัวออกไปเงียบๆ

หลังจากเหตุการณ์ชั่วครู่ผ่านไป เขาหันมาถามเธอที่ยืนตกใจทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ

"เป็นอะไรไหม" ชายหนุ่มคนที่มาช่วยเธอเอ่ยถามพร้อมกับเหลือบมองข้อมือบางที่เป็นรอยแดงเถือก

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" เสียงหวานเอ่ยสั่นๆ ก่อนจะตั้งสติหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับ

"เดี๋ยวผมเดินไปส่งข้างใน แถวนี้คนเงียบไม่ค่อยปลอดภัย" เขาเอ่ยบอกก่อนจะผายมือให้เธอเดินไปก่อน

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ" เขาเอ่ยเพียงสั้นก่อนจะเดินจากไป ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างจนหายกลมกลืนไปกับนักท่องราตรี เธอเองก็เดินฝ่าฝูงคนมาจนถึงโต๊ะ

"กำลังจะไปตามเลย ทำไมไปนานจัง" เอ็มม่าเอ่ยถามในขณะที่เต้นโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงบวกกับความเมา

"อ่อ พอดีมีคนเมามาก่อกวนน่ะ โชคดีมีคนมาช่วยไว้" ช่อพิกุลเอ่ยบอกใบหน้าหวานยังคงมีเหงื่อเกาะพราวตามกรอบหน้า

"ให้ตายสิ รู้งี้ฉันไปเป็นเพื่อนก็ดี" ไทเลอร์เอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย เขาไม่น่าปล่อยเธอเดินไปลำพังเลย แม้จะเป็นสถานที่ค่อนข้างคัดคนที่เข้ามาแต่ก็ไม่วายมีพวกเงินหนาป่าเถื่อนปะปนมาจนได้

"ไม่เป็นไรหรอกไทเลอร์ มันผ่านไปแล้วน่ะ ดื่มกันต่อเถอะฉันไม่เป็นไร" ช่อพิกุลเอ่ยบอกเพื่อให้ทุกคนสบายใจ

อีกทางด้านหนึ่ง ร่างสูงใหญที่ยืนพิงขอบหน้าต่างอยู่บนชั้นสองมองลงไปข้างล่างด้วยความสนใจ ในมือถือแก้วบรั่นดีราคาแพงเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มมุมปากราวกับเจอของที่ถูกใจ

"ไอ้คริส มาแล้วเว้ย!" เสียงอัลเฟรดตะโกนเรียกเพื่อนเมื่อของที่สั่งมาถึงแล้ว เขาละสายตาออกจากกลุ่มคนข้างล่างก่อนจะเดินกลับมานั่งรวมตัวกับเพื่อนพร้อมกับจับจ้องไปยังร่างอวบอัดของนางแบบสาวชื่อดังที่เดินเรียงรายเข้ามาให้บรรดามหาเศรษฐีหนุ่มเลือกมาดูแลพวกเขาในค่ำคืนนี้

เช้าวันต่อมา แม้จะไม่อยากตื่นสักเท่าไหร่แต่เธอก็จำใจต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน แม้ว่าจะเป็นบริษัทของครอบครัวแต่เธอก็ต้องมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ให้สมกับที่ป้าเลี้ยงเธอมา

ช่อพิกุลมาถึงบริษัทแต่เช้า เธอแวะซื้อกาแฟดื่มแก้ง่วงก่อนจะขึ้นลิฟท์มายังชั้นบนที่เป็นห้องทำงาน

"สวัสดีค่ะคุณช่อ" เมษาลุกขึ้นทักทายเจ้านายสาว

"หวัดดีจ่ะเม อ่ะขนมฉันซื้อมาฝาก"

"ขอบคุณมากเลยค่ะ" เมเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับขนมมาดูด้วยความดีใจ ใบหน้าหวานยิ้มทักทายพนักงานทุกคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน

ช่อพิกุลนั่งอ่านเอกสารต่างๆ ที่แซมให้คนเอามาให้ก่อนที่เมษาจะโทรเข้ามาแจ้งเข้าประชุมในช่วงบ่ายซึ่งเป็นการประชุมครั้งแรกของเธอในฐานะผู้บริหารคนใหม่

"งานมิลานดีไซน์แฟร์ที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้าพี่อยากให้ช่อไปศึกษางานนะ มีบริษัทชั้นนำมากมายออกบูธ บริษัทเราก็มีออกบูธด้วยเหมือนกันช่อจะได้ไปเปิดมุมมองด้วย" แซมเอ่ยบอกช่อพิกุลในที่ประชุม

"ได้ค่ะ ช่ออยากไปดูด้วยตัวเองอยู่แล้ว" เธอขานรับพี่ชายอย่างหนักแน่น

"ดีมากน้องพี่" แซมเอ่ยชมก่อนที่จะสั่งจบการประชุม สองพี่น้องเดินออกจากห้องประชุมพร้อมกัน

"วันนี้แวะเข้าไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยล่ะ คุณแม่ถามหาทุกวันเลย" แซมเอ่ยบอกช่อพิกุล

"ได้ค่ะช่อก็ว่าจะไปให้คุณป้าเห็นหน้าสักหน่อย ไม่ได้เจอท่านเลยเป็นเดือนแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอก

"กลับพร้อมพี่เลยสิ ไปนอนค้างบ้านสักคืนแล้วมาทำงานพร้อมพี่ก็ได้ สิงอยู่แต่คอนโดไม่เบื่อรึไงเนี่ย"

"ไม่เบื่อหรอกค่ะ ถ้าเบื่อก็ไปเที่ยวไง"

"ยัยตัวแสบ เก่งจริงนะเรา" แซมขยี้ศรีษะเล็กด้วยความเอ็นดูก่อนจะแยกย้ายกันไปห้องทำงานของตัวเอง...