บทที่ 3 ทำความรู้จัก

เวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์ ช่อพิกุลลุกขึ้นเตรียมตัวแต่เช้าเพื่อไปงานมิลานดีไซน์แฟร์ ร่างแบบบางเดินชมตามบูธต่างๆ ที่นำเฟอร์นิเจอร์มาจัดแสดงโชว์ งานนี้เป็นงานใหญ่ระดับโลกมีผู้คนให้ความสนใจมากมายรวมทั้งบรรดานักออกแบบสถาปนิกต่างๆ เข้าชมงานมากมาย

ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นชุดโต๊ะนั่งชุดหนึ่งที่ดูแปลกตาก่อนหยุดยืนมองด้วยความสนใจ ในฐานะที่เติบโตมากับธุรกิจไม้เธอมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นไม้หายาก มือบางยื่นไปลูบสัมผัสอย่างชื่นชมก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น

"สวัสดีครับ" เสียงห้าวทุ้มเอ่ยทักทายขึ้นด้านหลัง ช่อพิกุลหลุดออกจากภวังค์ก่อนละสายตาหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยทักขึ้น

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ดวงตาสีน้ำตาลเธอจำได้แม่น เขาคือคนที่ช่วยเธอจากคนเมาในบาร์เมื่อสัปดาห์ก่อน

"คุณ...สวัสดีค่ะ" เสียงหวานเอ่ยทักทายกลับอย่างสุภาพ ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าจะได้เจอกับคนใจดีคนนั้นอีกครั้ง

"คริสโตเฟอร์ครับ คุณคือ.." น้ำเสียงนุ่มทุ้มทักทายเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงชัดเจนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนอิตาเลี่ยนเหมือนเขา

"ช่อพิกุลค่ะ เรียกช่อเฉยๆ ก็ได้" ช่อพิกุลแนะนำตัวเองสั้นๆอย่างเป็นกันเองพลางส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้

"อ่าคุณช่อ..ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่เลยนะบังเอิญจังเลย มาเที่ยวเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นก่อนจะหลุบมองโต๊ะชุดที่เธอสนใจเมื่อสักครู่

"ช่อมาศึกษาดูงานค่ะ พอดีมันเกี่ยวกับเนื้องานด้วย" เธอเอ่ยตอบเขา

"งั้นเหรอครับ ผมรบกวนหรือเปล่า" เขาเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าครุ่นคิด

"ไม่เลยค่ะ ช่อดีใจซะอีกที่ได้เจออีกครั้งนะคะ วันนั้นช่อไม่ทันได้ขอบคุณเลย" เสียงหวานเอ่ยตอบ

"อ่า..งั้นเหรอครับแต่เรื่องนั้นช่างมัน วันนี้ผมอยากดูเฟอร์นิเจอร์สักชิ้นไปไว้ที่ห้องทำงานถ้าไม่รบกวนมาช่วยกันเลือกดีไหม" เขาเอ่ยบอกก่อนจะลอบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า แม้จะรูปร่างเพรียวบางแต่กลับมีสะโพกอวบผายหน้าอกอวบใหญ่ถึงจะอำพลางด้วยเสื้อเชิ้ตแต่จากประสบการณ์เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้ซ่อนรูปเอาไว้อย่างแน่นอน อีกทั้งใบหน้าหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางค์บางเบาดวงตากลมโตใสแจ๋วใบหน้ารูปไข่ดูแล้วเธอคงมีเชื้อสายเอเชีย

"ยินดีค่ะ แต่ก็ขอบคุณที่ช่วยช่อวันนั้นนะคะ ถ้าคุณไม่ผ่านมาป่านนี้หมอนั่นคงลากช่อไปขึ้นรถมันแล้ว" ช่อพิกุลเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้งพลางคิดไปถึงเรื่องเมื่อวันนั้นยังตามหลอกหลอนเธอไม่หาย

"ครับ.. ว่าแต่คุณช่อสนใจตัวนี้เหรอมันสวยดีนะ" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเบนความสนใจไปที่โต๊ะไม้ชุดตรงหน้า

"ค่ะ มันสวยแปลกตาดีดูแล้วมันคงทำมาจากไม้ซาเปเล" ช่อพิกุลเอ่ยบอกพร้อมกับมองดูโต๊ะชุดหรูหราลวดลายสวยงามก่อนจะละสายตามามองชายหนุ่มที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ที่น้อยคนนักจะได้เห็นทำเอาใบหน้าหวานแดงก่ำเล็กน้อยก่อนจะรีบหลบสายตาคมกริบนั้นทันที

"แค่มองก็รู้แล้วเหรอว่าทำมาจากไม้อะไร" เขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

"ค่ะ ไม้แผ่นใหญ่พวกนี้ส่วนมากเป็นไม้ที่นำเข้าจากแอฟริกาหรือไม่ก็อเมริกาใต้แทบทั้งนั้น แต่ละชนิดจะมีเอกลักษณ์ลวดลายของมัน คนที่คลุกคลีมานานก็จะรู้ว่าทำมาจากไม้อะไร" เสียงหวานเอ่ยบอกพลางกวาดสายตามองไปทั่วร้านที่นำมาตั้งโชว์ละลานตา

"งั้นช่วยผมเลือกไม้แบบนี้สักชุดนะครับ" เขาถามหญิงสาวที่กำลังเดินชม

"ได้สิคะ" เธอขานรับอย่างเต็มใจก่อนจะลอบมองชายหนุ่มในชุดสูทหรูหราราคาแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า นาฬิกาเรือนหรูกะคร่าวๆ ด้วยสายตาน่าจะหลายสิบล้านเหรียญ

ทั้งคู่เดินชมสินค้าจนทั่วงานอย่างเพลิดเพลินโดยเธอเลือกโต๊ะตัวหนึ่งให้เขา ก่อนจะพากันดูอีกหลายร้านจนกระทั่งกินเวลาไปถึงบ่ายกว่า

"โอ้..นี่บ่ายกว่าแล้วเหรอคะช่อรบกวนเวลาคุณเกินไปแล้ว" ช่อพิกุลยกนาฬิกาขึ้นดูหลังจากที่ทั้งคู่เดินมานั่งพักที่ร้านกาแฟในโซนล็อบบี้

"ไม่เป็นไรครับวันนี้ผมว่าง แล้วคุณช่อรีบไปไหนหรือเปล่าครับ ถ้าคุณช่อไม่รีบผมขอเลี้ยงมื้อกลางวัน" คริสโตเฟอร์เอ่ยบอกพลางสังเกตท่าทีของหล่อนที่ดูลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตกลง

รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าภัตราคารชื่อดังแห่งหนึ่ง ร่างสูงก้าวลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ

"เป็นอาหารสวิส คุณช่อทานได้หรือเปล่า" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองคนตัวเล็กที่เดินเคียงคู่กันมา

"ช่อทานได้ทุกอย่างค่ะ ถามว่าอะไรที่ไม่ทานดีกว่า..คิก" หญิงสาวเอ่ยบอกพลางยิ้มขันตัวเองทำเอาคนตัวใหญ่ยิ้มตามไปด้วย พนักงานรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับเมื่อเห็นว่าเป็นใครเดินเข้ามา

"เชิญค่ะท่าน" ทั้งสองเดินตามพนักงานเข้าไปในโต๊ะด้านในสุด บรรยากาศสามารถมองเห็นรถราที่วิ่งผ่านไปมาได้ ในร้านตกแต่งสไตล์วินเทจย้อนยุคผสานกลิ่นอายความเป็นสวิสดั้งเดิมเข้าไปอย่างลงตัว ดวงตากลมโตกวาดมองรอบๆ ร้านด้วยความสนใจก่อนจะกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว

"คุณช่อทำงานที่ไหนครับ" คริสโตเฟอร์เอ่ยถามพลางตักอาหารใส่จานให้เธอ

"ช่อทำที่บริษัทของพี่ชายค่ะ เกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ไม้ส่งออก เป็นธุรกิจเล็กๆ ของครอบครัวค่ะ" ช่อพิกุลเอ่ยเล่าให้เขาฟังคร่าวๆ

"งั้นเหรอครับ คุณช่อคงทำงานเก่งมากเลยสินะครับ"

"ช่อก็อยากเป็นแบบนั้นค่ะแต่ช่อเพิ่งเข้ามาช่วยงานได้ยังไม่ถึงเดือนเลย พี่แซมเป็นคนดูแลทั้งหมดเลยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยถึงพี่ชายด้วยความชื่นชมในขณะที่ดวงตาคมกริบประกายวาวโรจน์ขึ้นมาก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วจนอีกคนไม่ทันสังเกตเห็น ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มให้เธอก่อนจะตักอาหารที่เพิ่งมาเสิร์ฟใส่จานเธอ

"งั้นพี่ชายคุณช่อก็เก่งมากเลยสินะครับดูแลธุรกิจมาจนใหญ่โตขนาดนี้" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ว่าแต่คุณคริสรู้จักบริษัทของครอบครัวเราด้วยเหรอคะ"

"รู้จักสิครับ เฟอร์นิเจอร์ในบ้านผมก็สั่งซื้อจากอิตาเลี่ยนวู้ดส์หลายชิ้นทีเดียว" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับเอื้อมไปหยิบทิชชู่เช็ดมุมปากอวบอิ่มที่เลอะน้ำสลัด ช่อพิกุลชะงักเล็กน้อยแต่ก็หยุดอยู่นิ่งๆให้เขาช่วยก่อนจะยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ

หลังจากทานอาหารกลางวันเรียบร้อย คริสโตเฟอร์ขับรถมาส่งเธอด้านหลังสถานที่จัดงาน

"ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสเจอกันอีก ผมจะพาไปทานร้านแถวเมืองเวนิสนะครับ ที่นั่นมีร้านอร่อยๆเยอะเลย" เขาเอ่ยบอกคนตัวเล็กในขณะที่ส่งจนถึงรถของหล่อน

"ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" เสียงหวานเอ่ยก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนรถออกไป ร่างสูงใหญ่ยืนมองออดี้คันงามเคลื่อนออกไปจนลับสายตาก่อนจะกลับมาที่รถของตัวเอง สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดสั่นครืดคราดมานานหลายนาที มือใหญ่เอื้อมมากดรับสาย

"ฮัลโหล ครับลี" เสียงห้าวทุ้มเอ่ยกรอกไปตามสายก่อนพร้อมกับกดเลื่อนกระจกขึ้นปิดมุ่งสู่ท้องถนน

'นึกว่าคริสจะไม่รีบสายลีซะแล้ว เรามีนัดกันนะคะ' เสียงหวานกระเง้ากระงอดเอ่ยมาจากปลายสาย

"ไม่ลืมสิครับ ผมเพิ่งเสร็จธุระน่ะ ไว้เจอกันนะ" จากนั้นกดวางสายโยนลงเบาะข้างคนขับแล้วหยิบแว่นตาแบรนด์ดังมาสวมใส่ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง...