Chapter 4: Apologize

Malamig na tingin naman ang iginawad ni Ysabela sa babae.

“Tinuturuan kita ng pagiging magalang.”

Magagawa niyang tanggapin ang lahat ng pang-iinsulto sa kaniya, huwag lamang ang insultuhin ang kaniyang mga magulang.  Hinding-hindi niya masisikmura na hamakin ito ng ibang tao.

Kung kanina ay pulang-pula ang mukha ni Danica ngayon namutla ang mukha ng babae dahil sa galit. 

Noon pa man ay takot na sa kaniya ang mga empleyado dahil alam ng lahat na pinsan siya ni Greig, kaya malaking s*mpal ito sa kaniyang ego na ngayon ay nagagawa siyang sagutin ni Ysabela. Lalo pa't marami ang nakakita sa pags*mpal nito sa kaniya.

“You b*st*rd!”

Mabilis na kumilos si Danica, hindi niya hahayaan na ipahiya siya ninuman sa harap ng maraming tao. Itinaas niya ang kaniyang kamay at handa nang gantihan ng s*mpal ang kaharap.

Ngunit nakahanda na si Ysabela, sinalubong niya ang kamay ni Danica at mahigpit na hinawakan ang palapulsuhan nito.

Sa lakas ng pagkakahawak niya ay hindi na halos makakilos si Danica dahilan para magpumiglas ito.

“Let me go!”

Mas matangkad si Ysabela kumpara kay Danica kaya naman parang maliit na kuting ang babae na pilit siyang kinakalmot.

“Bitiwan mo ‘ko, ano ba?”

Hindi niya binitawan ang babae kahit nagpupumiglas ito.

“Who do you think you are? You are just a thing for Greig to warm the bed. You are not even as good as a chicken!”

Mas marami pang tao ang lumapit nang marinig ang pagsigaw ni Danica.

Ang lahat ay naiintriga sa eskandalong nangyayari.

“Anong kaguluhan ‘to?!”

Tila kulog ang boses na iyon. Mabilis namang nahawi ang mga tao at tuluyang nakita ni Ysabela ang paparating na lalaki.

Madilim ang anyo ni Greig nang tuluyang pumasok sa pantry. Sa tabi ng lalaki ay si Christoff na dala-dala ang ilang gamit ng amo.

Mukhang aalis si Greig ngunit nakita ang kumpulan ng mga tao.

Natahimik ang buong silid. Walang nangahas na magsalita.

“K-kuya Greig?” Utal na saad ni Danica.

Lumukob ang takot sa dibdib ni Danica nang makita ang lalaki. Kilala niya ang lalaki, alam niyang napakastrikto nito at minsan ay malupit sa ibang tao. Maging ang kaniyang Mommy ay ibinilin siyang huwag gagawa ng kahit na anong ikakagalit ng kaniyang pinsan.

Ngunit nang maisip niyang siya ang kawawa dahil hawak pa rin ni Ysabela ang kaniyang kamay ay tila lumakas ang kaniyang loob. Muli siyang nagpumiglas at dahil sa pagkabigla ni Ysabela sa pagdating ni Greig ay tuluyan siya nitong nabitawan.

“Kuya Greig.” Mabilis siyang tumakbo papunta sa lalaki.

“Look what she had done!”

Pinakita niya ang namumulang pisngi.

“Ysabela, your entitled assistant, slapped me! She already lost her mind!”

Nakita ni Ysabela ang pagsulyap ni Greig sa pinsan nitong si Danica. Tila humapdi lalo ang napaso niyang braso kasabay ng paghapdi ng kaniyang mga mata.

Nang ibaling ni Greig sa kaniya ang mga mata ay mabilis na kumunot ang noo nito.

“As my assistant and an employee in this company, I know you're well-aware of the company's rules and regulations.”

May diin sa mga katagang binibigkas nito. Unti-unting sumilay ang kalupitan sa mga mata ng lalaki dahilan para magbara ang lalamunan ni Ysabela.

Alam niyang galit ito.

Mas lalo lamang natahimik ang paligid.

Ikinuyom niya ang kaniyang kamao. Ngayon ay mag-isa siya, tila pinagkakaisahan. Ngunit nanatili ang tuwid niyang pagtayo, kagaya ng isang kawayang pilit na pinapayuko ng hangin sa parang.

Noong una siyang pumasok bilang empleyado ay binalaan na siya ni Greig na ang kompanyang ito ay walang puwang para sa mga emosyong hindi makakatulong sa pag-unlad. Isinasantabi dapat ang personal na nararamdaman.

Alam niya ang ibigsabihin ni Greig, at alam niya kung saan ang kaniyang posisyon.

Pero sa pagkakataong ito, gusto niyang marinig mismo sa labi ng lalaki kung talaga bang tapagpainit lamang siya ng kama para rito.

Just a bed warmer. Iyon lang ba talaga ang tingin nito sa kaniya?

Ang mga empleyado ay mabilis na bumalik sa kaniya-kaniyang cubicle nang dumating si Greig, pero may iilan pa rin na matapang na nakikiusyuso.

Ang malamig na titig ni Greig ay mas lalo lamang na nagpapabilis sa tibok ng kaniyang puso.

Kinurot niya ang kaniyang mga palad para maiwala ang pait na nag-uumapaw sa kaniyang dibdib. Unti-unti siyang tumungo.

“Pasensya na, bilang empleyado ng kompanyang ito, dapat ay hindi ko iyon ginawa.”

Nagtaas ng kilay si Danica nang makita ang nakayukong si Ysabela. Sa puso niya ay nagdiriwang na siya dahil alam niyang siya ang kakampihan ni Greig.

“Tingin mo ganoon lang iyon? Na magiging maayos na ang lahat pagkatapos mong humingi ng—”

Bago niya pa matapos ang sasabihin ay muling nagsalita si Ysabela.

“Ang s*mp*l na iyon ay personal na rumirepresenta bilang ako. Walang kinalaman ang kompanya o ang pagiging empleyado ko sa kompanya.”

Napaawang ang bibig ni Danica nang marinig iyon.

“What the—”

“Tingin ko wala naman akong dapat i-hingi ng tawad.”

Ibinaling niya ang tingin sa babae at matapang na sinalubong ang galit nito.

“As Ysabela, I refuse to apologize.”

Pagkatapos nito ay mabilis siyang naglakad paalis.

“You b*st*rd!” Halos mapunit ang mukha ni Danica dahil sa galit.

Sanay siyang palaging nagmamataas kaya hindi niya matatanggap na matalo ng babaeng minamaliit niya lamang. 

Hindi siya makakapayag na magmumukha siyang talunan.

“Kuya Greig, this is too much! Pagkatapos niya akong s*mpalin ay hahayaan mo nalang siyang umalis? We should get her back.

“Sinundan ng tingin ni Greig ang pag-alis ng babae.

“She even refused to apologize! You should fire her, Kuya!”