LOGINAYA’S POV Maaliwalas ang umaga, pero parang mas mabigat ang bawat hakbang ko ngayon. Ramdam ko na ang siksik na bigat sa aking puson habang dahan-dahang naglalakad sa hallway patungo sa sala. Isang linggo na lang bago ang itinakdang due date ko, at sa totoo lang, halo-halong excitement at kaba na ang nararamdaman ko. "Aya, dahan-dahan! Sabi ko naman sa'yo, tawagin mo lang ako kung may kailangan ka," mabilis na lumapit si Lucius mula sa kusina, bitbit ang isang tray ng prutas. Inalalayan niya ako paupo sa paborito kong pwesto sa sofa. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng pambahay, kitang-kita pa rin ang pag-aalaga niya sa bawat detalye ng paligid ko. Inayos niya ang mga unan sa likuran ko bago inilapag ang tray sa center table. "Lucius, okay lang ako. Kailangan ko ring igalaw-galaw ang katawan ko para hindi ako mahirapan 'pag oras na," ngiti ko sa kaniya habang hinahaplos ang malaki kong tiyan. "I know, pero nakikita kitang nahihirapan huminga, kinakabahan ako," pag-amin niya. Umu
AYA’S POV Maulan ang hapon sa Laguna, 'yung klaseng ulan na masarap lang pakinggan mula sa loob ng bahay. Nakaupo ako sa sofa, pinapanood si Lucius na abalang-abala sa pag-aayos ng baby crib na niregalo ni Victoria. Nakakalat ang mga turnilyo at manual sa carpet, at kitang-kita ko ang pawis sa kaniyang noo habang pilit na pinagkakabit ang dalawang bahagi ng kahoy. "Lucius, baka gusto mong uminom muna ng tubig? Kanina ka pa dyan sa turnilyo na 'yan," sabi ko habang dahan-dahang humihilig sa sandalan. "Sandali na lang 'to, Aya. I think I got it. Itong part na 'to talaga 'yung medyo tricky," sagot niya nang hindi tumitingin. Binitawan niya ang screwdriver at pinunasan ang kamay sa kaniyang shorts. "Gusto ko tapos na 'to bago tayo pumunta sa bayan bukas." "Bakit, ano bang meron sa bayan bukas?" tanong ko. "Kakausapin natin si Architect Reyes. I want to finalize the plans for the nursery school na itatayo natin sa tabi ng Hub. Sabi ko sa'yo, 'di ba? Gusto ko may mapuntahan 'yung mga a
AYA’S POV "Lucius, 'yung checklist para sa delivery bukas, nasaan na?" tanong ko habang dahan-dahang naglalakad sa hallway ng warehouse. Hawak ko ang likod ko dahil ramdam ko na ang bigat ng bata. "Nasa desk, Aya. Huwag mo nang asikasuhin 'yan, ako na ang bahala," sagot ni Lucius mula sa kabilang dulo ng silid. Nakasuot siya ng blue na apron na may mantsa ng lupa, at kasalukuyang naglilipat ng mga bagong tubong seedlings sa mas malalaking paso. Lumapit ako sa kaniya at sumandal sa gilid ng mesa. "Hindi naman ako napapagod, nakatayo lang naman ako rito. Gusto ko lang siguraduhin na tama 'yung labels ng mga orchid para sa hotel sa Tagaytay." Itinigil ni Lucius ang ginagawa niya at hinarap ako. Pinunasan niya ang kamay niya sa basahan bago lumapit sa akin. "Aya, pitong buwan na 'yang tiyan mo. Sabi ni Doc, bawas-bawasan ang stress. 'Yung labels, si Nico na ang gumagawa sa computer room. Trust him, okay?" "Trust me with what?" biglang sulpot ni Nico na may bitbit na bundle ng mga pri
AYA’S POV Maaliwalas ang umaga sa Laguna, ’yung tipong hindi pa masakit sa balat ang sikat ng araw. Nakaupo ako sa tumba-tumbang gawa ni Nico sa veranda habang pinapanood ang mahinang pag-indayog ng mga Phoenix Orchid sa tapat ng bagong tayong warehouse. Isang linggo na ang lumipas simula nung grand opening, at sa wakas, bumabalik na sa normal ang tibok ng buhay namin. Narinig ko ang yabag ng paa mula sa loob ng bahay. Lumabas si Lucius na may dalang dalawang mug ng mainit na tsokolate. Naka-short lang siya at isang puting t-shirt na may mantsa pa ng kape sa laylayan. "Gising na pala ang reyna ng garden," biro niya sabay abot sa akin ng isang mug. "O, dahan-dahan. Mainit pa 'yan." "Salamat," sabi ko, kinuha ko ang mug at nilanghap ang usok nito. "Ang aga mo yata nagising? Akala ko ba babawi ka ng tulog ngayon?" Naupo si Lucius sa sahig ng veranda, isinandal ang likod sa hamba ng pinto. "Hindi rin ako makatulog nang matagal. Sanay na yata ang katawan ko sa alarm clock ni Nico na '
AYA’S POV Maaga pa lang ay ramdam na ang init ng araw sa labas, pero masarap ang simoy ng hangin dito sa veranda. Nakaupo ako habang pinapanood sina Lucius at Nico na abalang-abala sa pag-aayos ng mga crates. Ngayon ang unang araw na maglalabas kami ng supply para sa hotel ni Victoria sa Maynila. Hindi ito katulad ng dati na kailangan naming magmadali dahil sa takot; ngayon, ang pagmamadali namin ay dahil sa excitement. "Nico, dahan-dahan lang sa pagpapatong. Baka maipit 'yung mga petals nung Cattleya," paalala ni Lucius habang tinitignan ang listahan sa kaniyang tablet. "Relax ka lang, Kuya. Naka-bubble wrap na 'to sa ilalim. Safe na safe 'to hanggang Makati," sagot ni Nico na pawis na pawis na pero ang laki ng ngiti. Lumapit si Lucius sa akin at inabutan ako ng isang bote ng tubig. "How are you feeling? Masyado bang maingay rito sa labas?" "Hindi naman. Actually, nakaka-relax ngang panoorin kayo. Parang kailan lang, pangarap lang natin 'tong warehouse na 'to," sabi ko habang in
AYA’S POV Maagang nabulabog ang katahimikan ng umaga dahil sa dating ng mga truck na may dalang malalaking insulation panels para sa cold storage ng warehouse. Nakatayo ako sa veranda, may hawak na tasa ng gatas, habang pinapanood si Lucius na seryosong nakikipag-usap sa mga delivery driver. Nakasuot siya ng kupas na t-shirt at cargo shorts, malayo sa dating itsura niya na laging plantsado ang suot. “Ingat sa pagbaba niyan, kuya. Medyo maselan ang mga panels na ’yan,” paalala ni Lucius habang tinutulungan ang isang tauhan na i-guide ang likod ng truck. “Copy, Boss!” sagot nung driver. Napangiti ako. “Boss” pa rin ang tawag nila sa kaniya, pero ramdam ko na mas nirerespeto siya ng mga tao rito hindi dahil sa pera niya, kundi dahil nakikita nilang marunong siyang humawak ng pala at hindi takot maputikan. “Ate, gising ka na pala!” bati ni Nico na kakalabas lang din ng bahay. May dala siyang clipboard. “Grabe, ang bilis ng galaw natin ngayon. Sabi ni Mang Berting, baka next week pwed
AYA’S POV Ang ingay ng generator na biglang umugong sa labas ng kwarto ay tila musika sa aking pandinig. Kasunod niyon ang muling pag-ilaw ng mga monitor sa paligid ng kama ni Nico. Ang kaninang mabilis at mababaw na paghinga ng kapatid ko ay dahan-dahang kumalma nang muling bumalik ang supply ng o
AYA’S POV Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o mas lalong matakot sa bagong posisyon ko. Ang pagiging Lead Event Coordinator for the Executive Office ay parang pagtapak sa isang linyang puno ng kuryente. Sa isang banda, mas mataas ang sahod ko na malaking tulong para sa pambayad ng utan
AYA’S POV Alas-tres na ng madaling araw. Nakasandal ang ulo ko sa malamig na pader ng hallway ng ospital, yakap ang sarili ko habang pilit na nilalabanan ang antok at gutom. Paulit-ulit kong tinitingnan ang cellphone ko, umaasa na kahit isang tuldok ay mag-reply si Sir Lucius. Pero nanatiling madil
AYA’S POV Alas-kwatro pa lang ng madaling araw ay nasa lobby na ako ng hotel. Ayon sa schedule na ibinigay ni Mark, kailangan naming bumisita sa isang luxury resort sa Batangas na balak bilhin ni Sir Lucius. Bilang kaniyang assistant at Lead Coordinator, kailangan kong nandoon para i-assess kung pa







