Chapter 3

“Aww!” reklamo ni Magnus nang sikuhin ni Sabrina.

Alaga siya sa ehersisyo. Matigas ang kaniyang kalamnan. Maganda at malusog ang kaniyang katawan, pero sa ginawa ni Sabrina parang balewala ang lahat ng iyon. Pakiramdam niya tumagos sa kaniyang ribs ang siko nito.

“Tol, ayos ka lang?” tanong ni Ken.

Nakangiwi naman siyang tumango.

“Kung gusto ninyong ayusin ang problema niyo, sumunod kayo sa akin,” muling sabi ni Sabrina.

Nakangising sumunod ang mga lalaki kay Sabrina. Pinakita pa ng isa kay Magnus ang nakakuyom nitong kamao.

Umiling na lang si Magnus at marahang hinaplos ang nasaktang tagiliran. Maayos siyang tumayo nang bahagyang nawala ang sakit. Umakbay sa kaniya si Ken habang na sa unahan nila si Jude. Magkakasunod silang naglalakad patungo sa likod ng bar.

“Hindi ka ba nagtataka sa kilos ngayon ni Jude?” tanong ni Ken kay Magnus.

“Nagtataka rin ako. Hindi siya mapakali at mukhang kinakabahan,” sagot niya, pero si Sabrina ang tinitingnan niya. Para itong robot maglakad. Hindi man lang gumagalaw ang ulo at katawan maliban sa mga paa. Diretso rin itong nakatingin sa unahan.

“Dahil iyan sa kapatid niya. Ayaw niya kasing nagagalit si Sabrina.”

“Bakit naman?” nagtataka niyang tanong.

aLihim siyang ngumiti nang humagod nanaman ang tingin niya sa magandang hulma ng pang-upo ni Sabrina. Ang liit din ng baywang nito kahit hindi hapit sa katawan ang suot na uniporme.

“Kagaya nang nangyari sa iyo kanina, nasampolan na rin siya ni Sabrina noong uminom kami sa bar na ito at nagkagulo. Mas malala lang iyon dahil sadyang mainit ang ulo ni Sabrina. Wala ka noon dahil umattend ka sa binyag ng panganay na anak nina Vander at Dawn.”

Naalala ni Magnus ang k’wento noon ni Ken tungkol sa nangyaring gulo. Nalasing ang dalawa at aksidenteng natumba sa kandungan ng babae sa kabilang mesa. Doon nagsimula ang gulo na kinasangkutan ng mga ito.

“Narito na tayo,” anunsyo ni Sabrina nang makarating sila sa likuran ng bar.

Maliit ang espasyo roon, pero walang kahit anong gamit. Nahaharangan iyon ng mataas na bakod na yari sa dikit-dikit na kawayan. May ilang halaman baging na gumagapang sa mga iyon.

“Kahit mag-patayan kayo rito, walang makikialam. Huwag lang kayo gagawa ng gulo sa loob ng bar. Dinadagdagan niyo ang trabaho namin,” muling sabi ni Sabrina.

Humarang naman si Magnus sa daan nito nang aalis na ito. Seryoso itong tumingin sa kaniya pero ngumiti lang siya.

“Ms. Sabrina, sa ganitong paraan mo ba aayusin ang gusot sa pagitan namin? Paano kung masaktan kami rito? Kilala mo naman kami, ’di ba? Kaya mo bang panagutan kung mapapahamak kami?” may panghahamon niyang tanong. Gusto niyang makita ang natatakot nitong reaksyon sa paalala niya.

“Mas lalo kang mapapahamak kung hindi ka aalis sa harapan ko. Tumabi ka!” seryoso pa rin nitong sagot.

Hinila naman siya ni Ken si Magnus  kaya nakadaan si Sabrina. Sinara pa nito ang pintuan na dinaanan nila kanina.

“Seryoso ba siya?” tanong ni Magnus kay Ken.

“Sa palagay ko, oo. Hindi marunong magbiro si Sabrina. Ayaw niyang magkaroon ng karagdagan na trabaho. Sumunod na lang tayo.”

“Lumpohin ang mga iyan at wasakin ang mga mukha nila! Tingnan natin kung magustuhan pa sila ng mga babae pagkatapos ng mangyayari sa kanila ngayon,” utos ng lalaking may tattoo sa mga kasama at bigla na lang sumugod sa kanila.

“Maraming salamat at sumunod kayo rito, mga ungas!” sambit ni Jude na siyang humarap sa mga lalaki.

“Tutulungan pa ba natin si Jude, tol?” tanong ni Ken sa kaniya.

“Kulang pa sa kaniya iyan. Hintayin na lang natin matapos,” nakangiting sagot ni Magnus.

Sumandal siya sa pader habang pinapanood si Jude. Maliksi itong kumilos kaya hindi ito tinatamaan ng mga suntok ng mga kalaban. Dalawa na ang napabagsak nito habang nahihirapan namang makipagsabayan ang natitira.

Nawala ang atensyon ni Magnus kay Jude nang tumunog ang kaniyang cellphone. Dinukot niya ang phone mula sa bulsa. Napangiti agad siya nang makita kung sino ang caller.

“Hello, Baby Indi! Miss mo na ba ako kaya tumawag ka sa akin? Aaminin mo na bang mas gwapo ako sa asawa mo?” baungad niya nng sagutin ang tawag ni Dawn.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Dawn at ang galit na boses ni Vander sa kabilang linya.

“I heard you, Magnus. Stop calling my wife, baby,” sambit ni Vander sa kabilang linya.

“Vander is more handsome than anyone else. He’s my husband, Magnus,” sagot naman ni Dawn.

Ngumiti naman si Magnus. Alam niyang patay na patay ito sa asawa. Kaya nga hindi na siya humadlang sa pag-iibigan ng dalawa.

“Sinasaktan mo ang inosente kong puso, Baby Indi,” biro niya rito.

“Sira! Anyway, happy birthday, Magnus.”

“Muntik mo na akong makalimutan, Baby Indi. Ilang oras nalang matatapos na ang birthday ko. Akala ko bukas mo pa ako babatiin, e,” kunwari nagtatampo niyang sabi.

Gustong-gusto niya talagang asarin si Vander kaya ginagawa niya iyon. Nasanay naman si Dawn sa mga biro niya, at hindi na lang pinapansin ang mga iyon.

“Kausap ko kanina si Magnum. Napahaba ang kwentuhan namin.”

“Wasak na wasak na nga ang puso ko, Baby Indi. Inuna mo pang tawagan ang kakambal ko kaysa sa akin. Mas gwapo naman ako sa kaniya, ah.”

“Identical twin kayo kaya iisa lang ang hulma ng mga mukha ninyong dalawa. Kung gwapo ka, gwapo rin siya pero syempre mas gwapo ang asawa ko. Don't worry, pinagbake naman kita ng cak, eh. Pinadala ko sa ’yo ngayon. Nasa Lively Bar ka, ’di ba?”

“Paano mo nalaman na narito ako? Kunwari ka pa, Baby Indi. Siguro ini-stalk mo ak, ’no?”

“Baliw ka talaga. Sinabi sa akin ni Magnum na magpapalipas ka ng kaarawan diyan kaya pinadala ko sa driver ang ginawa kong cake. Enjoy your day, Magnus.”

“Thank you, Baby Indi.”

“You’re welcome, Gotta go. Patutulugin ko pa ang mga bata. Bye Magnus!”

Nakangiting binalik ni Magnus ang cellphone sa bulsa ng pantalon niya. Nakita niyang bagsak na rin ang mga kalaban ni Jude.

“Mabuti hindi nagseselos si Vander kapag tinatawag mong baby ang asawa niya?” tanong ni Ken.

“Baby ko na si Dawn bago pa niya naging asawa. Tanggap na iyon ni Vander at tanggap ko na rin na asawa siya ni Dawn. Iyon nga lang, napaka-seloso ng isang iyon,” umiiling niyang sabi.

Hindi na nagkomento si Ken ng muling bumukas ang pintuan. Iniluwa noon si Sabrina kasama ang tatlong lalaki na sa tingin ni Magnus ay mga bouncer din ng bar. Lumapit ang tatlo sa mga walang malay na lalaki. Naglakad naman sa kanilang direksyon si Sabrina.

“Sino sa inyo si Magnus Anticlair?” tanong nito sa kanila ni Ken.

“It’s me, my Sabrina,” nakangiting sabi ni Magnus habang nakataas ang kamay. “Hindi mo ba ako kilala? Kahit toddler yata kilala ako sa bansa. Bakit ikaw hindi? Saang planeta ka ba nagmula? P’wedeng sumama? Doon tayo gumawa ng pamilya,” nakangiti pa rin at pampakilig niyang banat.

“May delivery para sa ’yo. Kunin mo na lang sa bar counter,” balewala nitong sabi bago sila talikuran.

Nadismaya naman si Magnus. Hindi pa rin umeepekto rito ang maganda niyang ngiti at nakakakilig na banat. Manhid yata talaga ang babaeng ito.