LOGINELISSE POV
“May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa asawa mo.” Ilang beses kong binasa ang nakasulat sa card bago muling tumingin kay Bianca. “Sino kaya ang nagpadala nito?” “Malay ko. Pero kung alam niya ang tungkol kay Matteo, baka may alam din siya sa nangyayari sa pamilya nila.” “Hindi ko naman kilala ang Zavier Ledesma na 'yan.” “Then let's find out.” Bago pa ako makasagot, lumapit sa amin ang isang lalaking nakasuot ng itim na suit. Walang maskara ang mukha niya, hindi tulad ng ibang bisita. Matangkad siya, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at seryoso ang ekspresyon. Hindi siya mukhang interesado sa party. Sa halip, para siyang dumalo roon dahil may kailangan lang siyang asikasuhin. “Miss Montemayor?” tanong niya. “Oo. Sino ka?” “Mr. Ledesma would like to speak with you. Nasa private lounge siya.” Napatingin ako kay Bianca. Agad naman siyang umiling nang bahagya, na para bang sinasabing huwag akong basta sumama. “Bakit hindi siya ang pumunta rito?” tanong ko. “May ilang bagay siyang gustong sabihin nang hindi napakikinggan ng ibang bisita.” Hindi ako komportable sa sitwasyon. Hindi ko kilala ang lalaking ito, at hindi ko rin alam kung paano niya nalaman na narito ako. Pero kung may alam siya tungkol kay Matteo, gusto kong marinig iyon. “Dito ka lang,” sabi ko kay Bianca. “Text mo ako kapag may problema.” Tumango ako at sumunod sa lalaki. Dinala niya ako sa isang hiwalay na bahagi ng venue. Mas tahimik doon at may ilang sofa sa tabi ng malalaking bintana. Isang lalaki ang nakatayo malapit sa bar, nakatalikod sa akin habang may kausap sa cellphone. “Sir, nandito na po si Miss Montemayor.” Ibinaba niya ang tawag at humarap sa akin. Siya ang lalaking nasa card. “Thank you. You may leave us.” Nang makaalis ang assistant niya, nanatili akong nakatayo sa harap niya. Hindi ko alam kung dapat ba akong maupo o maghintay na magsalita siya. “Zavier Ledesma,” pakilala niya. “Elisse Montemayor. Alam mo na naman siguro.” Bahagya siyang ngumiti, pero hindi umabot iyon sa mga mata niya. “Yes. Alam ko kung sino ka.” “Kung ganoon, bakit mo ako gustong makausap?” Itinuro niya ang sofa. “Please, sit.” “Mas gusto kong tumayo habang hindi ko pa alam kung tungkol saan ito.” Sinipat niya ako sandali bago kinuha ang isang folder mula sa mesa. Inilapag niya iyon sa harap ko. “May alam ka ba tungkol sa kondisyon ng mana ni Matteo?” Napakunot ang noo ko. “Anong koneksiyon ni Matteo sa mana mo?” “Hindi sa akin. Sa Villafuerte Group.” Binuksan niya ang folder at inilabas ang isang dokumento. Hindi ko agad naintindihan ang laman nito, pero malinaw ang pangalan ni Matteo at ang kondisyon tungkol sa kasal niya. “Bakit mo ipinapakita sa akin ito?” “Dahil may dahilan kung bakit ayaw niyang makipaghiwalay sa iyo.” Napatingin ako sa kaniya. “Alam mo ba ang tungkol kay Maxine?” “Alam ko ang tungkol sa relasyon nila.” Diretso niyang sinabi iyon na para bang simpleng business update lang ang pinag-uusapan namin. Napahawak ako sa gilid ng folder. “Kung alam mo pala, bakit ngayon mo lang ako kinausap?” “Hindi kita kilala noon. At hindi ko ugaling makialam sa personal na buhay ng ibang tao.” “Pero ngayon nakikialam ka na?” “Dahil may epekto na sa negosyo ng pamilya ang ginagawa ng pamangkin ko.” Pamangkin? Napatitig ako sa kaniya. “Pamangkin mo si Matteo?” “His father is my older half-brother. Magkaiba man ang apelyido namin, iisa ang ina namin.” Kaya pala Ledesma ang apelyido niya. Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong naging alanganin sa kaniya. Kung kamag-anak siya ni Matteo, posible ring may sarili siyang dahilan kung bakit gusto niyang makialam sa kasal namin. “Anong gusto mong gawin ko?” tanong ko. “Wala. Gusto ko lang malaman mo kung bakit ayaw kang pakawalan ni Matteo. Kapag nag-divorce kayo bago ang takdang panahon, mawawala sa kaniya ang karapatan sa posisyon at mana na ipinangako ng lolo niya.” Napatawa ako nang walang saya. “Kaya pala.” “May problema ba?” “Wala. Nakakatuwa lang malaman na mas mahalaga pala sa kaniya ang posisyon niya kaysa sa asawa niya.” Hindi siya sumagot agad. Tiningnan niya ako na para bang sinusubukan niyang alamin kung nagsisinungaling ako o hindi. “Hindi ka ba galit?” “Sa tingin mo, kailangan ko pa bang sagutin 'yan?” “Maraming taong gustong makuha ang yaman ng Villafuerte family. Hindi ako sigurado kung ano talaga ang pakay mo.” Napatigil ako. “Kung iniisip mong gusto kong makuha ang pera nila, nagkakamali ka.” “Hindi kita inaakusahan. Sinasabi ko lang na kailangan kong mag-ingat.” “Then mag-ingat ka. Pero huwag mong ipagpalagay na pare-pareho ang pakay ng lahat ng taong nakikilala mo.” Kinuha ko ang bag ko at ibinalik ang dokumento sa mesa. “Salamat sa impormasyon, Mr. Ledesma. Pero kaya kong ayusin ang problema ko nang hindi umaasa sa pamilya ng asawa ko.” “Hindi mo pa ba naririnig ang buong alok ko, Miss Montemayor?” Huminto ako bago tuluyang makalabas. Inilabas niya ang isang business card at inilapag iyon sa mesa. “May posisyon akong gustong ialok sa iyo sa Ledesma Holdings.” Tiningnan ko ang card, saka siya. “Bakit ako?” “Dahil kailangan ko ng taong may experience sa brand development. At ayon sa records mo, magaling ka sa trabahong iyon.” Hindi ko alam kung matatawa ba ako o magagalit. Ilang oras pa lang ang nakalilipas mula nang malaman kong niloloko ako ng asawa ko. Ngayon, ang tiyuhin naman nito ang nag-aalok sa akin ng trabaho. “Pag-iisipan ko,” sagot ko. “Good. Pero isang bagay ang gusto kong malinaw sa atin.” “Ano naman iyon?” Tumingin siya diretso sa akin. “Sa kompanya ko, trabaho ang dahilan kung bakit ka naroon. Wala nang iba.”ELISSE POVEksaktong alas-diyes ako dumating sa Ledesma Holdings. Nasa Makati ang pangunahing opisina nila, at aminado akong medyo kinakabahan ako habang nakatayo sa harap ng reception desk.Hindi ito ang unang job interview ko, pero apat na taon na ang nakalipas mula nang huli akong humarap sa ganitong sitwasyon. May ilang bahagi pa rin ng dating trabaho ko na kabisado ko, pero hindi ko maiwasang isipin kung sapat pa ba ang experience ko para makipagsabayan sa mga bagong aplikante.“Miss Montemayor?” tawag ng receptionist.“Oo.”“Please follow me. Hinihintay na po kayo ni Mr. Ledesma.”Dinala niya ako sa isang conference room. May tatlong taong nakaupo sa loob, kabilang si Zavier na nasa dulo ng mesa. Nakasuot siya ng navy suit at abala sa pagbabasa ng ilang dokumento. Nang pumasok ako, saka niya iniangat ang tingin.“You're on time.”“Sinabi ninyong alas-diyes.”“Good. Please, have a seat.”Umupo ako sa bakanteng upuan at inilapag ang folder na dala ko. Nagsimula ang interview sa mg
ELISSE POV“Sa kompanya ko, trabaho ang dahilan kung bakit ka naroon. Wala nang iba.”Ilang segundo akong nakatitig kay Zavier. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa dahil may nag-aalok sa akin ng trabaho o mainis dahil kailangan pa niyang linawin iyon na para bang may masamang intensiyon ako.“Hindi ko naman hinihingi ang espesyal na trato mo, Mr. Ledesma.”“Good. Dahil hindi ko rin iyon ibinibigay.”Kinuha ko ang business card niya. Hindi ko pa rin alam kung tatanggapin ko ang alok, pero sayang namang basta tanggihan ang isang oportunidad na matagal ko nang gustong balikan.“Pag-iisipan ko,” ulit ko bago umalis sa private lounge.Pagbalik ko sa main hall, agad akong nilapitan ni Bianca.“Anong nangyari? Ang tagal mo roon.”“Job offer.”Napakunot ang noo niya. “Ha? Sa gitna ng party?”“Galing sa Ledesma Holdings.”Lalong lumaki ang mga mata niya. “Si Zavier Ledesma ang nag-alok sa 'yo?”Tumango ako.“Alam mo kung gaano kalaking kumpanya 'yon, 'di ba? Bakit hindi mo agad tinanggap?
ELISSE POV“May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa asawa mo.”Ilang beses kong binasa ang nakasulat sa card bago muling tumingin kay Bianca.“Sino kaya ang nagpadala nito?”“Malay ko. Pero kung alam niya ang tungkol kay Matteo, baka may alam din siya sa nangyayari sa pamilya nila.”“Hindi ko naman kilala ang Zavier Ledesma na 'yan.”“Then let's find out.”Bago pa ako makasagot, lumapit sa amin ang isang lalaking nakasuot ng itim na suit. Walang maskara ang mukha niya, hindi tulad ng ibang bisita. Matangkad siya, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at seryoso ang ekspresyon. Hindi siya mukhang interesado sa party. Sa halip, para siyang dumalo roon dahil may kailangan lang siyang asikasuhin.“Miss Montemayor?” tanong niya.“Oo. Sino ka?”“Mr. Ledesma would like to speak with you. Nasa private lounge siya.”Napatingin ako kay Bianca. Agad naman siyang umiling nang bahagya, na para bang sinasabing huwag akong basta sumama.“Bakit hindi siya ang pumunta rito?” tanong ko.“May ilang bagay
ELISSE POV“Ang ganda mo. Bagay sa 'yo ang itim.”Napatingin ako kay Bianca na abala sa pagsasaayos ng suot niyang hikaw. Nasa harap kami ng salamin sa guest room niya. Nakasuot ako ng simpleng itim na dress na hanggang tuhod, habang ang buhok ko ay nakalugay sa likod. May hawak akong itim na maskara na may kaunting palamuti sa gilid.“Hindi ako sigurado kung tama ba ang desisyon kong sumama,” sabi ko.“Dahil ba ayaw mong lumabas o dahil iniisip mo pa rin ang asawa mo?”Hindi ako sumagot.Napabuntong-hininga si Bianca at lumapit sa akin. “Elisse, hindi kita pinipilit na maging masaya ngayong gabi. Pero hindi rin tama na ikulong mo ang sarili mo dahil lang sa ginawa niya.”“Hindi ko naman iniisip na magpapakasaya ako rito.”“Good. At least malinaw sa atin 'yan.”Napangiti ako nang bahagya. Si Bianca ang matagal ko nang kaibigan, kaya hindi ko kailangang magpanggap sa harap niya. Alam niyang hindi ako mahilig sa mga party at mas gusto kong nasa bahay lang pagkatapos ng trabaho. Pero nga
ELISSE POVHindi ko kailangang maghalungkat ng gamit para malaman na may ibang babaeng pumapasok sa bahay namin.Nasa ibabaw mismo ng kama ang ebidensiya.Isang pulang lace lingerie na siguradong hindi sa akin.Ilang segundo akong nakatayo sa may pintuan ng kuwarto, hawak pa rin ang paper bag na binili ko para kay Matteo. Maaga akong nakakauwi ngayon dahil gusto ko siyang sorpresahin. Ilang linggo na rin kasi kaming halos hindi nagkakasabay sa bahay. Lagi siyang may meeting, business dinner, o kung anu-anong dahilan para hindi makauwi nang maaga.Noong una, naiintindihan ko pa. Bahagi iyon ng trabaho niya bilang executive sa Villafuerte Group. Pero habang tumatagal, parang ako na lang ang laging nag-aadjust.Inilapag ko ang paper bag sa maliit na mesa bago lumapit sa kama. Hindi ko agad hinawakan ang lingerie. Tinitigan ko muna iyon, umaasang may makikitang dahilan para isipin na nagkakamali ako.Baka sa laundry. Baka sa gamit ng bisita. Baka may ibang paliwanag.Pero wala kaming bisi







