LOGINELISSE POV
“Ang ganda mo. Bagay sa 'yo ang itim.” Napatingin ako kay Bianca na abala sa pagsasaayos ng suot niyang hikaw. Nasa harap kami ng salamin sa guest room niya. Nakasuot ako ng simpleng itim na dress na hanggang tuhod, habang ang buhok ko ay nakalugay sa likod. May hawak akong itim na maskara na may kaunting palamuti sa gilid. “Hindi ako sigurado kung tama ba ang desisyon kong sumama,” sabi ko. “Dahil ba ayaw mong lumabas o dahil iniisip mo pa rin ang asawa mo?” Hindi ako sumagot. Napabuntong-hininga si Bianca at lumapit sa akin. “Elisse, hindi kita pinipilit na maging masaya ngayong gabi. Pero hindi rin tama na ikulong mo ang sarili mo dahil lang sa ginawa niya.” “Hindi ko naman iniisip na magpapakasaya ako rito.” “Good. At least malinaw sa atin 'yan.” Napangiti ako nang bahagya. Si Bianca ang matagal ko nang kaibigan, kaya hindi ko kailangang magpanggap sa harap niya. Alam niyang hindi ako mahilig sa mga party at mas gusto kong nasa bahay lang pagkatapos ng trabaho. Pero ngayong wala na akong trabahong babalikan at hindi ko na kayang manatili sa bahay namin ni Matteo, wala rin akong ibang mapuntahan. Bago kami umalis, sinilip ko ang cellphone ko. Wala pa ring tawag o mensahe mula kay Matteo. Hindi ko alam kung nasa hotel pa siya o umuwi na sa bahay. Sa totoo lang, ayoko nang malaman. Ginanap ang party sa isang private events venue sa BGC. Pagpasok pa lang namin, sinalubong na kami ng malakas na tugtog at tawanan ng mga bisita. Lahat ay nakasuot ng formal attire at may kanya-kanyang maskara. May mga taong magkakakilala na, habang ang iba naman ay abala sa pakikipagkilala sa mga bagong mukha. “Relax ka lang,” bulong ni Bianca habang inaabot sa akin ang maskara ko. “Walang nakakakilala sa atin dito maliban sa mga taong kasama natin.” Isinuot ko iyon at sumunod sa kaniya papasok. May mga mesa sa gilid na may pagkain at inumin. Pinili kong kumuha ng malamig na juice habang si Bianca naman ay agad nakahanap ng ilang kakilala. Ipinakilala niya ako sa mga kaibigan niya, pero hindi ko masyadong nasundan ang mga pangalan. Sinubukan kong makisama, kahit paminsan-minsan ay napapatingin ako sa cellphone ko. “May hinihintay ka ba?” tanong ni Bianca nang mapansin niya iyon. “Wala.” “Kung ganoon, itabi mo muna.” Inilagay ko ang cellphone sa maliit kong bag. Tama naman siya. Wala akong inaasahang magandang mensahe mula kay Matteo. Maya-maya, may lumapit na babaeng naka-silver dress. Kaibigan pala siya ni Bianca. Nagkuwentuhan sila tungkol sa trabaho at sa ilang taong nasa party. Nang mapunta sa akin ang usapan, tinanong niya kung saan ako nagtatrabaho. “Sa ngayon, wala,” sagot ko. “Wala? Akala ko ba may sarili kang career?” Napatingin ako kay Bianca. Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya tungkol sa akin. “Dati akong marketing executive,” paliwanag ko. “Pero nag-resign ako noong nagpakasal kami.” “Bakit?” “Gusto ni Matteo na may mag-asikaso sa bahay. At saka kaya naman niya kaming buhayin.” Hindi ko na dinugtungan. Hindi ko kailangang ipaliwanag sa isang taong ngayon ko lang nakilala kung bakit ako pumayag na isantabi ang trabaho ko. Noong panahong iyon, akala ko iyon ang tamang desisyon. Hindi ko naman inaasahang darating ang araw na kailangan kong magsimula ulit nang wala ang taong pinili kong unahin. Nang makaalis ang babae, hinawakan ni Bianca ang braso ko. “Hindi ibig sabihin na tumigil ka sa pagtatrabaho, wala ka nang kakayahan.” “Alam ko.” “Talaga? Kasi parang hindi ka naniniwala.” Napabuntong-hininga ako. “Bianca, apat na taon akong walang trabaho. Hindi ganoon kadaling bumalik sa dati.” “Hindi mo kailangang bumalik sa dati. Puwede kang magsimula ulit.” Hindi ako agad nakasagot. Matagal ko nang hindi iniisip ang sarili kong mga plano. Halos lahat ng desisyon ko ay umiikot kay Matteo—kung anong oras siya uuwi, kung anong pagkain ang gusto niya, kung kailan kami magkakaroon ng bakasyon. Hindi ko namalayang unti-unti ko nang isinasantabi ang mga bagay na gusto kong gawin. “Pagkatapos nitong party, mag-aayos tayo ng résumé mo,” dagdag niya. “Hindi pa nga ako sigurado kung anong trabaho ang kukunin ko.” “Then figure it out. Hindi naman kailangang bukas agad.” Tumango ako. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, may naisip akong ibang bagay bukod sa pagtataksil ni Matteo. Makalipas ang ilang minuto, nagpaalam si Bianca para kausapin ang isang kakilala niya sa kabilang bahagi ng venue. Naiwan ako malapit sa isang mesa, hawak ang baso ng juice. Habang pinagmamasdan ko ang mga bisita, napansin kong may ilang pares na sumasayaw sa gitna. May mga lalaking nag-aalok ng sayaw sa mga babaeng kasama nila, at may mga taong nagtatawanan habang sinusubukang hulaan kung sino ang nasa likod ng mga maskara. Nang tumunog ang cellphone ko, agad kong kinuha iyon. Matteo. Ilang segundo akong nakatitig sa pangalan niya bago ko sinagot. “Nasaan ka?” bungad niya. “Bakit?” “Umuwi ka na. Kailangan nating mag-usap.” Napatingin ako sa paligid. Hindi ko gustong malaman niya kung nasaan ako, lalo na pagkatapos ng nangyari. “Wala na tayong kailangang pag-usapan pa.” “Elisse, huwag kang magsimula. Hindi natin puwedeng basta tapusin ang apat na taon nating pagsasama dahil lang sa nakita mo.” Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. “Dahil lang sa nakita ko? Matteo, nakita kitang kasama si Maxine sa hotel. Narinig ko rin ang sinabi mo tungkol sa perang para sa bahay natin. Ano pa ba ang kailangan kong makita bago mo amining niloloko mo ako?” “Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon.” “Kung ganoon, ipaliwanag mo.” Natahimik siya sandali. “Hindi ako papayag sa divorce.” Napapikit ako. Iyon ang unang pagkakataong direkta niyang sinabi sa akin na ayaw niya akong pakawalan, pero wala akong maramdamang pagmamahal sa tono niya. Para bang isa na naman akong bagay na hindi niya gustong mawala dahil may pakinabang ako sa kaniya. “Hindi mo kailangang pumayag para magdesisyon akong umalis,” sagot ko. “Elisse, huwag mong kalimutan kung ano ang mawawala sa akin kapag naghiwalay tayo.” Napakunot ang noo ko. “Ano'ng ibig mong sabihin?” “Pag-usapan natin 'to sa bahay. Huwag kang gumawa ng desisyon na pagsisisihan mo.” Bago pa ako makapagsalita, pinatay niya ang tawag. Ilang segundo akong nakatayo roon, hindi pa rin maalis ang tingin sa screen. Hindi niya man lang tinanong kung nasaktan ba ako o kung paano ko nalaman ang tungkol sa kanila. Ang iniisip niya ay kung ano ang mawawala sa kaniya. “Elisse?” Napalingon ako. Nasa likod ko na si Bianca. “Okay ka lang?” Inilagay ko ang cellphone sa bag ko. “Ayaw niyang makipaghiwalay.” “Expected.” “May sinabi pa siya tungkol sa mawawala sa kaniya kapag naghiwalay kami. Hindi ko alam kung ano 'yon.” “Baka tungkol sa negosyo ng pamilya nila.” Hindi ako nakasagot. Alam kong mahalaga kay Matteo ang Villafuerte Group. Ilang beses na niyang ikinuwento kung gaano kalaki ang inaasahan sa kaniya ng pamilya niya. Pero hindi ko naisip na maaari niyang gamitin ang kasal namin para mapanatili ang posisyon niya. Hinawakan ni Bianca ang kamay ko. “Huwag kang mag-alala. Aalamin natin kung ano ang kailangan mong gawin. Hindi ka niya puwedeng kontrolin habang-buhay.” Tumango ako, pero bago pa kami makabalik sa pinagkukuwentuhan ng mga bisita, may lalaking lumapit sa amin at iniabot ang isang maliit na itim na sobre. “Para kay Miss Elisse Montemayor,” sabi niya. Napatingin ako sa sobre. Wala itong pangalan ng nagpadala. “Kanino galing?” tanong ko. “Hindi ko po alam, Ma'am. Ipinakiusap lang na ibigay sa inyo.” Umalis ang lalaki bago pa ako makapagtanong ulit. Dahan-dahan kong binuksan ang sobre at inilabas ang maliit na card sa loob. May nakasulat na isang pangalan. ZAVIER LEDESMA. Napatingin ako kay Bianca. “May kilala ka bang Zavier Ledesma?” tanong niya. Umiling ako. Pero bago ko pa maibalik ang card sa sobre, may isa pang linyang nakasulat sa ibaba ng pangalan. May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa asawa mo.ELISSE POVEksaktong alas-diyes ako dumating sa Ledesma Holdings. Nasa Makati ang pangunahing opisina nila, at aminado akong medyo kinakabahan ako habang nakatayo sa harap ng reception desk.Hindi ito ang unang job interview ko, pero apat na taon na ang nakalipas mula nang huli akong humarap sa ganitong sitwasyon. May ilang bahagi pa rin ng dating trabaho ko na kabisado ko, pero hindi ko maiwasang isipin kung sapat pa ba ang experience ko para makipagsabayan sa mga bagong aplikante.“Miss Montemayor?” tawag ng receptionist.“Oo.”“Please follow me. Hinihintay na po kayo ni Mr. Ledesma.”Dinala niya ako sa isang conference room. May tatlong taong nakaupo sa loob, kabilang si Zavier na nasa dulo ng mesa. Nakasuot siya ng navy suit at abala sa pagbabasa ng ilang dokumento. Nang pumasok ako, saka niya iniangat ang tingin.“You're on time.”“Sinabi ninyong alas-diyes.”“Good. Please, have a seat.”Umupo ako sa bakanteng upuan at inilapag ang folder na dala ko. Nagsimula ang interview sa mg
ELISSE POV“Sa kompanya ko, trabaho ang dahilan kung bakit ka naroon. Wala nang iba.”Ilang segundo akong nakatitig kay Zavier. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa dahil may nag-aalok sa akin ng trabaho o mainis dahil kailangan pa niyang linawin iyon na para bang may masamang intensiyon ako.“Hindi ko naman hinihingi ang espesyal na trato mo, Mr. Ledesma.”“Good. Dahil hindi ko rin iyon ibinibigay.”Kinuha ko ang business card niya. Hindi ko pa rin alam kung tatanggapin ko ang alok, pero sayang namang basta tanggihan ang isang oportunidad na matagal ko nang gustong balikan.“Pag-iisipan ko,” ulit ko bago umalis sa private lounge.Pagbalik ko sa main hall, agad akong nilapitan ni Bianca.“Anong nangyari? Ang tagal mo roon.”“Job offer.”Napakunot ang noo niya. “Ha? Sa gitna ng party?”“Galing sa Ledesma Holdings.”Lalong lumaki ang mga mata niya. “Si Zavier Ledesma ang nag-alok sa 'yo?”Tumango ako.“Alam mo kung gaano kalaking kumpanya 'yon, 'di ba? Bakit hindi mo agad tinanggap?
ELISSE POV“May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa asawa mo.”Ilang beses kong binasa ang nakasulat sa card bago muling tumingin kay Bianca.“Sino kaya ang nagpadala nito?”“Malay ko. Pero kung alam niya ang tungkol kay Matteo, baka may alam din siya sa nangyayari sa pamilya nila.”“Hindi ko naman kilala ang Zavier Ledesma na 'yan.”“Then let's find out.”Bago pa ako makasagot, lumapit sa amin ang isang lalaking nakasuot ng itim na suit. Walang maskara ang mukha niya, hindi tulad ng ibang bisita. Matangkad siya, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at seryoso ang ekspresyon. Hindi siya mukhang interesado sa party. Sa halip, para siyang dumalo roon dahil may kailangan lang siyang asikasuhin.“Miss Montemayor?” tanong niya.“Oo. Sino ka?”“Mr. Ledesma would like to speak with you. Nasa private lounge siya.”Napatingin ako kay Bianca. Agad naman siyang umiling nang bahagya, na para bang sinasabing huwag akong basta sumama.“Bakit hindi siya ang pumunta rito?” tanong ko.“May ilang bagay
ELISSE POV“Ang ganda mo. Bagay sa 'yo ang itim.”Napatingin ako kay Bianca na abala sa pagsasaayos ng suot niyang hikaw. Nasa harap kami ng salamin sa guest room niya. Nakasuot ako ng simpleng itim na dress na hanggang tuhod, habang ang buhok ko ay nakalugay sa likod. May hawak akong itim na maskara na may kaunting palamuti sa gilid.“Hindi ako sigurado kung tama ba ang desisyon kong sumama,” sabi ko.“Dahil ba ayaw mong lumabas o dahil iniisip mo pa rin ang asawa mo?”Hindi ako sumagot.Napabuntong-hininga si Bianca at lumapit sa akin. “Elisse, hindi kita pinipilit na maging masaya ngayong gabi. Pero hindi rin tama na ikulong mo ang sarili mo dahil lang sa ginawa niya.”“Hindi ko naman iniisip na magpapakasaya ako rito.”“Good. At least malinaw sa atin 'yan.”Napangiti ako nang bahagya. Si Bianca ang matagal ko nang kaibigan, kaya hindi ko kailangang magpanggap sa harap niya. Alam niyang hindi ako mahilig sa mga party at mas gusto kong nasa bahay lang pagkatapos ng trabaho. Pero nga
ELISSE POVHindi ko kailangang maghalungkat ng gamit para malaman na may ibang babaeng pumapasok sa bahay namin.Nasa ibabaw mismo ng kama ang ebidensiya.Isang pulang lace lingerie na siguradong hindi sa akin.Ilang segundo akong nakatayo sa may pintuan ng kuwarto, hawak pa rin ang paper bag na binili ko para kay Matteo. Maaga akong nakakauwi ngayon dahil gusto ko siyang sorpresahin. Ilang linggo na rin kasi kaming halos hindi nagkakasabay sa bahay. Lagi siyang may meeting, business dinner, o kung anu-anong dahilan para hindi makauwi nang maaga.Noong una, naiintindihan ko pa. Bahagi iyon ng trabaho niya bilang executive sa Villafuerte Group. Pero habang tumatagal, parang ako na lang ang laging nag-aadjust.Inilapag ko ang paper bag sa maliit na mesa bago lumapit sa kama. Hindi ko agad hinawakan ang lingerie. Tinitigan ko muna iyon, umaasang may makikitang dahilan para isipin na nagkakamali ako.Baka sa laundry. Baka sa gamit ng bisita. Baka may ibang paliwanag.Pero wala kaming bisi







