Kabanata 3

Alina’s POV

“You’re…beautiful.”

Adamon eyes locked on mine as I went outside the hotel room. He was waiting there for me dahil sabay kaming pupunta sa function hall kung saan kami ikakasal.

I want to laugh at myself. Talaga bang ikakasal na ako? At sa lalake pa na ito?

I also checked on him. He's also breathtakingly handsome with his black suit jacket, underneath it is a crisp white dress shirt that perfectly fits him, and a collar that neatly tucked under the lapels of his suit. May suot din siyang silver na relo at ang kanyang buhok ay maayos na naka-wax. The outfit suited his moreno complexion, even if it wasn’t really appropriate for today’s occasion.

Ang bilis lang niyang nakapaghanda, samantalang ako ay nakukulangan pa sa pag-aayos ko.

“Gwapo ka din,” wika ko habang nakangising nakatingin sa kanya.

He just licked his lower lips and looked at me with amusement in his face.

“You’re not the first person to say that.” mayabang niyang sabi kaya umirap ako.

Alam ko naman iyon. Ang dating ni Adamon ay yung tipong lahat ay sasang-ayon na gwapo talaga siya. Sa katanuyan ay papasa na nga siyang modelo. Pero sa tingin ko ay mas bagay sa kanya ang pagiging businessman, mas nakakadagdag sa kanyang karisma dahilan para halos lahat ng babae ay maghangad sa kanya.

“Anyways, here's the ring,” he said.

Inabot niya agad sa akin ang pulang ring box na may simpleng desinyo. I accepted it and saw two pairs of silver rings. One look to it and I know that it's cost hundred of thousands. Hindi na ako nagulat dahil lahat naman ay afford niya. 

“You like it?” he asked gently. Bahagyang umangat ang tingin ko sa kanya at nagkibit balikat.

“Fine, but it wasn't exciting,” sagot ko naman. At hindi ang singsing ang tinutukoy ko.

This marriage is sudden kaya hindi ako preparado, kahit sa damit ko man lang mismo. Heck, I'm not even prepared to marry, generally speaking. Kumpara sa kanya na nakaayos, ako ay nakasuot lang ng isang simpleng puting off shoulder dress na hindi umabot sa paa ko. I also wore a plain white stiletto, and had my hair upinto a messy bun.

“I know… but you know what's the most exciting part of the wedding?” bulong niya. 

Uminit naman ang mukha ko nang maintindihan ang pinaparating niya.

I never did that thing. And imagining Adamon doing that thing on me, is somehow… exciting. Dahil doon ay mas lalo lang nag-init ang mukha ko. 

“Oh, darling. Reserve that imagination for later. For now, we have to do the ceremony or gusto mong gawin muna iyon. We still have time, if you want,” he teased again, obviously doing it on purpose.

“You know, let’s do it first.” Bigla namang sumeryoso ang boses niya kaya kinabahan ako.

I know I can't hide the reaction of my face nang banggitin niya ang bagay na iyon, pero hindi ko inaasahang seseryusohin niya talaga.

“Adamon!” I warned him. 

Ngunit nailapit na niya ang mukha niya at hinapit ako sa beywang, dahilan para mapasinghap ako at mapahawak sa matigas niyang dibdib.

“Damn those lips. Hindi ako nagsisi na ikaw ang pinili ko,” he whispered. 

I inhaled the minty scent of his mouthwash and just like that, he lit the fire inside me.

Adamon slowly opened his mouth. Ako naman ay pumikit habang bumibigat ang bawat paghinga. Natatakot akong kumapit sa suit niyang suot dahil ayokong magusot iyon, kaya inilagay ko na lang ang mga kamay ko sa matipuno niyang braso.

“Damon, what are you doing? W—we can wait until the wedding is finished.” I said, trembling. Ngunit tila wala siyang naririnig.

“I can't wait, darling. I want to taste your lips so bad.” His voice was desperate, and I wasn't ready to witness this side of him.

Wala na akong nagawa nang halikan niya ako. He's moving gently, with slow precision. Tingin ko yata ay hindi lang sa negosyo siya magaling. It's with the way he devoured my lips, sticking his tongue to seek for an entrance. I gladly welcomed it, and followed his movement with rhythm. Tumingkayad pa ako para lalo siyang maabot habang ang mga kamay ko ay tila may sariling pag-iisip na kusa itong pumulupot sa kanyang leeg.

I moaned softly, lalo na nang pisilin niya ang maliit kong bewang. Nadadala na din ako sa bawat galaw niya at sa mga oras na ‘to ay naging blangko ang pag-iisip ko—na tanging laman lang ay kung gaano siya kagaling humalik.

I've kissed several men pero ibang-iba si Adamon. Ibang-iba na hahayaan ka niyang mas lalong mahulog sa bawat patibong ng kanyang labi.

He suddenly stopped, and he caught me chasing his lips. Sa hiya ay yumuko na lang ako. I heard him chuckled at my embarrassment.

Hindi naman halatang gustung-gusto ko ang halika niya, ‘no?

“Time’s up, darling. I'm sorry.” 

He gave me a gentle kiss on the cheek, saka niya kinuha ang maliit na towel sa kanyang bulsa para ipahid iyon sa kanyang labi. Mas lalo lang akong nahiya nang makitang nagkalat doon ang pula kong lipstick.

“I love your taste. It's not rare, but it's addicting,” he commented.

I take a deep breath para pakalmahin ang sarili. Ito ang gusto niya, ang makita akong lumubog dahil sa kahihiyan. But on the other hand, I love how he compliments me. It's not flowery. Straightforward—just the way I liked.

“Come on. Naghihintay na ang mga magulang mo na ikasal tayo.” 

Mahina akong tumango. “Wait for me. I… I just need to redo my lipstick.” 

Kung hindi ka ba naman kasi atat na mahalikan ako hindi ko sana ito uulitin.

He waited for me outside again, so I made a quick fix on my lipstick at pagkatapos ay lumabas na.

Adamon grabbed my waist again from the side. Dahil maliit lang ako kumpara sa kanya, nabunggo ako sa matigas niyang dibdib.

We walked together toward the function hall. My mind was still clouded by the thought that I am going to be Mrs. Salvatore now—and the thought that Adamon will be the death of me sa kung paano siya nagpakitang gilas sa paghalik sa akin kanina.

Paano na lang kaya sa bagay na iyon? 

Kinagat ko ang labi ko at pinilig ang ulo para kalimutan ang mga iniisip ko, pero hindi ko magawa. Lalo na ngayon na nandito na ako sa katotohanan, at hindi ko na kayang umatras pa.