บทที่ 3 สัญญางานสู่สัญญาใจ

"โอ้โห! นี่แด๊ดไม่ไว้ใจผมขนาดต้องร่างสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเลยเหรอฮะ?" เลโอเบิกตากว้างเมื่อเห็นมารดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจก

"ไม่ได้สิเว้ย เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย กันหมามันพลิกลิ้น... มา ๆ คุณอุ้ยอ้าย มาเซ็นเป็นพยานให้ลูกมันหน่อย" 

ไมเคิลกวักมือเรียกภรรยาคุณอุ้ยอ้ายกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ไม่เซ็นค่ะ! ถ้าคุณยังเรียกชื่อฉันไม่ถูก...ดูปากนะคะคุณไมเคิล ฉันชื่อ 'คุณอุ้ย' ค่ะ คำเดียวสั้น ๆ เลิกเติมคำว่า 'อ้าย'

ให้ฉันสักที!"

"คร้าบ ๆ แม่ทูนหัว! แม่ยอดขมองอิ่ม! คุณอุ้ยคร้าบ เชิญเซ็นตรงนี้เลยครับผม"

ไมเคิลรีบเสียงอ่อนเสียงหวานประจบภรรยาทันที ทำเอาเลโอที่นั่งดูอยู่ถึงกับหลุดขำออกมากับสมาคมเกี้ยมอี๋ของบิดา

"ดีมากค่ะ... อะ เซ็นตรงช่องพยานนี่นะคะ... เรียบร้อยค่ะ"  คุณอุ้ยจรดปากกาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลื่อนแฟ้มไปตรงหน้าลูกชาย

"เอ้า ถึงตาแกล่ะตาเลโอ"  ชายหนุ่มรับปากกามาหมุนเล่นในมือ ยิ้มกริ่ม

"ผมต้องขออนุญาตอ่านอย่างละเอียดก่อนสิครับ  สุ่มสี่สุ่มห้าเซ็นไป เกิดแด๊ดหมกเม็ดแอบใส่เงื่อนไขยึดรถสปอร์ตผมขึ้นมา ผมก็เสียเปรียบแย่สิฮะ"  เลโอก้มลงกวาดสายตาอ่านตัวอักษรทุกบรรทัด ทุกวรรคตอนอย่างตั้งใจ สมกับวิสัยทัศน์ของนักบริหารหนุ่มไฟแรงที่เฉียบขาดในวงการธุรกิจเมื่อตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีช่องโหว่ให้บิดาตลบหลังได้ มือหนาก็จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในช่องคู่สัญญาอย่างสง่างาม

'ปอป่าน บ้านสวนฟาร์ม... หึ อยากรู้เหมือนกันว่าจะแน่สักแค่ไหน'

เลโอกระตุกยิ้มมุมปาก เกมจับคู่ที่เดิมพันด้วยอิสรภาพของเขา... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!  อากาศยามดึกของจังหวัดเชียงใหม่ค่อนข้างเย็นเยียบ สายลมเหนือพัดโชยมาปะทะผิวจนคนที่เพิ่งก้าวเดินออกจากอาคารผู้โดยสารขาเข้าของท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ต้องกระชับเสื้อโค้ตตัวยาวให้แน่นขึ้น

'ปอป่าน' หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ เข็นกระเป๋าเดินทางใบโตออกมาด้วยใบหน้าอิดโรยจากการเดินทางข้ามทวีปที่ยาวนานนับสิบชั่วโมง ทว่าความเหนื่อยล้าทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนใจที่สุมอยู่ในอกตั้งแต่ทราบข่าวอาการป่วยของบิดา

"หนูป่าน! ทางนี้ลูก!"

เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นจากริมทางเท้า

ปอป่านหันไปตามเสียงก่อนจะระบายยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ 'ไมเคิล' เพื่อนสนิทชาวต่างชาติของบิดา ยืนโบกมือเรียกอยู่ข้างรถ SUV คันหรูสีดำ โดยมี 'คุณอุ้ย' ภรรยาคนสวยยืนยิ้มแย้มอยู่เคียงข้าง

"คุณลุงไมเคิล! คุณน้าอุ้ย!" หญิงสาวทิ้งรถเข็นกระเป๋าแล้ววิ่งเข้าไปสวมกอดผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความดีใจและโล่งอก

"โธ่... เดินทางมาเหนื่อย ๆ หน้าตาซีดเชียวลูก" คุณอุ้ยลูบหลังหญิงสาวอย่างเอ็นดู

"ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ตอนนี้คุณพ่อปลอดภัยแล้ว พักฟื้นอยู่ห้องวีไอพีที่โรงพยาบาลในตัวเมืองนี่แหละ"

"ขอบพระคุณคุณลุงกับคุณน้ามากนะคะที่คอยเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้คุณพ่อ ป่านไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลย" ปอป่านยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างนอบน้อม

"เอาล่ะ ๆ เรื่องขอบคุณเอาไว้ก่อนเถอะ รีบขึ้นรถไปหาประทีปกันดีกว่า ป่านนี้คงชะเง้อคอรอแก้วตาดวงใจจนคอยาวแล้วมั้ง"

ไมเคิลหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับร่างสูงที่ยืนพิงเงียบๆ อยู่ข้างประตูรถฝั่งคนขับ "เอ้า จัดการยกกระเป๋าขึ้นรถสิ ยืนเก๊กหล่ออยู่ได้"

ปอป่านเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น...ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง สวมเสื้อยืดสีดำ สวมทับด้วยแจ็กเกตหนังสีเข้มเข้ากับกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบฉบับลูกครึ่งสลักเสลาอย่างสมบูรณ์แบบ จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาทอดมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันดูนิ่งเฉย ทว่าแฝงความประเมินและท้าทายอยู่ในทีเขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นมินต์เย็น ๆ โชยมาแตะจมูก  มือหนาเอื้อมมาคว้าที่จับรถเข็นกระเป๋า โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

"เอ่อ... ขอบคุณค่ะ" ปอป่านปล่อยมือจากรถเข็นอย่างงง ๆ

"และนี่คือ 'เลโอ'" ไมเคิลผายมือแนะนำอย่างเป็นทางการ

"บอดี้การ์ดมือหนึ่งของลุงเอง ลุงดึงตัวมาเพื่อช่วยดูแลความปลอดภัยและเป็นผู้ช่วยหนูป่านในการกอบกู้ฟาร์มโดยเฉพาะ... หมอนี่เก่งทั้งการตลาด การวางแผน แล้วก็ฝีมือต่อสู้ระดับพระกาฬเลยนะ"

"บอดี้การ์ด?" ปอป่านทวนคำ เลิกคิ้วมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางใบหนักอึ้งของเธอโยนใส่ท้ายรถอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นแค่ปุยนุ่น คนบ้าอะไรหน้าตาหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นแค่บอดี้การ์ด แถมท่าทางเย่อหยิ่งจองหองนั่นอีก ไม่เห็นจะดูเหมือนลูกจ้างสักนิด

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณหนู" เลโอหันกลับมา ปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้ม ที่มุมปากนิด ๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบที่ริมฝีปากอย่างบอกไม่ถูก

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ... หวังว่าคุณจะเก่งสมคำคุยของคุณลุงนะคะ"

ปอป่านเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหมุนตัวก้าวขึ้น ไปนั่งประจำที่เบาะหลังคู่กับคุณอุ้ย เลโอมองตามหลังร่างบางไปแล้วส่ายหน้าเบา ๆ พลางนึกในใจ.. 'ตัวเท่าหมากระเป๋าทำเป็นพยศ... น่าสนุกดีนี่'

ตลอดเส้นทางจากสนามบินมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลางเมืองเชียงใหม่ ภายในรถค่อนข้างเงียบ ปอป่านนั่งฟังคุณอุ้ยเล่าถึงอาการของบิดาอย่างตั้งใจ ทว่าหลายครั้งที่เธอเผลอเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง และพบว่านัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบของคนขับรถหน้าฝรั่งกำลังลอบมองเธออยู่เช่นกันทันทีที่สายตาประสานกันผ่านกระจก เลโอกลับไม่ยอมหลบตา ซ้ำยังเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งราวกับจะกวนประสาท จนเป็นเธอเองที่ต้องสะบัดหน้าหนีออกไปมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองเชียงใหม่แทน

เมื่อรถตู้จอดเทียบหน้าทางเข้าโรงพยาบาล ปอป่านแทบจะเปิดประตูพุ่งตัวออกไปทันที หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามการนำทางของพยาบาลจนมาถึงหน้าห้องพักฟื้นระดับวีไอพี ทันทีที่บานประตูเปิดออกภาพของชายวัยกลางคนที่นอนเอนหลังอยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีสายน้ำเกลือและเครื่องวัดสัญญาณชีพจรระโยงระยาง ก็ทำเอาทำนบน้ำตาที่กลั้นไว้พังทลายลงมา

"คุณพ่อขา..."

ปอป่านโผเข้าไปคุกเข่าลงข้างเตียง ซบหน้าลงกับฝ่ามือหยาบกร้านของบิดาอย่างทะนุถนอม ไม่กล้าสวมกอดแน่นเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนแผลผ่าตัดที่หน้าอก

"ป่านมาแล้วค่ะ... ป่านขอโทษที่ทิ้งคุณพ่อให้อยู่สู้ปัญหาคนเดียวมาตลอด"  หญิงสาวสะอื้นไห้

ประทีปยิ้มอ่อนโยน ยกมืออีกข้างขึ้นลูบผมลูกสาวสุดที่รัก

"ร้องไห้เป็นเด็ก ๆ ไปได้ลูก! พ่อไม่เป็นอะไรแล้ว การผ่าตัดเรียบร้อยดี หมอบอกว่าพักฟื้นอีกไม่กี่วันก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ"

"สวัสดีค่ะคุณหนู... ป้าดีใจเหลือเกินที่คุณหนูกลับมา"  ป้าจำเนียนที่นั่งเฝ้าไข้ห่าง ๆ อยู่ที่โซฟาเดินเข้ามาหา พลางเช็ดน้ำตาป้อยๆ ปอป่านหันไปสวมกอดแม่บ้านเก่าแก่ที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธออีกคน บรรยากาศการพบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น

และซาบซึ้งใจ เลโอที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบ ๆ ลอบมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงเป็นแค่คุณหนูเอาแต่ใจที่เรียนจบเมืองนอกเมืองนา เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ แต่แววตาที่เธอมองผู้เป็นพ่อและสวมกอดแม่บ้านชรานั้น เต็มไปด้วยความรักและจริงใจอย่างปิดไม่มิด

"หนูป่านเดินทางมาเหนื่อย ๆ ไปพักที่โรงแรมก่อนเถอะลูก ให้จำเนียนเฝ้าพ่อที่นี่แหละ" ประทีปเอ่ยปากไล่เมื่อเห็นลูกสาวตาปรือ

"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ หนูไม่เหนื่อยเลย แค่เห็นคุณพ่อปลอดภัยป่านก็ดีใจที่สุดแล้ว" ปอป่านปาดน้ำตา ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

"เรื่องที่ปอป่านฟาร์ม คุณพ่อไม่ต้องห่วงแล้วนะคะ ป่านจะเป็นคนจัดการรื้อระบบใหม่ทั้งหมดเอง" "หนูไม่เคยทำมันมาก่อน จะไหวหรือลูก? งานในไร่บนดอยมันเหนื่อยและหนักมากนะ" "ป่านเป็นลูกชาวสวนนะคะคุณพ่อ มันฝังอยู่ใน ดีเอ็นเอของป่านอยู่แล้วค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น แววตามุ่งมั่นทอประกายเด็ดเดี่ยว

"และอีกอย่าง เรื่องการบริหารจัดการและการตลาด มันคือสายตรงที่ป่านเรียนจบมาเลย คุณพ่อคอยดูเถอะค่ะ ป่านจะกระชากหน้ากากพวกเหลือบไรที่มันสูบเลือดสูบเนื้อฟาร์มของเราออกมาให้หมด!"  คำประกาศกร้าวของหญิงสาวร่างเล็กทำเอามุมปาก  ของชายหนุ่มที่ยืนพิงประตูอยู่กระตุกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง ความเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมแพ้ และสายตาที่ลุกโชนดั่งเปลวไฟของเธอ ช่างดึงดูดสายตาเสียเหลือเกิน...

"เอาล่ะ ๆ เรื่องงานเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"  ไมเคิลพูดแทรกขึ้นมาเพื่อคลายความตึงเครียด

"คืนนี้หนูป่านก็นอนเฝ้าคุณพ่อที่นี่แหละนะ ส่วนพรุ่งนี้เช้า เลโอ... แกเตรียมขับรถพาหนูป่าน ขึ้นดอยอ่างขาง ไปตรวจดูสภาพบ้านสวนฟาร์มให้เรียบร้อย เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับเจ้านาย" เลโอรับคำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาพราวระยับเมื่อทอดมองไปยังว่าที่เจ้านายสาวคนใหม่ ปอป่านหันไปสบตากับร่างสูงใหญ่ เธอยืดหลังตรง ส่งสายตาเอาเรื่องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้... พรุ่งนี้แหละ เธอจะไปดูให้เห็นกับตา ว่าไอ้พวกคนงานจอมทรยศที่กล้าทำกับพ่อของเธอ มันจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว!