Chapter 3

Pabalik na ako galing sa pagbili ng kape nang makita kong may mga bisita si Itang. Nakilala ko ang dalawang lalaking nakapolo barong na kulay gray.

Sila ang mga lalaking tumulong sa akin na dalhin si Itang sa ospital. Nagmadali akong humakbang para sana makilala ang mga ito at makapagpasalamat, pero bigla akong napahinto nang mga isang metro na lamang ang layo ko. Lumabas kase sa silid ni Inang si Inang, kasunod ang isang matangkad at matipunong lalaki.

Nakasalamin ito ng dark kaya hindi ko makita ang mukha. Trim ang balbas nito, kaya mukhang malinis tingnan at matangos din ang ilong.

Kahapon ay nagtungo ako sa hospital matapos kong magbigay ng paunang deposito. Kulang pa iyon, kaya nangakoi ako na dadagdagan na lamang ngayong araw.

Kinausap ako ng inang. Umabot na raw sa mahigit singkuwentang mil ang bayarin namin sa hospital. Hindi ako makapaniwala dahil tatlong araw pa lamang ang Itang sa hospital, pero nang magtungo ako sa billing station ay ipinaliwanag sa akin ng nurse doon ang lahat kung paano umabot ng ganoon kalaki.

Napaantanda ako.

Halos hindi ko makayang i-absorb ng utak ko ang bigat ng problema.

"Saan namin hahagilapin ang singkuwentamil para ipangbayad sa hospital at posible pang madagdagan iyon dahil wala pang go signal ang doktor"

Halos hindi ko maikahakbang ang mga paa ko pabalik sa ward kung nasaan ang itang ko. Sa totoo lang, ang mga paa ko ay gustong humakbang patakas sa pintuan ng hospital.

Ang isip ko ay gustong huminto at kung maaari na lang bang kalimutan o lagpasan ang sandaling iyon. Matanda na ang kanyang inang.

Lolo at lola niya ang mga ito. Ang kanyang ina ay namatay sa laot dahil sa Bagyong Unding noong siya ay 12 taong gulang. Nakipagsapalaran ang dalawang matanda sa Maynila dahil palaging dinadalaw ng bagyo ang dampa nila sa Quezon.

Doon sila sa ilog Pasig napadpad at halos doon na napiling manirahan dahil libre. Ang kanyang ama, ayon sa Inang niya, taga-Maynila at empleyado sa pagawaan ng mga computer.

Pinangakuan lang daw ang ina niya ng ama noong nasa tiyan pa siya. Ilang ulit lang daw ito nakausap ng ina at ng inang niya.

Ang huli ay ang araw na ipinanganak siya. Nagbigay na raw ito ng pangbayad sa hospital at mga pamimili ng kagamitan para sa kanya, pero hanggang doon na lamang.

Ng tinangka daw niyang tawagan ang kanyang ina nang siya ay lagnatin noong isang buwan pa lamang siya, hindi na raw niya ito makontak. At hindi na nakontak hanggang sa pumanaw ang kanyang ina. Halos magdilim ang paningin ko sa problema.

"Paano ako magbabayad mag-isa ang hospital?"

Ako rin ang sumuko at sumagot sa sarili kong tanong. Hindi ko kayang takasan ang responsibilidad sa aking itang. Ang dalawang matanda ang nagtaguyod sa akin. Bagama't hindi man nila ako nabigyan ng maginhawang buhay, sinikap ng mga ito na pagaralin ako at gawing mabuting tao.

Sila na lamang ang pamilyang mayroon ako. Sa dami ng iniisip ko at alalahanin. Ay, saka naman dumating ang isa pang alalahanin. Papasok na nga ako nang marinig kong may kausap ang inang.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko ang lalaking nakatalikod. Matikas ito at matipuno. Matangkad ito, kaya nagmukhang parang 10 taong gulang ang kanyang inang.

Ang kasamang lalaki nito na nakabrown na jacket na halos kasing laki lang ng inang niya. Sila rin ang mga taong nakita kasunod ni Inang na lumabas ng hospital kahapon.

"Nanay Bising, gusto po kayong makausap ng amo ko.Tungkol po ito sa perang pusta ng amo ko na hindi po naibalik sa kanya"

Sabi ng lalaking kausap ng aking ina.

"Pero wala naman akong alam diyan at wala nang nag aabot aa akin ng pera"

Katwiran ni Aling Bising.

"Pero kailangan pong maibalil sa amo ko ang 100 thousand niyang pusta"

"Nanalo po ang manok na pinustahan ni Bossing kaya dodoble ang pusta niya"

"Pero bago nagka kaliwaan ay nawala sa arena si Mang Nestor tapos pagbalik naman niya nagkaroon na ng komosyun"

"Kung hindi po mababalik ang pera ng amo ko, pati ang panalo niya ay wala po kaming magagawa kundi tumawag ng pulis," sabi ng lalaki.

Nagpagting ang tenga ko. Sino ang mga lecheng ito?

Pagkatapos magpagting ng tenga ko, kumulo bigla ang dugo ko. Ganun talaga ako, mabilis uminit ang ulo ko, pero mabilis din naman mag-cool down.

Isang malakas na "HOY" ang isinigaw ko sa lecheng lalaking walang modo.

"Sino kayong mga walang kaluluwa at nagagawa nyo pa talagang gipitin ang matanda sa kabila ng kalagayan ng mga ito?"

Pasigaw kong sabi habang malalaki ang mga hakbang na lumapit at doon mismo ako tumapat sa lalaking matangkad. Sa totoo lang, nagmukha rin akong kapatid nitong bunso.

"Paano naman kami nakakasigurong pumusta nga 'yang amo at paano kami nakakasiguro na nanalo ang manok na pinustahan nyo?"

Sita ko sa lalaking katabi ni Tangkad.Yun kase kasing

Taas ko lang kaya di ko kailangang tumingala.

"Hindi kaya ini-scam nyo ang itang ko hah! Hoy!! Mahiya kayo. Mukha naman kayong nakakaluwag, ayan nga, at mukhang mamahalin ang suot nyo.Pwede ba?wag nyong biktimahin ang kawawang itang ko"

Pasigaw kong ulit na sabi ko, ewan, pero na-te-tense ako at nanggigigil at the same time. Malakas ang boses ko, kaya alam kong umabot sa labas ang boses ko.

Biglang humarap ang lalaking nakatalikod sa akin. And Ohlalaaaaaa.. ang bango niya.

Tumingala ako para salubungin ng mataas kong kilay ang sira-ulong lalaki. Pero nakatakda pala akong mautal dahil sa kaguapuhang tumambad sa harapan ko.

Tumingin siya sa akin na tagos hanggang buto. Nakakunot ang noo nito, pero ewan ko kung guni-guni ko lang o hibang lang ako, pero parang nakita kong may sumilay na munting ngiti sa labi nito nang makita niya ako.

Hah! Pero siyempre, alam kong kahibangan. Dahil sa pagkurap ko lang, eh nakita ko agad na magkasalubong na ang mga kilay nito.

"Excuse me, what? Me? Scamming him? For your information, you... little kitten. I have proof of my bet and proof of my winning."

"Aren't you aware that everything that is happening inside the arena is being recorded in a logbook and CCTV cameras are everywhere? We can watch in real time."

Sagot nito.

"You... you..you..tse! Huwag mo akong i-English. Wala akong alam sa cctv na 'yan. At kung totoo man na may logbook eh di wow."

"Ang punto dito Mr........ Mr...Kapre ay bastos kayo at walang konsiderasyun"

Sabi ko na lang.