Chapter 133: Monteverde’s Weakness

“A-Anastasia... My daughter...”

Iminulat ko ang mga mata nang marinig ang pangalan. Wala akong Makita kundi ang walang hanggang kadiliman.

“Ma’am, I want you to calm down and tell me what happened.”

Dinig ko sa isang ‘di pamilyar na boses. Bumangon ako. Niyakap ko ang sarili dahil sa sobrang lamig.

“Sinagasaan ang anak ko. Sa Salazar street.”

“Mom?” tawag ko nang marinig ang boses niya.

“May I know the name of the victim?”

Naglakad ako at hinanap ang pinanggagalingan ng mga boses.

“Anastasia... Anastasia Veda Sullivan,” sagot ni Mom.

Tinunton ko ang boses at dinala ako ng mga paa sa harapan ng isang babaeng nakahandusay sa malamig na kalye. Nakatalikod ito sa ‘kin  at wala akong nakikitang ni katiting na sinyales ng buhay. Dali-dali akong lumapit para tulungan ito.

“Miss...” Inabot ko ang balikat nito at hinarap sa ‘kin.

Napaupo ako nang makita ang mukha ng babae. Umatras ako’t napatakip sa bibig. Nanginginig ang buong katawan ko. Dilat ang mga mata nito at naligo sa sariling dugo. Napailing ako habang nakatitig sa sariling bangkay.

Napatakip ako ng mga mata gamit ang braso dahil sa nakakasilaw na ilaw na sumalubong sa paningin ko. Salubong ang mga kilay akong sumilip. Lumaki ang mga mata ko nang makita si Tremaine sa likuran ng manibela ng puting kotseng may basag na salamin. Ngumisi siya at kasabay niyon ang pag-abante ng kotse.

“Anastasia...”

Napasinghap ako at napaupo. Nilibot ko ang tingin at sinalubong ako ng nag-aalalang mukha ni Xiandra.

“Okay ka lang? Binabangungot ka,” sabi nito.

Umupo ito sa tabi ko at hinaplos ang likod ko. Napayuko ako’t napahilamos ng mukha.

“S-She’s not moving...” Bakas sa boses niya ang kawalan ng pag-asa.

“Emergency response is on the way–”

“S-She’s pregnant... M-My grandchild...” Humina ang boses niya.

“Anastasia?”

Nilingon ko ang tumapik sa balikat ko.

“You’re spacing out,” nag-aalalang saad ni Xiandra.

Napahilot ako sa sintido. Naalala ko na naman ang narinig kong recording. Sigurado akong boses ni Tremaine ‘yon and she called me her daughter. She meant it. And the grandchild? Her grandchild? I felt it. She was so sincere but why does my nightmare say otherwise?

“Are dreams a sign?” wala sa sariling tanong ko.

Umiling ito. “Dreams are created by our own minds. If you often think of negative things especially before you sleep you’re more likely to have a bad dream, a nightmare.”

Napatango ako sa sinabi nito. She was right. I need to focus on positivity.

“You can call me, Mom.” Ngumiti ito nang matamis.

Napangiwi ako sa narinig. “Ayaw mo kayang tinatawag sa ibang pangalan way back in Paris other than Rara.”

“Sa Paris ‘yon. Nasa Pilipinas na tayo and besides you’re my son’s wife,” depensa nito.

“Hindi pa kami kasal,” pagtatanggi ko.

“Do’n na rin papunta ‘yon.” Tinaas-babaan ako nito ng kilay.

“Whatever.” Pinaikutan ko ito ng mga mata.

“Bumangon ka na riyan at pinapatawag ka sa ‘kin ni Xeonne.” Tumayo Ito at hinila ang kumot na nakapatong sa katawan ko.

Bumangon ako at sinimulang ayusin ang higaan.

“Sure kang anak mo si Xeonne?” tanong ko habang inaayos ang kumot.

“Hindi ba halata? Gwapo ang anak ko. Maganda ako. Mana-mana ‘yan.” Inalalayan ako nito sa kumot.

“You look too young to have a son his age. Parang magkapatid lang kayo.” Ang mga unan naman ang pinagtuunan ko ng pansin.

“I know right!” She flipped her hair. “May plus points ka sa ‘kin,” dagdag nito.

Natawa ako sa tinuran nito. Para lang kaming magkaibigan. Well, we were friends first. Bumaba kami sa kusina at nadatnan si Xeonne, Lolo Luxio at Xenon sa hapagkainan. Pagkarating ko sa tabi ni Xeonne ay mabilis niya akong pinaghila ng upuan.

“Himala at wala yata si Lucero ngayon,” puna ko bago umupo.

“Ang aga-aga pero hinahanap mo ay iba tsk...” Sumimangot ang katabi ko.

“Alangan namang hanapin kita ehh nandito ka?” pabalang kong tugon.

“Oo nga naman, Xeonne,” komento ni Xiandra na ngayon ay inaaliw si Xenon.

“You’re seriously taking her side?” hindi makapaniwalang sabi ni Xeonne. “Wala man lang good morning?” Pabagsak niyang sinandal ang likuran sa silya.

“Oo nga naman, Tasya.” Binaling sa ‘kin nito ang tingin.

“Balimbing...” Sinimangutan ko ito pero tanging tawa lang ang sinagot.

“Tama na ang bangayan sa harapan ng hapagkainan. Baka lumayo ang grasya,” sita ni Lolo Luxio.

Tumahimik naman kaming lahat. Nagpasalamat kami sa lumikha sa biyayang ipinagkaloob nito sa ‘min bago kumaim.

“Mom cooked,” presenta niya habang pinupuno ang pinggan ko ng pagkain.

“Namiss ko mga luto mo, Ra–”

“Ra?” Tinaasan ako nito ng kilay.

“Mom,” pagtatama ko.

“Now I know why the lunch you brought at the office tasted familiar,” sabi ni Xeonne pagkatapos sumubo ng niluto ni Xiandra. “It reminded me of mom,” dagdag pa niya nang may ngiti sa mga mata.

“Syempre I taught her,” bida-bidang singit ni Xiandra habang sinusubuan si Xenon.

“And I taught you,” sabat naman ni Lolo Luxio.

“No, it was Mom who taught me,” mabilis nitong tanggi at nagsimula na silang magbangayan.

Humilig ako pagilid kay Xeonne at bumulong, “nahulog ka sa ‘kin nang araw na ‘yon noh?”

Humilig siya pabalik. “No, I love you all along.”

Napangiti ako at nagpatuloy sa pagkain. Pagkatapos namin ay tinulungan namin si Manang sa pagligpit ng hapagkainan habang ang mga lalaki naman ay bumalik sa itaas.

“Ra– Mom...” tawag ko kay Xiandra na tinitipon ang mga pinggan.

“Hmm?” tugon niya nang hindi ako nililingon.

“Bakiy antagal mong nawala sa buhay ni Xeonne?” tanong ko habang hinuhugasan ang mga baso.

“I was fighting my own battles,” maikling sagot niya.

“He needed you–”

“And I was there.” Nilapag nito ang pinggan sa tabi ko.

Salubong ang mga kilay ko itong tiningnan. Bumuntong hininga siya bago ako hinarap.

“A Monteverde’s weakness is his woman,” malungkot niyang sambit. “I was there but I’m not allowed to interfere. He should be strong on his own. He should build his own name and he did. Everyone knew that, believed that,” dagdag niya.

“You still helped him, didn’t you?” Hindi siya sumagot. “Nawawala ka tuwing unang linggo ng buwan kasi bumabalik ka ng Pilipinas.”

“I am a mother, Anastasia,” aniya’t tinulungan akong maghugas ng mga pinagkainan.

Sinakop ng katahimikan ang malawaka na kusina. Tanging ang kalansing ng mga kubyertos at agos ng tubig ang maririnig sa silid.

“Anastasia, be Xeonne’s strength.” Pinunasan niya ang mga kamay at kinuha ang mga kamay ko. “It’s about time to end the stereotyping towards a Monteverde’s woman. Be the first woman who’s behind the success of a Monteverde.” Humigpit ang hawak niya sa mga kamay ko.

Tumango ako. “I will.”

“I know.” Inabot niya ang pisnge ko. “I see it.” Nginitian niya ako.

Nginitian ko siya pabalik. Hindi lang pagiging kaibigan ang pinaramdam niya sa ‘kin kundi pagiging ina rin. Mula sa Paris hanggang dito.

“Ako na rito,” sabi ko sa kaniya.

Tumango siya at tumalikod. Binalik ko naman ang atensyon sa hinuhugasan at binuksan ang gripo. Ipinagpatuloy ko ang pagbanlaw ng mga basong ginamit.

“Once they wake up they’ll be happy and proud to see the woman that you are now.”

Sinara ko ang gripo at nilingon siya. “May sinasabi ka, Mom?”

“Wala.” Umiling siya. “I’m just proud of how far you’ve become.”

“Thank you,” tugon bago nagpatuloy sa ginagawa.

Thank you not just for the praise but for everything, Mom.